Tag Archives: ZZP’er

FREELANCE Aan de slag

Schermafbeelding 2015-02-12 om 10.57.10


Stilte
Excuses voor de lange stilte. Ik heb er een goede reden voor: werk!  Sinds begin januari ben ik voor een aantal maanden freelance coördinator van MuseumService. Freelance ja, ik ben voor mezelf begonnen. Ik schreef natuurlijk nu en dan stukken, viel in bij mijn oude werkgever en al die tijd vroeg ik me af wat ik wilde – terwijl ik uiteraard solliciteerde en werkte aan Uitgewerkt – een vaste baan, of toch zzp’er?  Als ik toch eens mijn werk kon maken van wat ik nu doe, dacht ik dan. MuseumService bood die kans. Eigenlijk had ik daar stap voor stap verslag van willen doen, maar dat is zo eenvoudig niet, op een openbaar dagboek. Voor je het weet rijd je jezelf in de wielen.

Starten
Nu zit ik bij het UWV in het starterstraject. Ik ontvang 26 weken 29 % minder WW-uitkering en hoef niet te solliciteren. Het is een mooie regeling, want ik geniet gedurende het half jaar best of both sides: ik ontplooi mezelf als ondernemer en ben tegelijkertijd veilig verzekerd. Inmiddels heb ik de juiste VAR-verklaring aangevraagd en mij ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. En ik heb een ‘mannetje’ in de arm genomen dat mijn belastingen gaat doen. Ik werk onder de naam Uitgewerkt – Aan de slag, dit blog wordt namelijk mijn levend portfolio. Bovendien vind ik dat de naam de lading op meerdere manieren dekt. Is je oude formule uitgewerkt? Ik ga voor je aan de slag. Ik heb een nieuw plan voor je uitgewerkt, je kunt weer aan de slag. Ik vraag mijn broer visitekaartjes voor mij te ontwerpen en zal een tweede bankrekening openen. En dan voel ik me al een behoorlijke zzp’er. Dat geregel is niet echt mijn hobby, maar ik heb me voorgenomen om het te zien als een interessante exercitie, waar ik wellicht handige do’s en dont’s en how to’s uit kan extraheren voor op ‘Uitgewerkt’.

Netwerken
Zoals ik al eens had beloofd om te doen over het gebruik van social media en je netwerk. Ik geloof daar heilig in. Het werkt veel beter dan reageren op vacatures. De klus bij MuseumService is daar een voorbeeld, want ik kom er aan via mijn sinds april opgebouwde netwerk. Loopbaanexpert en auteur Aaltje Vincent laat in een tekening de levensloop van een vacature zien. De boodschap: ‘De mensen die NU het werk doen, dat jij wilt doen, weten het eerst dat er een vacature is. Zorg dat je in hun vizier staat.’ Netwerken dus. Het is niet voor niks dat het UWV een netwerkgesprek accepteert als sollicitatieactiviteit. Dat kan niet zonder social media, waaronder LinkedIn.

aaltjeVincentDefWeb

 

 

Kies Exact

IIAV01_2882_W

EEN SLIMME MEID IS ZZP’ER?

‘Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’. Ken je die Postbus51-spot uit 1987 nog?  Ik zat op de grond voor de televisie en een ijzeren vuist omklemde mijn hart toen het Jeugdjournaal – de boodschap was dus voor mij bedoeld! – de ‘Kies Exact’-campagne aankondigde. De adem werd mij benomen. Meisjes moesten exacte vakken kiezen om later voor zichzelf te kunnen zorgen. Trouwen en teren op de zak van een partner zou tegen de tijd dat ik volwassen werd echt niet meer kunnen.

Daar vervloog een droom én mijn vertrouwen in de toekomst. Ik vergaapte me altijd aan de in de wit geklede bruidjes die aan de arm van hun aanstaande het pittoreske Middelburgse stadhuis betraden.97380e7df75ad2376231c8a72d61ae76Daar zou ik later ook liefdevol mijn handtekening zetten. En dan zou ik kindjes krijgen. En verder dacht ik niet. Tot die avond. Het werd mij duidelijk dat ik alleen een toekomst zou hebben als ik wis-, natuur- en scheikunde in mijn vakkenpakket zou nemen. En als ik zou leren lassen, tenminste dat beeld zag ik voor me toen het Jeugdjournaal het Armagaddon-scenario voor mij uittekende. Wiskunde! Dat was rekenen en dat kon ik niet! Bijles na bijles werd tevergeefs aan mij besteed. En zo zou het later eveneens gaan bij wiskunde en al die andere exacte ellende. Het moge duidelijk zijn, ik ben er een van het pretpakket. Ben ik daarom nu werkloos? Ik vroeg het mij van de week ineens af.

 TECHNOLOGIE SLOKT BANEN OP f629f37777b742625f05bbeeb9a78b81

Mezelf redden zonder partner, daar kan ik een dikke vink achterzetten. Lukt! Zonder wiskunde. Ha! Ik mis er wel een. Een echtgenoot en vriend  bedoel ik. Sowieso voor de gezelligheid enzo, maar ook heel specifiek bij het zoeken naar een baan. Of meer nog bij het opzetten van een ZZP-platform met Uitgewerkt. Vanwege het geld. Een extra inkomen zou mij wellicht helpen om de sprong naar zelfstandige eerder te maken, een halve uitkering is met een partner misschien nog wel te doen. Maar een aanvullend karakter zou nog veel meer welkom zijn. Iemand die even enthousiast is als ik, maar veel beter in focussen. In mijn eentje verzand ik snel in het steeds maar meer ideeën verzamelen. Uiteraard heb ik allerlei mensen om mij heen met wie ik mijn plannen op gezette tijden bespreek, maar een vaste significant other in huis zou ik er graag bijhebben. Lijkt me prettiger pionieren. Want zo voel ik mij: Een pionier. Een wegbereider.  Ik, en alle andere mensen zonder vaste baan, effenen alvast het pad voor de rest die later zal volgen. De rest ja, want er zal steeds minder werk zijn. Technologie slokt banen op, leert trendwatcher Adjiedj Bakas ons op zijn site. Daardoor zullen we het bestaande – betaalde en onbetaalde – werk beter  moeten verdelen.

HOSSELEN & SCHARRELEN

Onlangs zei Bakas het als volgt in het Financieel Dagblad: ‘Het nieuwste werken is hosselen.’ En: ‘Freelancen en baantjes combineren wordt het ‘nieuwe normaal’. In dagblad Trouw kondigt hij een opleving van de ambachten aan: ‘Die worden gemoderniseerd met laserprinten, 3D-printen, enzovoorts. De meest getalenteerden zullen fulltime werken. Wie een gematigd talent heeft, de meerderheid, zal drie dagen werken en twee dagen vrijwilligerswerk doen omdat de overheid de zorg niet meer kan betalen. Dan moet je denken aan ouderenzorg, kinderopvang, buurtcomités om de veiligheid in de wijk te verzorgen of het groen verzorgen. Als de overheid op die manier het leven goedkoper maakt, hoeven we minder belasting te betalen. Wat ik wil, is dat het belasting- en uitkeringstelsel wordt herzien. AOW, WW, kinderbijslag, we moeten het allemaal inwisselen voor een vlaktaks en een basisinkomen van 700 euro per maand. De rest moet je erbij scharrelen.’ Zo. Dat staat ons dus te wachten. Sterker nog, het is al bezig, ik zie het om mij heen gebeuren. Eng soms, maar vooralsnog vooral spannend en interessant.

 

 

IIAV01_2916_W

Het ministerie van Onderwijs en Wetenschappen start in 1987 de campagne ‘Kies exact‘. De bedoeling is meisjes in het voortgezet onderwijs te stimuleren minimaal in één exact vak eindexamen te doen. Een vakkenpakket met minimaal wiskunde zou de kansen van meisjes in vervolgopleidingen en op de arbeidsmarkt vergroten. Deze campagne past in het emancipatiebeleid van de overheid, waarin gewerkt wordt aan de 1990-maatregel die alle mensen vanaf 18 jaar verplicht tot economische zelfstandigheid.

Bier & (ZZP-)Talk

Klein-Berlijn

 

PYJAMA

Een minne week, met een redelijk spetterend einde. Dat is de beste samenvatting van de laatste dagen. Tot na het middaguur zat ik elke dag in pyjama achter mijn computer in een poging aan het werk te gaan. Gebeurde niet. Ik bekeek alleen maar blogs, kwam niet op gang en vroeg me af of ik óóit weer aan het werk zou komen. Een vraag die ik zelf beantwoordde: ‘Neen Joke, niet als je alleen maar aan het blog-hoppen bent’. Mijn zelfmedelijden was groot: het moet ook allemaal maar uit mezelf komen. En dat is natuurlijk waar en soms een opgave voor zzp’ers en werklozen. Tot nu toe tackelde ik dat door iedere week een of meerdere ontmoetingen te plannen. Die geven mij inspiratie om een aantal dagen vooruit te kunnen. Deze week stond er niets op de planning. Behalve dan voor gisteravond, toen de ZZP-talks in Utrecht plaats vonden. Ruim van te voren hadden mijn vriendin Saskia (ja, de Saskia van Van Vroeger Voor Later) gepland  om de avond bij te wonen. Puntje bij paaltje: gisteravond hadden we eigenlijk geen zin. Saskia had een zelfde soort week als ik en eigenlijk wilden we alleen maar bier drinken en kletsen.

MIDDENWEG

We hebben voor de middenweg gekozen. We schoven aan voor de talks, maar toen het netwerken begon zijn we bij het café om de hoek gaan zitten. Allebei blij dat we toch waren gaan luisteren (en ik euforisch omdat ik de laatste spreker had gestrikt voor een interview: René Frijters, de oprichter en directeur van Knab) en ook nog kregen waar we het meest behoefte aan hadden: een biertje met een gelijkgestemde vriendin in een soortgelijke situatie.

logo

aff200b5f4b5ff73c84879f1aec02505

 

Portret

Koffie drinken met …

Saskia Derks startte begin dit jaar haar eigen bedrijf, waarmee ze de wereld mooier maakt door verhalen te verzamelen. Haar hele leven blijkt een aanloop naar deze carrièreswitch.

 

sasnaam Saskia Derks
leeftijd 38 jaar
thuis getrouwd, drie kinderen
woonplaats Bunnik
baan eigen bedrijf: Van Vroeger Voor Later
zzp’er sinds 1 januari 2014
steekwoorden nieuwsgierig, creatief, open mind, ondernemend
zoekt verhalen om te delen
website/weblog VanVroegerVoorLater 

 

 

BRUGGEN BOUWEN
Vorige week dacht ik ineens ‘mijn bedrijf komt van de grond!’ Als de opdrachten die nu op het vuur staan doorgaan ben ik los. Een heerlijk gevoel. Op 1 januari ben ik gestart met Van Vroeger Voor Later (VVVL), mijn bedrijf dat draait om verhalen verzamelen. Ik schrijf levensverhalen in opdracht van particulieren of bedrijven en ontwikkel en begeleid verhalenprojecten op scholen en in de zorg. Allemaal met dezelfde insteek: bruggen bouwen en mensen verbinden door middel van levensverhalen. Ik ben ervan overtuigd dat als je weet waar de ander vandaan komt, wat hij of zij heeft meegemaakt, je anders naar elkaar kijkt en dus anders samenleeft. Prettiger. Ik wil mensen elkaar laten begrijpen en zorgen dat er een betere onderlinge sfeer ontstaat. Dat kan gaan om de verstandhouding tussen leerlingen in een klas, tussen buren, verschillende bevolkingsgroepen in een wijk, in een land, of op heel de wereld. Mijn droom is om de wereld in te trekken op zoek naar verhalen waardoor mensen zich meer bij elkaar betrokken voelen. Dat is idealistisch en voorlopig nog een ver-van-mijn-bed-show.

CARRIERESWITCH
Twee jaar geleden ben ik begonnen met het vastleggen van mijn eigen familiegeschiedenis. Ik werkte in een kleuterklas en had kleine kinderen thuis. Ik had behoefte aan iets voor mezelf. Niet geven, maar ontvangen. Een zaterdag in de maand reisde ik af naar de steek rond Nijmegen om bij ooms en tantes koffie te drinken, mee te eten en hun verhalen op te schrijven. Omdat ik dat zo leuk vond heb ik tijdens mijn laatste zwangerschap besloten de stap naar een eigen bedrijf te wagen. Afgelopen december nam ik ontslag op de school waar ik les gaf om VVVL op te zetten. Ik heb eerder een carriereswitch gemaakt. Vanuit CNV Jongeren stapte ik zes jaar geleden over naar het basisonderwijs. Uit onvrede. Ik startte als projectmedewerker en dat vond ik heel leuk. Toen ik later projectleider werd, was ik alleen maar aan het vergaderen. Iedere dag rende ik met een collega een rondje rond het gebouw zodat we onze energie kwijt konden. Daar kwam bij dat ik al mijn bevindingen uit boeken haalde, of uit gesprekken. Tijd om de theoriën in de praktijk te toetsen was er niet. Dat vond ik heel onprettig: Ik gaf advies dat ik naar voor mijn gevoel ‘verzonnen’ had. Bovendien ben ikgeen politiek of strategisch persoon. Ik wilde met mijn voeten in deklei en besloot de PABO te doen. Iets wat ik eigenlijk al op mijn 17de had willen doen, maar mijn ouders vonden dat ik daar een te goed stel hersens voor had. Met een academische opleiding zou ik me altijd goed kunnen redden in de toekomst.

STRAALJAGERPILOOT & BOERIN
Als kleuter wilde ik boerin worden en later straaljagerpiloot. Waarschijnlijk omdat ik in een boerenomgeving ben opgegroeid. Op woensdagmiddag was ik altijd bij oudere boertjes in de buurt te vinden. Ik hielp hen met bonen doppen en varkens voeren en zij vertelden mij hun verhalen. Over de oorlog bijvoorbeeld. Machtig vond ik dat en indrukwekkend. Ik proef nog de lauwe, mierzoete ranja. Daar is mijn interesse voor verhalen en voor andere mensen ontstaan. Mijn vader en moeder hebben die nieuwsgierigheid altijd enorm gestimuleerd. Daar ben ik heel erg blij mee. Was ik ergens benieuwd naar? Vraag maar! Zo wilde ik een keer een werkstuk maken over Reggae, zonder dat ik wist wat het inhield. De man van mijn achternicht speelde in een Reggae-bandje. Ik was twaalf, had de man twee keer ontmoet en mijn ouders spoorden mij aan om hem op te bellen. Dat soort dingen deed ik constant. Ik geef het door aan mijn kinderen. Als ze in de supermarkt willen weten wat een voor hen onbekend product is, vraag ik hen wie het best antwoord zou kunnen geven. En dan stappen we op een winkelmevrouw af. Mensen hebben altijd positief gereageerd op mijn vragen. Iedereen vind het prettig als iemand interesse toont. Het leuke is dat als je eenmaal met iemand in gesprek bent, dat helemaal niet eng is. Iets waar je van te voren soms bang voor bent, de angst om afgewezen te worden.

JORIS LUYENDIJK & ALI B.
Toen ik ging studeren had ik me voorgenomen alleen maar vakken te volgen die ik leuk vond. Ik kwam uit bij antropologie. Mijn eerste onderzoek richtte zich op de Nederlandse multi-culturele samenleving. Ik tekende de levensverhalen van Molukse ouderen op. Dat vond ik zo leuk dat ik voor mijn afstuderen voor hetzelfde onderwerp koos, maar dan met Turkse ouderen in de hoofdrol. Waarbij ik een vergelijking trok met de eerste generatie geëmigreerde Nederlanders in Nieuw-Zeeland. Er waren veel parallellen: beiden groepen voelden zich ontworteld en dachten lange tijd dat hun verblijf in het buitenland tijdelijk was. Dat ze goede redenen hadden om daar te zijn, namelijk om een boterham te verdienen, maar dat ze weer terug zouden gaan en uiteindelijk in land van herkomst begraven zouden worden. Dat die terugkeer er meestal niet van kwam, omdat hun kinderen opgroeien in hun tweede thuisland bijvoorbeeld, is heel pijnlijk en moeilijk voor hen. Ook hier zie ik weer een parallel met VVVL. Als je begrijpt waarom mensen handelen zoals ze doen veroordeel je hen niet zo snel. Dat de eerste generatie immigranten zich lang vasthouden aan hun gebruiken en tradities is niet voorbehouden aan mensen uit bepaalde landen. Dat is hoe het werkt als je emigreert.

blondes-710x473

 

 

unnamed-4

Joris Luyendijk is een voorbeeld voor mij. Ik houd van zijn antropologische blik op de wereld. Hij kan heel scherp fenomenen in kaart brengen. De wandelgangen in Den Haag, studenten in Cairo en de bankiers uit the City in Engeland. Op een andere manier ligt wat Ali B. doet met zijn programma Ali B. en de veertig wensen ook dichtbij mij. Wat hij op televisie doet, ga ik hopelijk – dit is een van de pannetjes op het vuur – binnenkort doen op een ROC Zorg en Welzijn. Weinig studenten kiezen nog voor ouderenzorg. Voor veel jongeren is een oudere een tandenloos iemand die in zijn broek piest. Met mijn methode ‘Wie Ben Jij Eigenlijk?’, faciliteer ik gesprekken tussen jongeren en ouderen op zo’n manier dat er wel echt contact moet ontstaan. Door ze te laten vragen naar elkaars persoonlijke geschiedenis. Ik weet zeker dat de vooroordelen die ze over elkaar hebben, ouderen hebben evengoed een stereotiep beeld van de jongere generatie namelijk, zullen verdwijnen. Ze zullen ontdekken dat ze elkaar eigenlijk best leuk vinden. Ik ben ervan overtuigd dat er op die manier meer studenten voor de ouderenzorg zullen kiezen.

 

WIJS
0Van de zomer ga ik mijn bedrijf evalueren: is het haalbaar om op deze manier als gezin te leven? VVVL hoeft dan nog niet veel geld op te leveren, maar er moet perspectief zijn en uiteindelijk moet ik er van kunnen leven. Ik ben mij ervan bewust dat ik tijd nodig heb. Alleen al een netwerk opbouwen kost twee jaar, zeggen de mensen die ik erover spreek. Boeiend hoor, dat opzetten van een eigen onderneming. Wat werkt en wat niet? Ik probeer van alles. Onlangs heb ik flyers gemaakt en overal in mijn woonplaats Bunnik door de brievenbus gegooid. Niks op gehoord. Het meeste contact komt via via tot stand. Bovendien ben ik  begonnen met drie verhalen tegen onkostenvergoeding te schrijven. Ik heb een oproep gedaan op Facebook, de LinkedIn-groep ‘Durf te vragen’ en in mijn eigen netwerk en heb daar drie mensen uit geselecteerd voor wie ik nu hun levensverhaal aan het opschrijven ben.

Het is ook eng. Wat als het niet lukt? Ik heb dan toch een beetje het gevoel heb dat ik heb gefaald. Hoewel, als ik er naar mijn idee alles aan heb gedaan kan ik mij er wellicht wel bij neerleggen. Dan is er kennelijk geen markt voor wat ik doe. Zo wijs ben ik tegen die tijd vast, want ik leer ontzettend veel van de gesprekken die ik voer. Het is heel bijzonder dat mensen hun persoonlijke leven en overdenkingen met mij delen. Iedere keer ervaar ik dat als een cadeau.

De hipste straat van Nederland

vc30Eerlijk gezegd ben ik er nog steeds  hyper van. Vrijdagmiddag na een bezoekje aan de huisarts (niets ernstigs: verzwikte voet) kocht ik een bloemetje . Op de Voorstraat. De hipste straat van Utrecht tegenwoordig (The Village, Puha, dat Scandinavische kledingwinkeltje …, ik kom er even niet op). Maar zo hip: het bloemenmeisje was in gesprek met een researcher van de VPRO in verband met een serie over veranderend Nederland. En de Voorstraat staat dan voor Nederland!

‘Voor Tegenlicht?!’ hijgde ik, aangezien ik groot fan ben van het programma. Nee, niet voor Tegenlicht. Omdat ik nogal nieuwsgierig ben, bleef ik  doorvragen.  Door  haar antwoorden werd  ik steeds enthousiaster. Alle aspecten van veranderend Nederland komen aan de orde in de serie. ‘Hier wil ik aan meewerken’, dacht ik. ‘Hier heb ik een mening over en interesse in.’ ‘Werken’ veranderd immers ook. En onder andere dat wil ik op Uitgewerkt onderzoeken. Dat vertelde ik de researcher. Toen werd zij enthousiast en vroeg honderduit. Eind van het liedje: vanmiddag gaan we verder praten. Bij mij thuis, omdat ze graag wil zien waar ik aan mijn blog tik. Ik trots, want ik heb net een werkplaats gemaakt. (Daar moeten we het eens over hebben: Waar moet een goede thuiswerkplek aan voldoen? En ik zou heel graag foto’s zien van jullie werkplek. Dat hoeft dus niet perse een bureau te zijn hè? Ik denk aan een werkbank, een pottenbakkersschuurtje (droom van mij: pottenbakken), nou ja enzovoorts. Ik voel een serie opkomen! Serieus, mail me! (jokeweststrate@gmail.com)

082087

SAMENWERKING Ik hoop op een  samenwerking,  maar dat mag ik hier niet hardop zeggen voor het geval het UWV meeleest. Dan vinden ze acuut dat ik zelfstandig ondernemer ben en dan kan ik fluiten naar een groot deel van mijn uitkering. Oké, dat is tekort door de bocht, maar het scheelt niet veel met de waarheid.

Twee weken geleden woonde ik een voorlichtingsbijeenkomst bij over zelfstandig ondernemen vanuit de WW. Prima voorlichting. Enthousiast, eerlijk. Ik wilde meer weten voor mijn specifieke situatie en maakte een afspraak met een van de vier mensen die in Utrecht de zelfstandigen begeleiden. Dat is iets wat ik voornamelijk heel erg zag zitten: in plaats van met een anoniem iemand te communiceren via de Werkmap, zou ik in het geval ik zelfstandige ging worden een vast persoon hebben tot wie ik mij zou richten en met wie ik afspraken kon maken. Ik zag de kans op misverstanden enorm slinken. Zoals ik al had verwacht werd me aangeraden nu nog niet zo een twee drie over te gaan op het zelfstandige traject.

BLOG Ik vertelde over mijn blog en mijn plannen daarmee en wilde weten wat wel en niet mag. Blog: prima. Van het bloggen mijn werk maken: prima, maar dan ben ik dus zelfstandig ondernemer, want een kledingmerk vragen af en toe iemand aan te kleden die op sollicitatiegesprek moet –> sponsor –> zelfstandig ondernemer. Een woonblad vragen eens in de zoveel tijd iemand een spetterende werkplek make-over te geven –> sponsor –> zelfstandig ondernemer.  De beste koffietentjes laten adverteren als DE ontmoetingsplek voor netwerkgesprekken etc …, mezelf aanbieden als stukjesschrijver, een tijdschrift een column aanbieden over mijn zoektocht naar werk en alles wat ik daarbij tegenkom … Precies. Ik mag wel een opdracht aannemen trouwens. Als het maar een eenmalige klus is. Dan ben ik freelancer, dat is iets anders dan zelfstandig ondernemer. Maar ik mag dan  niet meer dan twee opdrachtgevers hebben, want dan ben ik weer zelfstandig ondernemer. Mijn kraam op Etsy opnieuw openen is prima. Dat snap ik, want dat is meer hobby, dan dat ik er geld mee verdien.  (Gisteren ben ik begonnen met reclame maken. Ik laat het hier uiteraard weten wanneer de breisels erop staan.)

REGELS Ik zuchtte en keek de zelfstandige meneer aan. Ik zei: ‘Ik snap heel goed dat er regels zijn verbonden aan het ontvangen van een uitkering, maar ik vind het moeilijk te snappen dat veel van die regels mij lijken tegen te werken weer snel aan de slag te gaan. Ik had het idee dat hij mij begreep en heb hem gevraagd of ik hem binnenkort mag interviewen voor Uitgewerkt. Dat wil hij en dat vind ik tof! Ik zou heel graag willen dat hij mijn vaste UWV-man werd, maar ja dat kan dus niet, want ik word voorlopig nog maar even geen zelfstandig ondernemer. Ik heb nog niet eens een businessplan. Daar ga ik mij maar eens in verdiepen, lijkt me namelijk sowieso leerzaam om  te maken. Voor een beetjes focus op wat ik exact wil met Uitgewerkt en hoe dan. En ondertussen solliciteer ik lekker door. Want eerlijk is eerlijk: de structuur die een baan met zich meebrengt is iets waar ik goed op gedij. Focus en structuur, mijn leerpunten.

017

 

P.S. Kom woensdag vooral weer even langs, want dan komt het eerste interview – ‘Koffiedrinken met …’ – met een (semi-)werkloze of zzp’er online. Dit keer Hadassa Francke.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

 

UWV-angst

kafka1111_2639274b

Kafka was een zzp’er
Ik hield mijn hart vast. De verhalen die de ronde doen over het UWV (Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen) zijn – ehm – niet lovend. In januari dit jaar las ik het stuk Heb je al werk? van Frans Oremus in Volkskrant Magazine en ik voelde mij een  gewaarschuwd vrouw. Ik googelde verder en kwam op de site UWVreselijk, waar inderdaad vreselijke verhalen te lezen over hoe het mis kan gaan tussen de uitkeringsinstantie en werklozen. Zo las ik over het boek Kafka was een ZZP’er aangaande drieduizend zzp’ers die tussen 2004 en 2009 vanuit de WW konden starten met een eigen bedrijf en door het UWV ten onrechte beschuldigd van fraude. Hoe dat een lange, moeizame kafkaiaanse strijd tegen bureaucratie en onrecht werd, die, zo staat op de website te lezen, tot op de dag van vandaag wordt gevoerd. Fokelien Faber was een van deze zzp’ers en Kafka was een zzp’er is haar persoonlijke verslag over deze periode.

Opluchting
Ik weet dan al dat ik een paar maanden later werkloos zal zijn. Omdat ik voorzitter van de Ondernemingsraad ben weet ik dat al lang. Aanvankelijk onder geheimhouding, een aantal maanden later weet ik het officieel. Ik weet het driekwart jaar van te voren. Dat is raar. Het is al erg vreemd om met de Ondernemingsraad mijn eigen ontslag te accorderen, maar het vervelendst is het zo lang van te voren weten dat het gaat komen. Nee, het ergst was de periode dat het geheim was en ik het er niet met mijn collega’s over kon hebben. Het is een opluchting als ik daadwerkelijk thuis zit. In de vaste overtuiging dat ik er iets van ga maken en dat ik snel weer een baan heb. Ergens fris en nieuw beginnen.

Zwerver
En vastbesloten niet bij voorbaat uit te gaan van het ergste, waar het de uitkeringsinstantie betreft. Mijn neefje is bang dat ik dakloze word nu ik geen werk meer heb. Ik leg hem uit dat je belasting betaalt als je werkt voor het geval je misschien een tijd geen baan hebt. Dat geld krijg ik nu. Nog niet genoeg gerustgesteld stelt hij:
‘En anders ga je bij opa en oma wonen.’ ‘Precies,’ zeg ik. ‘Ik word echt geen zwerver.’
En dit gesprekje laat exact de luxe zien van het krijgen van een WW-uitkering. Ik hoef niet bij mijn ouders te gaan wonen, laat staan op straat. Ik krijg geld om van te leven. Dat daar plichten tegenover staan, is logisch. En dat dat niet altijd als een warm bad voelt, soit. Zoals het feit dat je moet melden wanneer je op vakantie gaat. Dat is ongemakkelijk. Alsof je niet meer van jezelf bent, maar ja, ik kan dus blijkbaar op vakantie gaan!

instant_20_by_sudor-d26kmi7

Mijn UWV-angst betreft de kans op frauderen door misverstanden. Die probeer ik te voorkomen door zo duidelijk mogelijk te communiceren via mijn Werkmap, zoals dat heet. Mijn persoonlijk UWV-pagina zeg maar, die mij helpt om naar werk te zoeken. Goed: ik heb me ingeschreven, mijn cv ingevuld enzovoorts en ontvang een mailtje dat ik succesvol ben ingeschreven. Dat het UWV niet gaat bellen om te zeggen dat ik ben ingeschreven, ze hebben het druk en houden het bij dit mailtje. Prima. Maar omdat ik wil weten wanneer mijn aanvraag in behandeling word genomen en wanneer ik dan weet of ik ben goed gekeurd en als dat zo is, wanneer ik voor het eerst geld zal ontvangen, bel ik een paar dagen later zelf. Ik wil perse geen misverstanden. Een aardige mevrouw aan de lijn legt me uit hoe dat allemaal in z’n werk gaat en dan zegt ze: ‘O, ik zie dat uw aanvraag niet is doorgezet. U hebt u prima ingeschreven, maar ze hebben u hier niet doorgezet.’ Zij zal het doorzetten ter plekke in werking zetten. Ze vraagt naar mijn telefoonnummer en ik vraag of ik gebeld kan worden op het moment dat ik wel ben ‘doorgezet’. Ja, prima, dat zal ze doen. Niet veel later staat er een berichtje op mijn voice-mail van een andere mevrouw. Minder aardig. Een beetje gepikeerd: ‘Er staat hier dat ik moet bellen als u bent ingeschreven. Ik heb u al gemaild dat u bent ingeschreven, maar goed. U bent ingeschreven. Ik hoop dat ik u voldoende op de hoogte heb gesteld.’

Check – dubbel check, dus uitstekend, toch ben ik er niet helemaal gerust op. Wel op dit punt overigens. Ik geloof zeker dat ik nu ben ‘doorgezet’. Maar hoe kan het misverstandje zijn ontstaan? En: is dit een voorbode voor meer en groter gedoe?

 

 

[illustratie Kafka door Reiner Stach foto’s: Journal flash]