Tag Archives: Wie is de Mol?

Aaf over freelancen

IMG_6535IMG_6534

Grappig. Ik leerde Aaf Brandt Corstius kennen toen ze mij (ja, ZIJ mij) interviewde voor Margriet over mijn shoploze jaar. Het onderwerp van mijn vorige blog, Uitgekleed. Nu had ik haar ter interview gevraagd, om daarmee hier op Uitgewerkt kenbaar te maken dat ik heb besloten freelance te gaan schrijven. Het blog blijft in de lucht, want is nog een hele tocht om me uit de uitkering te schrijven, lijkt mij. Maar het grappige is dus dat ik op het idee kwam omdat ik geobsedeerd was door oorbellen die ik in een Amsterdams winkeltje had gezien. En had gepast en met pijn in mijn lijf terug op het rekje had gehangen. En nu had ik spijt. Hoe dat dan verder allemaal in zijn werk gaat in de hersenen weet ik niet, maar ik had een epiphany. Ik kon vragen of ik Aaf mocht bevragen over haar freelance carrière. Dat gesprek zou in haar woonplaats Amsterdam zijn en dan kon ik de juweeltjes kopen. En zo simpel als het klinkt, ging het.

FREELANCEN

Aaf schrijft vier keer in de week een column voor de Volkskrant, een keer in de week voor Margriet, maandelijks voor VT Wonen. En dan zijn daar ook nog Stadsleven, Onze taal en losse opdrachten. Heerlijk structureel freelancen dus. ‘Ik kan nu niet anders zeggen dan dat mijn freelance bestaan fantastisch is,’ zegt Aaf. ‘Met kinderen en het feit dat ik genoeg en structureel werk heb – iets dat heel veel freelancers natuurlijk missen – is het geweldig. En als ik zin heb, schrijf ik ook nog incidenteel stukken voor andere bladen. Perfect. En dat dankzij NRC Next. Aan die krant heb ik mijn carrière als columnist, mijn man en mijn kinderen te danken. Ik leerde Gijs namelijk kennen toen hij mij interviewde mij naar aanleiding van mijn column in NRC Next. Acht jaar geleden alweer.’ In die tijd was Aaf net drie maanden met die column bezig. ‘Het jaar dat mijn leven een beslissende wending nam,’ vervolgt ze. ‘Gijs en ik werden verliefd en ik had net besloten full-time te gaan freelancen, want met vijf keer in de week een column kun je er geen vaste baan op na houden. Alle andere columns en opdrachten zijn daar uit voort gekomen.’

EENZAAM EN ONZEKER

Zo perfect is het natuurlijk niet van meet af aan geweest. ‘Toen ik eerder freelance werkte, soms in combinatie met een vaste baan, soms niet, waren twee dingen heel vervelend. Het eenzame werken en de onzekerheid of er voldoende werk zou zijn. Ik deelde een kantoortje met andere freelancers. Heel gezellig. Dat kantoor heb ik nog steeds, maar ik maak er weinig gebruik van. Gijs is ook freelancer, dus lunchen we vaak samen. Dat is heel gezellig. En ideaal. Als ik zie hoe andere ouders tot zes uur moeten werken, dan naar de kinderopvang en vervolgens naar huis racen om snel eten, ben ik zo blij dat ik zelf mijn werktijden regel. Dat betekent dat ik op vakantie soms even achter de computer moet en ik werk altijd een paar uur op zondag. En als er onverwacht leuke aanbiedingen komen, zoals laatst het tv-programma Verborgen Verleden, waarin je uit zoekt wie je voorouders zijn, moet ik mijn planning omgooien. Dan werk ik een week vooruit met al mijn stukjes. Dat heb ik bedacht, het wordt mij niet opgelegd en dat is een groot verschil. Voor Wie is de Mol? was ik veel langer van huis en daar verdien je geen geld mee, dus dat was echt een beslissing van jewelste, maar echt het vooruit werken waard.’

 

9789057594700.imgKOFFIE DRINKEN

‘Ik vraag me wel eens af hoe mijn leven eruit zou zien als ik Gijs niet had ontmoet. Dan was ik waarschijnlijk full-time op mijn freelancekantoor gebleven. Ik vind in mijn eentje werken heerlijk, maar af en toe moet ik frisse input. Kennismaken met nieuwe ideeën van nieuwe mensen is essentieel als je alleen werkt. Ik las laatst een stuk over een Amerikaanse vrouw in een soortgelijke situatie als waar jij in zit. Ze had haar baan in de modewereld opgezegd, omdat ze ander werk wilde. Ze wist alleen niet wat. Toen ging ze gewoon iedere week twee, drie keer koffie drinken met mensen uit de mode- en bladenindustrie. Iedere keer nam ze een een heel mooi boeketje voor haar gesprekspartners mee. En toen bleek natuurlijk dat boeketten maken haar passie is, want al die mensen vroegen: ‘’wauw waar heb je dit gekocht?’’ Nu maakt ze dus boeketten. Wat aangeeft hoe belangrijk het is om nieuwe mensen te ontmoeten. Maar als je weinig werk hebt is het moeilijk jezelf aan te zwengelen om die afspraken tot stand te brengen en als je veel werk hebt blijf je typen tot het klaar is. Voor mij werkt dat niet. Een aantal jaar geleden maakte ik het Handboek voor de moderne vrouw met Machteld van Gelder. Vorig jaar heb ik een toneelstuk geschreven voor mugmetdegoudentand, voor Lies Visschedijk en Marcel Musters. Fantastisch, dit jaar doe ik dat weer, ik zie er nu al naar uit. Het lijkt me ook super leuk om een filmscript te schrijven en mijn kinderen willen dat ik een kinderboek schrijf. ‘Mama waarom schrijf je niet iets voor ons?’ Ik wil dat een keer doen, maar op de een of andere manier zie ik dat nog meer als een ingewikkelde opgave dan al het andere. Een kinderboek moet écht goed zijn.’

 

 

Hair-Garance1KING, MORAN & HELLER

En dan geeft Aaf ook nog, heel soms, columncursussen. ‘Hartstikke leuk. Mensen vragen altijd hoe ze kunnen publiceren. Je moet oefenen, je vaardigheden onderhouden. Zo is Garance Doré haar blog begonnen. Ze wilde sneller kunnen tekenen dan ze deed en wist dat ze moest oefenen, oefenen, oefenen. Totdat het een soort gemak was worden. Hetzelfde geldt voor schrijven. Een blog is daar perfect voor. Bovendien is bloggen de toekomst, kranten en tijdschriften gaan een keer verdwijnen. Een vriendin is het weblog Me to We gestart. Wordt hartstikke goed gelezen!’

‘En heel belangrijk: op gezette tijden schrijven. Dat leerde ik afgelopen zomer van Stephen King uit zijn boek Over leven en schrijven. Als je elke dag op hetzelfde tijdstip schrijft gaan je hersenen vanzelf in de schrijfstand staan. Tegenwoordig schrijf ik dus ‘s ochtends. De middag is voor nog meer schrijven, mails, of afspraken, of weet ik veel wat. En veel lezen natuurlijk. Goede dingen dan hè, want wat je leest beïnvloedt je schrijven. Vorig jaar zomer las ik Caitlin Moran, ik had weer zoveel zin om mijn columns te schrijven.’

 

 

Portret

Koffie drinken met…

JAN REIN HETTINGA

ZZP- cameraman & columnist bij Broadcast Magazine. Krijgt fantastische opdrachten door tegen iedereen te zeggen wat hij wil.

 

_VE_3080naam Jan Rein Hettinga
leeftijd 42 jaar
thuis getrouwd/twee kinderen
woonplaats De Meern
baan cameraman / columnist Broadcast Magazine
zzp’er sinds 1 januari 2009, daarvoor 10 jaar in
dienst bij DutchView ENG
zoekt
uitdagingen/mooie klussen die ik nog nooit
heb gedaan: Wie is de Mol? graag!
weblog Reinonline

 

 

START

‘Onlangs moest ik het schaatsen filmen in Thialf. Ik was verantwoordelijk voor alle ‘voorstelshots’ bij de starts – ‘dit is Pietje Puk’, start en ze zijn weg – andere camera’s volgen de rest van de wedstrijd. Vervolgens ga ik een schaatser volgen in de hoop dat er iets gebeurt en dat mijn beeld nodig is. Wie iets extra’s doet of zich weet te onderscheiden wordt nog eens gevraagd voor een opdracht. Het is geweldig als van mijn shot de slow motion wordt getoond. De glorie is dat ik iets heb gefilmd dat een ander heeft gemist. Dat is het spel. Een paar weken voor Thialf was ik bij het schaatsen in Amsterdam. Tot vier keer toe heb ik een valse start vastgelegd. Iedere keer had ik scherp gesteld op de valse starter. Dat is kicken. Puur toeval, maar fantastisch.’

‘Een perfect dag, is een dag waarop ik iets gemaakt heb. En dat het gemaakte goed is. Een mooie foto van mijn kinderen, een snedig stukje voor mijn blog, een mooi filmpje voor mijn werk, of een enkel shot dat te gek is. Ik vind het fijn dat ik in die laatste twee gevallen een factuur kan versturen, maar daar gaat het mij niet om. Het gaat om het maken. Een dag met een ongeïnspireerde regisseur, of een filmpje dat nergens over gaat, is een verloren dag. Ook als ik er een dikke rekening voor kan sturen. Het leuke van mijn vak is dat er zelfs op zo’n dag wel iets te winnen is. Tijdens een saai filmpje kan ik toch nog een mooi shot maken.

‘Van jongs af film ik. Eerst bij de lokale omroep in Geleen. Mijn vader zei altijd:
je moet je school af maken en een vak leren, want je moet iets kunnen straks. Filmen is een leuke hobby, maar dat wordt niks natuurlijk.’ En nu ben ik cameraman en ik kan er van leven.’

‘Bij AT5 in Amsterdam begon ik als stagiair. De start van mijn loopbaan daar, heeft de trend gezet voor de rest van mijn werkende leven. Destijds had niemand een mobiele telefoon. Bij de balie van AT5 lagen iedere ochtend briefjes waarop stond wie wie moest terugbellen. Nooit lag er eens een briefje voor mij tussen. Toen ik mij daarover beklaagde bij het meisje achter de balie zei ze: ‘Zeg maar wat ik er op moet schrijven.’ Ik dicteerde: ‘Jan Rein NOB terugbellen.’ Een uur later liep ik weer langs en had ze gedaan wat ik vroeg. In een ander handschrift stond eronder: ‘Niet doen, Ronald’. Hij was de directeur van AT5 en bood me een contract aan voor drie dagen in de week.

 

 

131120
IMG_3464

Stond ik ineens met Bruce Springsteen op het podium!

FREELANCEN

‘Naast die drie dagen bij AT5 ben ik gaan freelancen. Totdat het NOB mij vroeg bij hen in dienst te treden. Na tien jaar ergerde ik mij aan kleine dingen, zoals iedereen zich ergert, aan zijn directeur bijvoorbeeld. Bovendien vond ik mijn blik te beperkt, ik kende alleen maar de klanten van het NOB. Met de geluidsman waar ik veel mee optrok sprak ik af dat als we zouden gaan freelancen, we tegelijkertijd de stap zouden nemen, zodat we elkaar aan opdrachten konden helpen. Toen we net waren begonnen, bleek hij kanker te hebben. Afschuwelijk. Hij had een geluidsmannetje laten tekenen als logo. Ik zou een cameramannetje laten ontwerpen in dezelfde stijl, zodat het duidelijk was dat we bij elkaar hoorden. Dat logo is er nooit van gekomen. Drie maanden later was mijn vriend en collega overleden.’

‘Ik ben nu vijf jaar bezig. Het leuke aan freelancen is dat je ziet dat het bij geen enkel bedrijf perfect is geregeld. Overal mopperen mensen op het management. Mij stoort het niet meer, want ik hoor nergens bij. Het nadeel van voor jezelf werken is dat  je meteen de pineut bent als je te weinig [/one_half]opdrachten binnen haalt. Deze week bijvoorbeeld heb ik twee dagen staan, daar moeten eigenlijk nog twee dagen bij. Als dat niet gebeurt komt er niemand om, maar ik word er onrustig van. De kunst is terug gevraagd te worden. Iedereen waarmee ik werk moet een goede indruk van mij hebben. Het handigst is het als verslaggevers het liefst met mij willen werken. Ik moet zorgen dat zoveel mogelijk verslaggevers dat willen. Ik zou meer bij de commerciëlen willen doen. Bij Endemol of Blue Circle weet niemand wie ik ben. Dat vind ik jammer.’

‘Vaak roepen mensen dat een freelancer twee keer zoveel kan verdienen dan iemand in vaste dienst, maar ik heb alle  verzekeringen goed geregeld en dan maakt het niet uit. Tenzij ik veel meer zou werken dan ik bij een baas deed. In vaste dienst worden overuren vaak niet uitbetaald. Een freelancer heeft direct boter bij de vis en heeft een paar btw-voordeeltjes. Toen ik begon had ik de droom om een flinke buffer op te bouwen en binnen een paar jaar een ton op de bank te hebben staan, maar dat is by far niet gelukt.’

Büch vesuvius

 

 

BUCH & THE ROLLING STONES

‘Ik had enorm geluk toen ik ging freelancen. Een van de gratis kranten, Metro of Spits, had een reportageserie over beroepen en kwam via via bij mij uit, precies op het moment dat ik voor mezelf begon. Zodoende waren alle zeven tot acht partijen die er toe doen, op de hoogte van het feit dat ik was in te huren. En er was nog een tweede geluk: De kop van het artikel was: ‘Het enige dat ik nog heel graag zou willen doen is de intocht van Sinterklaas.’ Het artikel heeft een jaar lang op het prikbord gehangen van de redactie van de intocht van Sinterklaas en zij belden mij direct toen het een jaar later zover was.’

‘Soms anticipeer ik op een gebeurtenis: dan houd ik mezelf vrij in een bepaalde periode, zodat ik gevraagd kan worden. In 2012 om de Elfstedentocht te filmen bijvoorbeeld. Of onlangs de komst van Obama in het Rijksmuseum. Dat had ik allebei heel graag willen doen. Is niet gelukt. Hoogtepunten tot nu toe zijn Jules Unlimited in Zuid Afrika. Tussen de leeuwen en neushorens. Heel leuk. De paar keer dat ik de de Tour de France mocht doen. Tijdens de marathon van Berlijn ben ik achter op de motor achter de winnaar aangereden onder de Brandenburger toren door. Fantastisch! Mijn weblog Reinonline helpt mij om die momenten bewust te beleven, omdat ik weet ‘dit moet ik opschrijven!’

‘Het is overigens aan Boudewijn Buch te danken dat Reinonline bestaat. Op reis voor een van zijn programma’s zei ik tegen hem dat ik schrijver wilde worden. ‘Dan moet je een dagboek beginnen,’ antwoordde hij. ‘Je moet iedere dag schrijven.’ Dat was in 1998. Ik heb zijn oude laptop overgenomen en ben die reis begonnen met een dagboek. [/one_half][one_half last=”yes”]Jarenlang beschreef ik letterlijk wat ik per dag had gedaan. Heel nauwgezet en uitvoerig: ‘en toen en toen en toen.’ Rond 2005 kwamen de weblogs op en ik dacht, ‘dat kan ik ook, maar dan beter.’  Ik wil nog steeds een boek schrijven en ik weet waarover, maar ik heb geen tijd. Er gaat veel tijd verloren aan huishouden. Kinderen naar school brengen, boodschappen, wasje draaien, krantje lezen. Ineens is het elf uur, verdomme, ik had al een stukje kunnen tikken. Ik zou mezelf moeten dwingen om ergens naar toe te gaan. Naar een plek zonder internet, of in ieder geval met een slot op Facebook.’

‘Op m’n weblog heb ik eens in december een lijstje gemaakt van tien dingen waarvan ik wilde dat ze het jaar erop zouden gebeuren. Pinkpop stond er op, een concert van André Rieu: dat wordt met belachelijk veel camera’s gedaan, dat wil ik een keer meemaken. En een concert van de Rolling Stones natuurlijk! Zeven wensen zijn uitgekomen, waaronder Pinkpop. De regisseur en de eerste cameraman van het popfestival lezen Reinonline. Stond ik ineens met Bruce Springsteen op het podium! Dit jaar werk ik weer op Pinkpop en nu komen de Rolling Stones … In principe maak ik deel uit van de filmploeg die alles op het hoofdpodium filmt, maar er kan nog van alles veranderen. Het is pas echt zeker als ik er sta. En dan is het nog de vraag of de Rolling Stones toestemming geven om het concert te filmen, of dat ze een eigen ploeg meenemen. Heel misschien mogen wij het beeld voor de tv-schermen op het terrein verzorgen. Prima, maakt mij niet uit: ik móet gewoon een keer met Mick Jagger op het podium staan!’

sas

 

  <– Vorige keer in Koffie drinken met … Hadassa Francke
 –> Volgende keer Koffie drinken met … Saskia Derks