Tag Archives: werkloos

Van de een op de andere dag – OPROEP

studsplacecast

Beeld uit de tv-serie  Studs’ Place

WIL JIJ MET JE VERHAAL IN DE VOLKSKRANT?

daan3Vanaf januari begint romanschrijver, interviewer en historicus Daan Heerma van Voss met een tweewekelijkse interviewserie in de Volkskrant (V-katern, twee pagina’s, één foto) over werklozen / werkzoekenden. In zijn oproep op Facebook zegt hij: ‘Hun verhalen zijn doorgaans niet meer dan voetnoten bij statistieken, of bij een neergaande AEX-lijn. Dat zou ik met deze serie willen rechtzetten. Een echo van Studs Terkel’s Working‘. Mensen ‘from all walks of life‘. Het is tot nu toe lastig gebleken om aan mensen van boven de 55 te komen, en aan mensen met een andere etnische achtergrond dan de Nederlandse. Gesprekken over het leven na het werk, over nieuwe hoop en hopeloosheid, over schaamte en trots, over werk en zelfbeeld. Kent u mensen (het liefst uit deze twee categorieën) die met me zouden willen praten? Mail gaarne naar: vandeeneopdeanderedag@gmail.com. Heel veel dank! Daan Heerma van Voss’

Uiteraard heb ik mezelf eerst voor het hoofd geslagen, dat ik niet met dit interview-idee naar de Volkskrant ben gegaan. Want dit is natuurlijk de manier om te laten zien wat werkloos zijn allemaal met zich meebrengt. Ik hoop dan ook dat ik door deze oproep te verspreiden bijdraag aan een interviewserie met een evenwichtige samenstelling van de Nederlandse bevolking.

Werkloos in Nederland

safe_image.phpIedereen maandag Altijd Wat Monitor over werkloosheid in Nederland gezien?  Ik zeg tijd voor een ander systeem.

Hoe gaan we om met werklozen?

Bijna 700.000 mensen zitten zonder baan. De werkloosheid is historisch hoog. Miljoenen euro’s worden uitgetrokken om mensen weer aan een baan te helpen met reïntegratietrajecten, werkervaringplaatsen en subsidies. Helpen deze maatregelen mensen echt aan een baan, zijn ze zinvol of zijn het vooral bedrijven die profiteren van de overvloed aan werkzoekenden? Altijd Wat onderzocht of deze maatregelen tot uitwassen op de arbeidsmarkt leiden.

Bekijk video

Meer Altijd Wat Monitor

Schermafbeelding 2014-09-29 om 09.19.07_0

Staatssecretaris Klijnsma accepteert verdringing door arbeidsgehandicapten

Staatssecretaris Jette Klijnsma (sociale zaken) accepteert de arbeidsverdringing als gevolg van de verplichte inzet van werklozen en arbeidsgehandicapten.
LEES ARTIKEL

SocialReturn_Lobke-van-AarVoormalig jobcoach bij gemeente waarschuwt werklozen voor ‘social return’

Een werkloze man die zelf tot voor kort werklozen aan een baan moest helpen, dat is nog eens een interessante tipgever. Hij is nu een jaar werkloos en in theorie een groot voorstander van social return, maar in de praktijk is het volgens hem een wassen neus.
LEES ARTIKEL

 Wat is de monitor? Contact met ‘Altijd Wat Monitor’
[illustratie: _overruimte]

Zoek niet (alleen) naar vacatures

471d79093551485a61fae8be4dca2114

DE STAPEL ‘DOOR’
Libelle heeft mijn sollicitatie ontvangen.

‘We hopen je zo snel mogelijk te laten weten of je wordt uitgenodigd voor een eerste kennismakingsgesprek. Gezien het aantal reacties, kan het nog even duren.’

Die reactie krijg ik eigenlijk altijd. Zo lig ik momenteel bij twee uitgeverijen op de stapel ‘door’. Wat nog niet zoveel zegt, omdat het nog maar een eerste schifting is. Ik vind het heel netjes dat ze dit laten weten, want het is uitermate tijdrovend om iedereen steeds netjes op de hoogte te houden natuurlijk.

NETWERKEN

Op Twitter las ik vorige week van een werkgever die voortaan maar afziet van de reguliere manier van nieuwe werknemers zoeken. in deze tijden, met zo ontzettend veel werklozen kost dat veel te veel tijd. Het was een bericht dat nu.nl had geplaatst. De man had een simpele oplossing: zijn werknemers vragen of ze nog mensen kennen die geschikt zijn voor de functie. Iets wat meer werkgevers natuurlijk doen. Dat betekent voor ons werkzoekenden dus dat we niet alleen naar vacatures moeten zoeken, maar vooral tijd en energie moeten steken in het onderhouden en uitbreiden van ons netwerk.

GBH-x-SMWS-x-OAI-29-650x403

1. Netwerkers zijn geen praters, maar luisteraars

2. Zorg dat je jouw meerwaarde duidelijk kunt verwoorden

3. Neem initiatief

4. Gebruik een openingszin in relatie tot de bijeenkomst

5. Bereid 10 onderscheidende vragen voor

6. Laat de gedachte los dat je hier zaken moet doen

7. Creëer tijdens het gesprek al mogelijkheden voor een vervolgcontact

Lees meer

netwerken.nl

mens-en-samenleving.infonu.nl

jobat.be

[FILM] Deux jours, une nuit

deux-jours-une-nuit-5-g

SUPER ACTUEEL

Ongelooflijk dat de Waalse art house filmbroers De Dardennes (Rosetta 1999, L’Enfant 2005) niet wéér naar huis gingen met een Gouden Palm uit Cannes. Deux jours, une nuit verdient alle lof. Er wordt niet alleen steengoed geacteerd, de film is ook nog eens super actueel. Dat dacht ik al toen ik de filmomschrijving las en het bleek dubbel en dwars waar te zijn toen ik zaterdagmiddag in een bijna lege bioscoopzaal de film zag. Deze film verdient overvolle zalen. De depressieve, kwetsbare Sandra (Marion Cotillard) heeft net te horen gekregen dat ze haar baan kwijtraakt. Haar zestien collega’s moesten van hun baas kiezen tussen een bonus van duizend euro of een baan voor Sandra. De meesten kozen voor zichzelf. Oog in oog met Sandra zegt een van hen: ‘Ik heb niet tegen jou gestemd. Ik heb vóór mijn bonus gestemd.’

MAATSCHAPPIJ
Een collega-vriendin regelt een herstemming en Sandra heeft een weekend de tijd om haar collega’s thuis op te zoeken en hen over te halen van hun bonus af te Deux-Jours-Une-Nuitzien, zodat zij haar werk in de fabriek kan houden. Wat volgt is een herhaaldelijk aanbellen en aankloppen op deuren en haar verhaal doen. Iets wat gemakkelijk een saaie, in herhaling vallende film had kunnen opleveren. En dat is het nou precies niet. De Dardennes laten met elke voordeur weer een ander stuk van de maatschappij – straatarme arbeiders, verbouwende tweeverdieners, echtscheiding, mensen die moeite hebben met het afbetalen van hun hypotheek – zien en een ander stukje Sandra. De ene keer is ze kwetsbaar, angstig en gespannen. Dan weer strijdlustig, hoopvol, sterk en weer wanhopig. Prachtig genuanceerd neergezet door Cotillard. Hulde voor haar mimiek en lichaamshouding. Niemand is goed of fout in de film, behalve de bazen. Menselijk begrip is hun vreemd. Het zijn kille wezens die puur cijfermatig hun keuzes maken.

deux-jours

218783.jpg-r_640_600-b_1_D6D6D6-f_jpg-q_x-xxyxx

PAMFLET & ODYSSEE
Maar er is meer, want Sandra vecht vooral ook tegen zichzelf. Ze is een kwetsbare vrouw die steeds door haar man moet worden aangemoedigd om te blijven vechten voor haar baan. ‘Ik besta niet,’ zegt ze als ze de strijd wil opgeven en haar man (Fabrizio Rongione) op haar in blijft praten. Daarmee is Deux jours, une nuit een ontroerend pamflet dat oproept tot solidariteit in economisch zware tijden, maar ook een moderne Odyssee met een louterend einde.

–> Volgende film: Pride

De hipste straat van Nederland

vc30Eerlijk gezegd ben ik er nog steeds  hyper van. Vrijdagmiddag na een bezoekje aan de huisarts (niets ernstigs: verzwikte voet) kocht ik een bloemetje . Op de Voorstraat. De hipste straat van Utrecht tegenwoordig (The Village, Puha, dat Scandinavische kledingwinkeltje …, ik kom er even niet op). Maar zo hip: het bloemenmeisje was in gesprek met een researcher van de VPRO in verband met een serie over veranderend Nederland. En de Voorstraat staat dan voor Nederland!

‘Voor Tegenlicht?!’ hijgde ik, aangezien ik groot fan ben van het programma. Nee, niet voor Tegenlicht. Omdat ik nogal nieuwsgierig ben, bleef ik  doorvragen.  Door  haar antwoorden werd  ik steeds enthousiaster. Alle aspecten van veranderend Nederland komen aan de orde in de serie. ‘Hier wil ik aan meewerken’, dacht ik. ‘Hier heb ik een mening over en interesse in.’ ‘Werken’ veranderd immers ook. En onder andere dat wil ik op Uitgewerkt onderzoeken. Dat vertelde ik de researcher. Toen werd zij enthousiast en vroeg honderduit. Eind van het liedje: vanmiddag gaan we verder praten. Bij mij thuis, omdat ze graag wil zien waar ik aan mijn blog tik. Ik trots, want ik heb net een werkplaats gemaakt. (Daar moeten we het eens over hebben: Waar moet een goede thuiswerkplek aan voldoen? En ik zou heel graag foto’s zien van jullie werkplek. Dat hoeft dus niet perse een bureau te zijn hè? Ik denk aan een werkbank, een pottenbakkersschuurtje (droom van mij: pottenbakken), nou ja enzovoorts. Ik voel een serie opkomen! Serieus, mail me! (jokeweststrate@gmail.com)

082087

SAMENWERKING Ik hoop op een  samenwerking,  maar dat mag ik hier niet hardop zeggen voor het geval het UWV meeleest. Dan vinden ze acuut dat ik zelfstandig ondernemer ben en dan kan ik fluiten naar een groot deel van mijn uitkering. Oké, dat is tekort door de bocht, maar het scheelt niet veel met de waarheid.

Twee weken geleden woonde ik een voorlichtingsbijeenkomst bij over zelfstandig ondernemen vanuit de WW. Prima voorlichting. Enthousiast, eerlijk. Ik wilde meer weten voor mijn specifieke situatie en maakte een afspraak met een van de vier mensen die in Utrecht de zelfstandigen begeleiden. Dat is iets wat ik voornamelijk heel erg zag zitten: in plaats van met een anoniem iemand te communiceren via de Werkmap, zou ik in het geval ik zelfstandige ging worden een vast persoon hebben tot wie ik mij zou richten en met wie ik afspraken kon maken. Ik zag de kans op misverstanden enorm slinken. Zoals ik al had verwacht werd me aangeraden nu nog niet zo een twee drie over te gaan op het zelfstandige traject.

BLOG Ik vertelde over mijn blog en mijn plannen daarmee en wilde weten wat wel en niet mag. Blog: prima. Van het bloggen mijn werk maken: prima, maar dan ben ik dus zelfstandig ondernemer, want een kledingmerk vragen af en toe iemand aan te kleden die op sollicitatiegesprek moet –> sponsor –> zelfstandig ondernemer. Een woonblad vragen eens in de zoveel tijd iemand een spetterende werkplek make-over te geven –> sponsor –> zelfstandig ondernemer.  De beste koffietentjes laten adverteren als DE ontmoetingsplek voor netwerkgesprekken etc …, mezelf aanbieden als stukjesschrijver, een tijdschrift een column aanbieden over mijn zoektocht naar werk en alles wat ik daarbij tegenkom … Precies. Ik mag wel een opdracht aannemen trouwens. Als het maar een eenmalige klus is. Dan ben ik freelancer, dat is iets anders dan zelfstandig ondernemer. Maar ik mag dan  niet meer dan twee opdrachtgevers hebben, want dan ben ik weer zelfstandig ondernemer. Mijn kraam op Etsy opnieuw openen is prima. Dat snap ik, want dat is meer hobby, dan dat ik er geld mee verdien.  (Gisteren ben ik begonnen met reclame maken. Ik laat het hier uiteraard weten wanneer de breisels erop staan.)

REGELS Ik zuchtte en keek de zelfstandige meneer aan. Ik zei: ‘Ik snap heel goed dat er regels zijn verbonden aan het ontvangen van een uitkering, maar ik vind het moeilijk te snappen dat veel van die regels mij lijken tegen te werken weer snel aan de slag te gaan. Ik had het idee dat hij mij begreep en heb hem gevraagd of ik hem binnenkort mag interviewen voor Uitgewerkt. Dat wil hij en dat vind ik tof! Ik zou heel graag willen dat hij mijn vaste UWV-man werd, maar ja dat kan dus niet, want ik word voorlopig nog maar even geen zelfstandig ondernemer. Ik heb nog niet eens een businessplan. Daar ga ik mij maar eens in verdiepen, lijkt me namelijk sowieso leerzaam om  te maken. Voor een beetjes focus op wat ik exact wil met Uitgewerkt en hoe dan. En ondertussen solliciteer ik lekker door. Want eerlijk is eerlijk: de structuur die een baan met zich meebrengt is iets waar ik goed op gedij. Focus en structuur, mijn leerpunten.

017

 

P.S. Kom woensdag vooral weer even langs, want dan komt het eerste interview – ‘Koffiedrinken met …’ – met een (semi-)werkloze of zzp’er online. Dit keer Hadassa Francke.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

 

‘Between jobs’

thuis

Ontslagen
Ik ben Joke (1974) en ik ben ontslagen. Per 1 april 2014 heb ik geen baan meer: ik ben werkloos. Hoe leeft een werkloze? Word ik in het vervolg wakker door een wekker, of juist niet? En de rest van de dag, hoe ziet die eruit? Hoe vind ik nieuw werk? Wat wil ik? Word ik ZZP’er? Kortom: werkloos zijn, hoe doe je dat? Ik heb nog geen idee, maar dit is de plek waar ik het ga uitvinden. April is denk ik de beste maand om een leven zonder baan te beginnen. De dagen worden langer en lichter en overal waar ik kijk ontluikt pril leven. Een wereld vol potentie! Ik had het dus niet beter kunnen treffen dan dat mij in november de wacht is aangezegd, ik boventallig werd, wegbezuinigd ben bij het blad waar ik twaalf jaar met liefde heb gewerkt. De keren dat ik met tegenzin naar de redactie ging zijn op een hand te tellen. Goed, twee handen, of vier, of meer, want de laatste maand was een bezoeking: aftellen naar punt zero is ronduit k**.

Vrijheid
Vijf maanden later is mijn ontslag daadwerkelijk ingegaan. Een zee aan vrije tijd en vrijheid. En dat bevalt erg goed. Oké, ik moet een DigiD aanvragen (twee keer, omdat ik de eerste keer mijn naam en wachtwoord ben vergeten …) en WW. Dat is nieuw, dus dat voelt onwennig. Maar ik weet dat ik niet de enige ben die overbodig is geworden op het werk – en dat is pijnlijk hoor, pijnlijker dan ik had gedacht – en dus niet de enige die een uitkering aanvraagt. Het ligt aan de crisis en niet aan mij. Dat schilt. Ik kan nu verder aan mijn boek (Liever geen jurk) dat al lang af had moeten zijn, maar dat helemaal anders moet (Ik doe geen uitspraken meer over de te verwachten verschijningsdatum). En ik ga met veel plezier Uitgewerkt opzetten. Een blog over mijn leven zonder baan. Een platform waar mensen zonder (vast) werk elkaar kunnen ontmoeten. Een plek waar opdrachten of banen kunnen worden aangeboden of worden gevonden en men ervaringen en weetjes kan delen. En ik ga kijken of ik er mijn werk van kan maken: blogger zijn.  En omdat ik nu weer tijd heb zal ik mijn Etsy-deuren van Woolstock weer opengooien, zodat er een frisse wind doorheen kan waaien.

Identiteit
Een ding neem ik mij voor: zolang dit alles nog geen vaste vorm heeft zal ik het beestje bij de naam noemen: ik ben werkloos, of werkzoekende. En dus niet zogenaamd heel cool, maar vooral eufemistisch: ‘between jobs’. Ik ben liever stoer in mijn houding, die wars is (of in ieder geval ‘moet zijn’ naar mijn mening) van de huidige bovenstroom in de samenleving waarin identiteit en succes bepaald wordt door prestaties. Behalve de liefde lijkt niets zoveel zin aan ons bestaan te verlenen als werk. Als dat weg valt, wie zijn we dan nog? Of zoals filosoof Alain de Botton in zijn boek Statusangst zegt: ‘Een hoge status wordt door velen als een van de kostbaarste bezittingen gezien – al geven slechts weinigen dit volmondig toe. En wie status heeft, kan hem ook verliezen.’  In zijn boek analyseert De Botton de gevolgen van dit verlies, opgeroepen door recessie, ontslag of pensionering. Iets wat steeds meer mensen treft. Wat betekent het voor mijn zelfbeeld als professionele en persoonlijke identiteit zo nauw met elkaar verweven zijn, nu ik geen werk meer heb? Ik ben dol op dit soort vraagstukken, dus ook dat krijgt aandacht op Uitgewerkt. Aan de slag!