Tag Archives: Verborgen Verleden

Aaf over freelancen

IMG_6535IMG_6534

Grappig. Ik leerde Aaf Brandt Corstius kennen toen ze mij (ja, ZIJ mij) interviewde voor Margriet over mijn shoploze jaar. Het onderwerp van mijn vorige blog, Uitgekleed. Nu had ik haar ter interview gevraagd, om daarmee hier op Uitgewerkt kenbaar te maken dat ik heb besloten freelance te gaan schrijven. Het blog blijft in de lucht, want is nog een hele tocht om me uit de uitkering te schrijven, lijkt mij. Maar het grappige is dus dat ik op het idee kwam omdat ik geobsedeerd was door oorbellen die ik in een Amsterdams winkeltje had gezien. En had gepast en met pijn in mijn lijf terug op het rekje had gehangen. En nu had ik spijt. Hoe dat dan verder allemaal in zijn werk gaat in de hersenen weet ik niet, maar ik had een epiphany. Ik kon vragen of ik Aaf mocht bevragen over haar freelance carrière. Dat gesprek zou in haar woonplaats Amsterdam zijn en dan kon ik de juweeltjes kopen. En zo simpel als het klinkt, ging het.

FREELANCEN

Aaf schrijft vier keer in de week een column voor de Volkskrant, een keer in de week voor Margriet, maandelijks voor VT Wonen. En dan zijn daar ook nog Stadsleven, Onze taal en losse opdrachten. Heerlijk structureel freelancen dus. ‘Ik kan nu niet anders zeggen dan dat mijn freelance bestaan fantastisch is,’ zegt Aaf. ‘Met kinderen en het feit dat ik genoeg en structureel werk heb – iets dat heel veel freelancers natuurlijk missen – is het geweldig. En als ik zin heb, schrijf ik ook nog incidenteel stukken voor andere bladen. Perfect. En dat dankzij NRC Next. Aan die krant heb ik mijn carrière als columnist, mijn man en mijn kinderen te danken. Ik leerde Gijs namelijk kennen toen hij mij interviewde mij naar aanleiding van mijn column in NRC Next. Acht jaar geleden alweer.’ In die tijd was Aaf net drie maanden met die column bezig. ‘Het jaar dat mijn leven een beslissende wending nam,’ vervolgt ze. ‘Gijs en ik werden verliefd en ik had net besloten full-time te gaan freelancen, want met vijf keer in de week een column kun je er geen vaste baan op na houden. Alle andere columns en opdrachten zijn daar uit voort gekomen.’

EENZAAM EN ONZEKER

Zo perfect is het natuurlijk niet van meet af aan geweest. ‘Toen ik eerder freelance werkte, soms in combinatie met een vaste baan, soms niet, waren twee dingen heel vervelend. Het eenzame werken en de onzekerheid of er voldoende werk zou zijn. Ik deelde een kantoortje met andere freelancers. Heel gezellig. Dat kantoor heb ik nog steeds, maar ik maak er weinig gebruik van. Gijs is ook freelancer, dus lunchen we vaak samen. Dat is heel gezellig. En ideaal. Als ik zie hoe andere ouders tot zes uur moeten werken, dan naar de kinderopvang en vervolgens naar huis racen om snel eten, ben ik zo blij dat ik zelf mijn werktijden regel. Dat betekent dat ik op vakantie soms even achter de computer moet en ik werk altijd een paar uur op zondag. En als er onverwacht leuke aanbiedingen komen, zoals laatst het tv-programma Verborgen Verleden, waarin je uit zoekt wie je voorouders zijn, moet ik mijn planning omgooien. Dan werk ik een week vooruit met al mijn stukjes. Dat heb ik bedacht, het wordt mij niet opgelegd en dat is een groot verschil. Voor Wie is de Mol? was ik veel langer van huis en daar verdien je geen geld mee, dus dat was echt een beslissing van jewelste, maar echt het vooruit werken waard.’

 

9789057594700.imgKOFFIE DRINKEN

‘Ik vraag me wel eens af hoe mijn leven eruit zou zien als ik Gijs niet had ontmoet. Dan was ik waarschijnlijk full-time op mijn freelancekantoor gebleven. Ik vind in mijn eentje werken heerlijk, maar af en toe moet ik frisse input. Kennismaken met nieuwe ideeën van nieuwe mensen is essentieel als je alleen werkt. Ik las laatst een stuk over een Amerikaanse vrouw in een soortgelijke situatie als waar jij in zit. Ze had haar baan in de modewereld opgezegd, omdat ze ander werk wilde. Ze wist alleen niet wat. Toen ging ze gewoon iedere week twee, drie keer koffie drinken met mensen uit de mode- en bladenindustrie. Iedere keer nam ze een een heel mooi boeketje voor haar gesprekspartners mee. En toen bleek natuurlijk dat boeketten maken haar passie is, want al die mensen vroegen: ‘’wauw waar heb je dit gekocht?’’ Nu maakt ze dus boeketten. Wat aangeeft hoe belangrijk het is om nieuwe mensen te ontmoeten. Maar als je weinig werk hebt is het moeilijk jezelf aan te zwengelen om die afspraken tot stand te brengen en als je veel werk hebt blijf je typen tot het klaar is. Voor mij werkt dat niet. Een aantal jaar geleden maakte ik het Handboek voor de moderne vrouw met Machteld van Gelder. Vorig jaar heb ik een toneelstuk geschreven voor mugmetdegoudentand, voor Lies Visschedijk en Marcel Musters. Fantastisch, dit jaar doe ik dat weer, ik zie er nu al naar uit. Het lijkt me ook super leuk om een filmscript te schrijven en mijn kinderen willen dat ik een kinderboek schrijf. ‘Mama waarom schrijf je niet iets voor ons?’ Ik wil dat een keer doen, maar op de een of andere manier zie ik dat nog meer als een ingewikkelde opgave dan al het andere. Een kinderboek moet écht goed zijn.’

 

 

Hair-Garance1KING, MORAN & HELLER

En dan geeft Aaf ook nog, heel soms, columncursussen. ‘Hartstikke leuk. Mensen vragen altijd hoe ze kunnen publiceren. Je moet oefenen, je vaardigheden onderhouden. Zo is Garance Doré haar blog begonnen. Ze wilde sneller kunnen tekenen dan ze deed en wist dat ze moest oefenen, oefenen, oefenen. Totdat het een soort gemak was worden. Hetzelfde geldt voor schrijven. Een blog is daar perfect voor. Bovendien is bloggen de toekomst, kranten en tijdschriften gaan een keer verdwijnen. Een vriendin is het weblog Me to We gestart. Wordt hartstikke goed gelezen!’

‘En heel belangrijk: op gezette tijden schrijven. Dat leerde ik afgelopen zomer van Stephen King uit zijn boek Over leven en schrijven. Als je elke dag op hetzelfde tijdstip schrijft gaan je hersenen vanzelf in de schrijfstand staan. Tegenwoordig schrijf ik dus ‘s ochtends. De middag is voor nog meer schrijven, mails, of afspraken, of weet ik veel wat. En veel lezen natuurlijk. Goede dingen dan hè, want wat je leest beïnvloedt je schrijven. Vorig jaar zomer las ik Caitlin Moran, ik had weer zoveel zin om mijn columns te schrijven.’