Tag Archives: Vera de Witte

De coach #1

 

unnamedVera de Witte (42) is directeur communicatie bij VNG (Vereniging Nederlandse Gemeenten), mede-eigenaar van Communicatienetwerk en DigiVIP en incidenteel loopbaancoach. Coaches heb je in verschillende smaken. ‘De coach’ is een korte interviewreeks met (loopbaan)begeleiders. Wie zijn ze, wat doen ze? De Witte trapt af. 

 

 

‘Wat heb je echt in huis en hoe wil je dat overbrengen?’

 

Hoe belangrijk is werk voor jou?
‘Werk is een fundamenteel onderdeel van mijn leven. Ik zie werk als een manier om me te ontwikkelen. In mijn functie krijg ik met andere situaties en mensen te maken dan in mijn privéleven. Dat is leerzaam en leuk. Af en toe dwing ik mezelf in posities waar ik niet primair voor zou kiezen, want juist dan kan ik alles uit mezelf halen. Bovendien kom ik zo steeds beter te weten wat mij wel en niet ligt. Persoonlijke groei, in privé- en in werksituaties, is mijn motto. En daarnaast plezier hebben in wat ik doe. Alleen en samen met anderen.’ da6281d3ea0278b98da956f7dac98674

 Je coacht op basis van ‘personal branding‘. Wat houdt dat in?
‘Sinds 1996 werk ik in het vakgebied van communicatie. Ik ben dus altijd bezig met hoe ik iets uitdraag, hoe het overkomt en wat ik moet doen om verschil van mening of begrip te overbruggen. Op basis van de werkelijkheid, want alleen dan komt iets of iemand echt over. En dat is precies wat ik doe als loopbaancoach. Samen met degene die ik begeleid kijk ik naar de vraag ‘Wat heb je echt in huis en hoe wil je dat overbrengen?’ Veel mensen denken dat een CV wel duidelijk is. Of ze gaan een sollicitatiegesprek open in, zonder te weten wat ze precies over zichzelf willen vertellen. Het is dan maar de vraag of al jouw kwaliteiten goed naar voren komen. Ik vind dat iedereen moet nadenken over wat hij of zij wil uitstralen en welke waarden of kwaliteiten over het voetlicht moeten worden gebracht. Je moet bepaalde kanten van jezelf belichten om aan te tonen dat je de aangewezen persoon bent voor de baan. En bedenk dat een moderne werkgever jouw naam zal googlen. Werk en privé lopen steeds meer door elkaar heen en dat vraagt om bewust off- maar vooral ook online handelen. Als je je heftig uitlaat op Twitter kan dat totaal niet passen bij toekomstig werk. Dat hoeft niet erg te zijn. Dan kan je zeggen: ‘de keuzes die ik maak zijn privé, en kan ik scheiden met mijn professionele kant.’ Dat is op zich natuurlijk prima, het gaat erom dat je er een verhaal bij hebt. Ik zeg als coach niet wat mensen wel of niet moeten doen, ik zeg alleen dat ze er over na moeten denken.’

‘Jij bent degene die bepaalt wat je van jezelf laat zien.’

d5bb9429556cfd5b198794fd3b3d9548Heb jij je eigen carrièrepad helemaal uitgestippeld?
‘Totaal niet! Ik ben meer bezig met wat ik leer en of ik leuke dingen aan het doen ben dan met mijn volgende carrièrestap. Als ik  – terecht of onterecht – denk dat ik het allemaal al gezien heb binnen een functie dan zijn er drie opties. Óf ik moet mezelf opnieuw uitvinden, óf ik moet de functie opnieuw uitvinden óf ik moet gaan solliciteren. Sowieso gebruik ik mijn werkomgeving af en toe als proeftuin. Kan ik iedereen aanraden. Doe de dingen eens fundamenteel anders dan je gewend bent. Je zult zien dat je mensen op eens wel mee krijgt met je plan, of opeens wel leuke projecten krijgt aangeboden. Of je gaat nieuwe aspecten van je baan zien. Het effect van ons eigen handelen is namelijk ‘shocking’. Ik hang altijd als een helicopter boven mezelf. Ik wil graag begrijpen wat er gebeurt. Zo kan ik zien waar en hoe iets beter kan. Bovendien is het een onderdeel van mijn vak. Communicatie is altijd reflectie. Dat is wat ik als coach meegeef: Als je beseft dat jij aan knoppen kunt draaien en dat de gang van zaken je niet overkomt, geeft dat kracht en ben je veel beter in staat jezelf blij te maken.’

Wat kunnen mensen verwachten van loopbaantraject bij jou?
‘Mensen komen bij mij als het sollicitatieproces niet prettig loopt, of als ze helderheid willen aanbrengen in hun wervingsprofiel. Ik ben een coach die het praktisch aanpakt. Ik ga niet in op de jongere jaren, hoe het komt dat mensen zijn wie ze zijn of waarom ze zijn vastgelopen op bepaalde punten. Daar zijn andere professionals voor. Ik kijk naar dagelijkse vraagstukken als: Waar ben je trots op? Hoe wil je dat de ander jou ziet? Op welke manier laat je dat zien in een brief en in het gesprek? En klopt dat met de werkelijkheid? Dat laatste vind ik essentieel. Je verhaal moet altijd gebaseerd zijn op de werkelijkheid en ook bij je passen. Dan is het authentiek en dat merken mensen. Het klinkt misschien als een open deur, maar ik merk keer op keer dat mensen niet na denken hoe ze over willen komen. Iedere keer als ik daar samen met iemand naar kijk geeft dat de ander inzicht en daarmee zelfvertrouwen. Jij bent degene die bepaalt wat je van jezelf laat zien.’

 

Wil je loopbaanadvies van Vera de Witte, mail dan naar vdewitte@yahoo.com

Mijn loopbaancoachingstraject

82637e3006a841dd84b01b903dbc44eaONTSLAG
Ik weet nog goed dat ik het kamertje inliep van Vera de Witte, directeur Communicatie bij VNG (Vereniging Nederlandse Gemeenten). We vonden elkaar leuk. Handje schudden, voorstellen, koffie. Ik bedankte haar voor het feit dat ze tijd voor mij wilde maken enkel en alleen omdat mijn hoofd P&O een aantal bevriende werkgevers had aangeschreven om mij te promoten. Zo erg vond ze het om mij te ontslaan (‘Vroeger wist ik dat het wel goed kwam, maar nu is de arbeidsmarkt zo krap …’) Ook al zo lief.

ZOEKPLAATJE
Afijn, babbeltje, lachen, dit voelde goed. En toen vroeg De Witte wat voor werk ik wilde doen. Bij elke zin die ik sprak betrok haar gezicht iets meer. Haar conclusie: ‘Je bent een hartstikke leuke meid en ik zou je zo inhuren, maar ik heb geen idee op welke functie. Je bent een zoekplaatje, meid.’ Op de toppen van mijn zenuwen, ik wist al een half jaar dat ik boventallig zou worden, barstte ik in tranen uit. Zij schrok, ik schaamde me. O, wat schaamde ik mij. Ze had me uitgenodigd omdat ik door mijn hoofd P&O was aangeprezen als een goede werknemer. De Witte: ‘Als ik zo’n mailtje lees, wil ik iemand ontmoeten. Ik wil altijd goede mensen spreken.’ Ik voelde me nog kleiner worden. Had ik mijn hoofd P&O een andere Joke voorgespiegeld dan ik was? Toen ik mij in de trein vanuit Den Haag terug naar Utrecht bij elkaar raapte, wist ik: ze heeft gelijk. ‘En ze heeft gezegd dat ze me wil helpen en haar netwerk wil inzetten, ‘ sprak ik tegen mezelf. ‘Dat is goed nieuws, dat is aardig. Daar heb je echt wat aan.’

LOOPBAANTRAJECT
En toen ik niet veel later in mijn boventalligheidsbestaan een loopbaantraject kreeg aangeboden dacht ik direct aan haar. Toch nam ik eerst nog een even kijkje bij een coach waar mijn werkgever mee werkte. Geen klik. Ik ergerde me aan deze vrouw en zij volgens mij aan mij. Ik mailde Vera, zoals ik haar vanaf dat moment aansprak. Ik vroeg haar of ze mij wilde coachen en dat wilde ze. Gelukkig.  Het was hard werken. In die zin, ik moest over mezelf nadenken als iemand die na twaalf jaar opnieuw de arbeidsmarkt op ging. Ik moest overduidelijk uit mijn comfort-zone. Ik moest mezelf leren verkopen. ‘Je hebt zoveel in je mars,’ riep Vera dan uit, ‘maar je presenteert je als een stagiair!’ Ik wist het. Ik voelde het. Ik voelde me in een constante staat van black-out als ik mezelf moest aanprijzen. Ik haalde diep adem, rechtte mijn rug, opende mijn mond, maar er kwam alleen gepruttel uit. Mijn brein draaide tevergeefs op volle toeren op zoek naar een woord om aan te blijven haken. Maar oefening baart wel degelijk kunst en dat culmineerde in vier oefengesprekken met echte mensen die mijn presentatie zouden beoordelen. Vier personen uit Vera’s netwerk wilden een uur voor mij uittrekken. Dat is fantastisch natuurlijk! Drie leuke werkgevers en een – ehm – pittiger gesprek, beloofde Vera mij. Dat werd het tweede gesprek. Ik wist het al toen ik werd opgehaald bij de receptie. Mijn ijsbrekende constateringen over het gebouw werden genegeerd of verbeterd. Er werd niks ondernomen om mij op mijn gemak te stellen. Het gesprek werd een ramp. Alweer waren er tranen. Ik deed niks om de aannames die over mij werden gedaan te weerleggen, ik incasseerde ze als een stout kind dat straf verdiende. Ik had op moeten staan, een hand moeten geven en zeggen dat een goede samenwerking mij onmogelijk leek. Ik denk dat ik zoiets nu zou durven. Maanden na deze ervaring kan ik er om lachen. En kan ik zeggen dat het loopbaantraject mij in vijf ontmoetingen – plus de nepsollicitatiegesprekken – echt heeft geholpen. Ik heb mijn CV en LinkedIn-profiel opgeschoond en Vera’s tips komen nog steeds van pas als ik vacatures bekijk en een sollicitatiebrief schrijf. Kortom, ik kan het iedereen aanraden, zo’n traject. Dus ik dacht ‘waarom geen korte reeks interviews met (loopbaan)coaches als wegwijs voor de lezers?’ Je hebt ze namelijk in soorten en maten. Ik zal verschillende smaken uitkiezen en ze aan jullie presenteren. Te beginnen met Vera de Witte natuurlijk. Donderdag. ‘De coach’.