Tag Archives: UWV

De hipste straat van Nederland

vc30Eerlijk gezegd ben ik er nog steeds  hyper van. Vrijdagmiddag na een bezoekje aan de huisarts (niets ernstigs: verzwikte voet) kocht ik een bloemetje . Op de Voorstraat. De hipste straat van Utrecht tegenwoordig (The Village, Puha, dat Scandinavische kledingwinkeltje …, ik kom er even niet op). Maar zo hip: het bloemenmeisje was in gesprek met een researcher van de VPRO in verband met een serie over veranderend Nederland. En de Voorstraat staat dan voor Nederland!

‘Voor Tegenlicht?!’ hijgde ik, aangezien ik groot fan ben van het programma. Nee, niet voor Tegenlicht. Omdat ik nogal nieuwsgierig ben, bleef ik  doorvragen.  Door  haar antwoorden werd  ik steeds enthousiaster. Alle aspecten van veranderend Nederland komen aan de orde in de serie. ‘Hier wil ik aan meewerken’, dacht ik. ‘Hier heb ik een mening over en interesse in.’ ‘Werken’ veranderd immers ook. En onder andere dat wil ik op Uitgewerkt onderzoeken. Dat vertelde ik de researcher. Toen werd zij enthousiast en vroeg honderduit. Eind van het liedje: vanmiddag gaan we verder praten. Bij mij thuis, omdat ze graag wil zien waar ik aan mijn blog tik. Ik trots, want ik heb net een werkplaats gemaakt. (Daar moeten we het eens over hebben: Waar moet een goede thuiswerkplek aan voldoen? En ik zou heel graag foto’s zien van jullie werkplek. Dat hoeft dus niet perse een bureau te zijn hè? Ik denk aan een werkbank, een pottenbakkersschuurtje (droom van mij: pottenbakken), nou ja enzovoorts. Ik voel een serie opkomen! Serieus, mail me! (jokeweststrate@gmail.com)

082087

SAMENWERKING Ik hoop op een  samenwerking,  maar dat mag ik hier niet hardop zeggen voor het geval het UWV meeleest. Dan vinden ze acuut dat ik zelfstandig ondernemer ben en dan kan ik fluiten naar een groot deel van mijn uitkering. Oké, dat is tekort door de bocht, maar het scheelt niet veel met de waarheid.

Twee weken geleden woonde ik een voorlichtingsbijeenkomst bij over zelfstandig ondernemen vanuit de WW. Prima voorlichting. Enthousiast, eerlijk. Ik wilde meer weten voor mijn specifieke situatie en maakte een afspraak met een van de vier mensen die in Utrecht de zelfstandigen begeleiden. Dat is iets wat ik voornamelijk heel erg zag zitten: in plaats van met een anoniem iemand te communiceren via de Werkmap, zou ik in het geval ik zelfstandige ging worden een vast persoon hebben tot wie ik mij zou richten en met wie ik afspraken kon maken. Ik zag de kans op misverstanden enorm slinken. Zoals ik al had verwacht werd me aangeraden nu nog niet zo een twee drie over te gaan op het zelfstandige traject.

BLOG Ik vertelde over mijn blog en mijn plannen daarmee en wilde weten wat wel en niet mag. Blog: prima. Van het bloggen mijn werk maken: prima, maar dan ben ik dus zelfstandig ondernemer, want een kledingmerk vragen af en toe iemand aan te kleden die op sollicitatiegesprek moet –> sponsor –> zelfstandig ondernemer. Een woonblad vragen eens in de zoveel tijd iemand een spetterende werkplek make-over te geven –> sponsor –> zelfstandig ondernemer.  De beste koffietentjes laten adverteren als DE ontmoetingsplek voor netwerkgesprekken etc …, mezelf aanbieden als stukjesschrijver, een tijdschrift een column aanbieden over mijn zoektocht naar werk en alles wat ik daarbij tegenkom … Precies. Ik mag wel een opdracht aannemen trouwens. Als het maar een eenmalige klus is. Dan ben ik freelancer, dat is iets anders dan zelfstandig ondernemer. Maar ik mag dan  niet meer dan twee opdrachtgevers hebben, want dan ben ik weer zelfstandig ondernemer. Mijn kraam op Etsy opnieuw openen is prima. Dat snap ik, want dat is meer hobby, dan dat ik er geld mee verdien.  (Gisteren ben ik begonnen met reclame maken. Ik laat het hier uiteraard weten wanneer de breisels erop staan.)

REGELS Ik zuchtte en keek de zelfstandige meneer aan. Ik zei: ‘Ik snap heel goed dat er regels zijn verbonden aan het ontvangen van een uitkering, maar ik vind het moeilijk te snappen dat veel van die regels mij lijken tegen te werken weer snel aan de slag te gaan. Ik had het idee dat hij mij begreep en heb hem gevraagd of ik hem binnenkort mag interviewen voor Uitgewerkt. Dat wil hij en dat vind ik tof! Ik zou heel graag willen dat hij mijn vaste UWV-man werd, maar ja dat kan dus niet, want ik word voorlopig nog maar even geen zelfstandig ondernemer. Ik heb nog niet eens een businessplan. Daar ga ik mij maar eens in verdiepen, lijkt me namelijk sowieso leerzaam om  te maken. Voor een beetjes focus op wat ik exact wil met Uitgewerkt en hoe dan. En ondertussen solliciteer ik lekker door. Want eerlijk is eerlijk: de structuur die een baan met zich meebrengt is iets waar ik goed op gedij. Focus en structuur, mijn leerpunten.

017

 

P.S. Kom woensdag vooral weer even langs, want dan komt het eerste interview – ‘Koffiedrinken met …’ – met een (semi-)werkloze of zzp’er online. Dit keer Hadassa Francke.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

 

UWV-angst

kafka1111_2639274b

Kafka was een zzp’er
Ik hield mijn hart vast. De verhalen die de ronde doen over het UWV (Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen) zijn – ehm – niet lovend. In januari dit jaar las ik het stuk Heb je al werk? van Frans Oremus in Volkskrant Magazine en ik voelde mij een  gewaarschuwd vrouw. Ik googelde verder en kwam op de site UWVreselijk, waar inderdaad vreselijke verhalen te lezen over hoe het mis kan gaan tussen de uitkeringsinstantie en werklozen. Zo las ik over het boek Kafka was een ZZP’er aangaande drieduizend zzp’ers die tussen 2004 en 2009 vanuit de WW konden starten met een eigen bedrijf en door het UWV ten onrechte beschuldigd van fraude. Hoe dat een lange, moeizame kafkaiaanse strijd tegen bureaucratie en onrecht werd, die, zo staat op de website te lezen, tot op de dag van vandaag wordt gevoerd. Fokelien Faber was een van deze zzp’ers en Kafka was een zzp’er is haar persoonlijke verslag over deze periode.

Opluchting
Ik weet dan al dat ik een paar maanden later werkloos zal zijn. Omdat ik voorzitter van de Ondernemingsraad ben weet ik dat al lang. Aanvankelijk onder geheimhouding, een aantal maanden later weet ik het officieel. Ik weet het driekwart jaar van te voren. Dat is raar. Het is al erg vreemd om met de Ondernemingsraad mijn eigen ontslag te accorderen, maar het vervelendst is het zo lang van te voren weten dat het gaat komen. Nee, het ergst was de periode dat het geheim was en ik het er niet met mijn collega’s over kon hebben. Het is een opluchting als ik daadwerkelijk thuis zit. In de vaste overtuiging dat ik er iets van ga maken en dat ik snel weer een baan heb. Ergens fris en nieuw beginnen.

Zwerver
En vastbesloten niet bij voorbaat uit te gaan van het ergste, waar het de uitkeringsinstantie betreft. Mijn neefje is bang dat ik dakloze word nu ik geen werk meer heb. Ik leg hem uit dat je belasting betaalt als je werkt voor het geval je misschien een tijd geen baan hebt. Dat geld krijg ik nu. Nog niet genoeg gerustgesteld stelt hij:
‘En anders ga je bij opa en oma wonen.’ ‘Precies,’ zeg ik. ‘Ik word echt geen zwerver.’
En dit gesprekje laat exact de luxe zien van het krijgen van een WW-uitkering. Ik hoef niet bij mijn ouders te gaan wonen, laat staan op straat. Ik krijg geld om van te leven. Dat daar plichten tegenover staan, is logisch. En dat dat niet altijd als een warm bad voelt, soit. Zoals het feit dat je moet melden wanneer je op vakantie gaat. Dat is ongemakkelijk. Alsof je niet meer van jezelf bent, maar ja, ik kan dus blijkbaar op vakantie gaan!

instant_20_by_sudor-d26kmi7

Mijn UWV-angst betreft de kans op frauderen door misverstanden. Die probeer ik te voorkomen door zo duidelijk mogelijk te communiceren via mijn Werkmap, zoals dat heet. Mijn persoonlijk UWV-pagina zeg maar, die mij helpt om naar werk te zoeken. Goed: ik heb me ingeschreven, mijn cv ingevuld enzovoorts en ontvang een mailtje dat ik succesvol ben ingeschreven. Dat het UWV niet gaat bellen om te zeggen dat ik ben ingeschreven, ze hebben het druk en houden het bij dit mailtje. Prima. Maar omdat ik wil weten wanneer mijn aanvraag in behandeling word genomen en wanneer ik dan weet of ik ben goed gekeurd en als dat zo is, wanneer ik voor het eerst geld zal ontvangen, bel ik een paar dagen later zelf. Ik wil perse geen misverstanden. Een aardige mevrouw aan de lijn legt me uit hoe dat allemaal in z’n werk gaat en dan zegt ze: ‘O, ik zie dat uw aanvraag niet is doorgezet. U hebt u prima ingeschreven, maar ze hebben u hier niet doorgezet.’ Zij zal het doorzetten ter plekke in werking zetten. Ze vraagt naar mijn telefoonnummer en ik vraag of ik gebeld kan worden op het moment dat ik wel ben ‘doorgezet’. Ja, prima, dat zal ze doen. Niet veel later staat er een berichtje op mijn voice-mail van een andere mevrouw. Minder aardig. Een beetje gepikeerd: ‘Er staat hier dat ik moet bellen als u bent ingeschreven. Ik heb u al gemaild dat u bent ingeschreven, maar goed. U bent ingeschreven. Ik hoop dat ik u voldoende op de hoogte heb gesteld.’

Check – dubbel check, dus uitstekend, toch ben ik er niet helemaal gerust op. Wel op dit punt overigens. Ik geloof zeker dat ik nu ben ‘doorgezet’. Maar hoe kan het misverstandje zijn ontstaan? En: is dit een voorbode voor meer en groter gedoe?

 

 

[illustratie Kafka door Reiner Stach foto’s: Journal flash]