Tag Archives: storytelling

Portret

Koffie drinken met …

Saskia Derks startte begin dit jaar haar eigen bedrijf, waarmee ze de wereld mooier maakt door verhalen te verzamelen. Haar hele leven blijkt een aanloop naar deze carrièreswitch.

 

sasnaam Saskia Derks
leeftijd 38 jaar
thuis getrouwd, drie kinderen
woonplaats Bunnik
baan eigen bedrijf: Van Vroeger Voor Later
zzp’er sinds 1 januari 2014
steekwoorden nieuwsgierig, creatief, open mind, ondernemend
zoekt verhalen om te delen
website/weblog VanVroegerVoorLater 

 

 

BRUGGEN BOUWEN
Vorige week dacht ik ineens ‘mijn bedrijf komt van de grond!’ Als de opdrachten die nu op het vuur staan doorgaan ben ik los. Een heerlijk gevoel. Op 1 januari ben ik gestart met Van Vroeger Voor Later (VVVL), mijn bedrijf dat draait om verhalen verzamelen. Ik schrijf levensverhalen in opdracht van particulieren of bedrijven en ontwikkel en begeleid verhalenprojecten op scholen en in de zorg. Allemaal met dezelfde insteek: bruggen bouwen en mensen verbinden door middel van levensverhalen. Ik ben ervan overtuigd dat als je weet waar de ander vandaan komt, wat hij of zij heeft meegemaakt, je anders naar elkaar kijkt en dus anders samenleeft. Prettiger. Ik wil mensen elkaar laten begrijpen en zorgen dat er een betere onderlinge sfeer ontstaat. Dat kan gaan om de verstandhouding tussen leerlingen in een klas, tussen buren, verschillende bevolkingsgroepen in een wijk, in een land, of op heel de wereld. Mijn droom is om de wereld in te trekken op zoek naar verhalen waardoor mensen zich meer bij elkaar betrokken voelen. Dat is idealistisch en voorlopig nog een ver-van-mijn-bed-show.

CARRIERESWITCH
Twee jaar geleden ben ik begonnen met het vastleggen van mijn eigen familiegeschiedenis. Ik werkte in een kleuterklas en had kleine kinderen thuis. Ik had behoefte aan iets voor mezelf. Niet geven, maar ontvangen. Een zaterdag in de maand reisde ik af naar de steek rond Nijmegen om bij ooms en tantes koffie te drinken, mee te eten en hun verhalen op te schrijven. Omdat ik dat zo leuk vond heb ik tijdens mijn laatste zwangerschap besloten de stap naar een eigen bedrijf te wagen. Afgelopen december nam ik ontslag op de school waar ik les gaf om VVVL op te zetten. Ik heb eerder een carriereswitch gemaakt. Vanuit CNV Jongeren stapte ik zes jaar geleden over naar het basisonderwijs. Uit onvrede. Ik startte als projectmedewerker en dat vond ik heel leuk. Toen ik later projectleider werd, was ik alleen maar aan het vergaderen. Iedere dag rende ik met een collega een rondje rond het gebouw zodat we onze energie kwijt konden. Daar kwam bij dat ik al mijn bevindingen uit boeken haalde, of uit gesprekken. Tijd om de theoriën in de praktijk te toetsen was er niet. Dat vond ik heel onprettig: Ik gaf advies dat ik naar voor mijn gevoel ‘verzonnen’ had. Bovendien ben ikgeen politiek of strategisch persoon. Ik wilde met mijn voeten in deklei en besloot de PABO te doen. Iets wat ik eigenlijk al op mijn 17de had willen doen, maar mijn ouders vonden dat ik daar een te goed stel hersens voor had. Met een academische opleiding zou ik me altijd goed kunnen redden in de toekomst.

STRAALJAGERPILOOT & BOERIN
Als kleuter wilde ik boerin worden en later straaljagerpiloot. Waarschijnlijk omdat ik in een boerenomgeving ben opgegroeid. Op woensdagmiddag was ik altijd bij oudere boertjes in de buurt te vinden. Ik hielp hen met bonen doppen en varkens voeren en zij vertelden mij hun verhalen. Over de oorlog bijvoorbeeld. Machtig vond ik dat en indrukwekkend. Ik proef nog de lauwe, mierzoete ranja. Daar is mijn interesse voor verhalen en voor andere mensen ontstaan. Mijn vader en moeder hebben die nieuwsgierigheid altijd enorm gestimuleerd. Daar ben ik heel erg blij mee. Was ik ergens benieuwd naar? Vraag maar! Zo wilde ik een keer een werkstuk maken over Reggae, zonder dat ik wist wat het inhield. De man van mijn achternicht speelde in een Reggae-bandje. Ik was twaalf, had de man twee keer ontmoet en mijn ouders spoorden mij aan om hem op te bellen. Dat soort dingen deed ik constant. Ik geef het door aan mijn kinderen. Als ze in de supermarkt willen weten wat een voor hen onbekend product is, vraag ik hen wie het best antwoord zou kunnen geven. En dan stappen we op een winkelmevrouw af. Mensen hebben altijd positief gereageerd op mijn vragen. Iedereen vind het prettig als iemand interesse toont. Het leuke is dat als je eenmaal met iemand in gesprek bent, dat helemaal niet eng is. Iets waar je van te voren soms bang voor bent, de angst om afgewezen te worden.

JORIS LUYENDIJK & ALI B.
Toen ik ging studeren had ik me voorgenomen alleen maar vakken te volgen die ik leuk vond. Ik kwam uit bij antropologie. Mijn eerste onderzoek richtte zich op de Nederlandse multi-culturele samenleving. Ik tekende de levensverhalen van Molukse ouderen op. Dat vond ik zo leuk dat ik voor mijn afstuderen voor hetzelfde onderwerp koos, maar dan met Turkse ouderen in de hoofdrol. Waarbij ik een vergelijking trok met de eerste generatie geëmigreerde Nederlanders in Nieuw-Zeeland. Er waren veel parallellen: beiden groepen voelden zich ontworteld en dachten lange tijd dat hun verblijf in het buitenland tijdelijk was. Dat ze goede redenen hadden om daar te zijn, namelijk om een boterham te verdienen, maar dat ze weer terug zouden gaan en uiteindelijk in land van herkomst begraven zouden worden. Dat die terugkeer er meestal niet van kwam, omdat hun kinderen opgroeien in hun tweede thuisland bijvoorbeeld, is heel pijnlijk en moeilijk voor hen. Ook hier zie ik weer een parallel met VVVL. Als je begrijpt waarom mensen handelen zoals ze doen veroordeel je hen niet zo snel. Dat de eerste generatie immigranten zich lang vasthouden aan hun gebruiken en tradities is niet voorbehouden aan mensen uit bepaalde landen. Dat is hoe het werkt als je emigreert.

blondes-710x473

 

 

unnamed-4

Joris Luyendijk is een voorbeeld voor mij. Ik houd van zijn antropologische blik op de wereld. Hij kan heel scherp fenomenen in kaart brengen. De wandelgangen in Den Haag, studenten in Cairo en de bankiers uit the City in Engeland. Op een andere manier ligt wat Ali B. doet met zijn programma Ali B. en de veertig wensen ook dichtbij mij. Wat hij op televisie doet, ga ik hopelijk – dit is een van de pannetjes op het vuur – binnenkort doen op een ROC Zorg en Welzijn. Weinig studenten kiezen nog voor ouderenzorg. Voor veel jongeren is een oudere een tandenloos iemand die in zijn broek piest. Met mijn methode ‘Wie Ben Jij Eigenlijk?’, faciliteer ik gesprekken tussen jongeren en ouderen op zo’n manier dat er wel echt contact moet ontstaan. Door ze te laten vragen naar elkaars persoonlijke geschiedenis. Ik weet zeker dat de vooroordelen die ze over elkaar hebben, ouderen hebben evengoed een stereotiep beeld van de jongere generatie namelijk, zullen verdwijnen. Ze zullen ontdekken dat ze elkaar eigenlijk best leuk vinden. Ik ben ervan overtuigd dat er op die manier meer studenten voor de ouderenzorg zullen kiezen.

 

WIJS
0Van de zomer ga ik mijn bedrijf evalueren: is het haalbaar om op deze manier als gezin te leven? VVVL hoeft dan nog niet veel geld op te leveren, maar er moet perspectief zijn en uiteindelijk moet ik er van kunnen leven. Ik ben mij ervan bewust dat ik tijd nodig heb. Alleen al een netwerk opbouwen kost twee jaar, zeggen de mensen die ik erover spreek. Boeiend hoor, dat opzetten van een eigen onderneming. Wat werkt en wat niet? Ik probeer van alles. Onlangs heb ik flyers gemaakt en overal in mijn woonplaats Bunnik door de brievenbus gegooid. Niks op gehoord. Het meeste contact komt via via tot stand. Bovendien ben ik  begonnen met drie verhalen tegen onkostenvergoeding te schrijven. Ik heb een oproep gedaan op Facebook, de LinkedIn-groep ‘Durf te vragen’ en in mijn eigen netwerk en heb daar drie mensen uit geselecteerd voor wie ik nu hun levensverhaal aan het opschrijven ben.

Het is ook eng. Wat als het niet lukt? Ik heb dan toch een beetje het gevoel heb dat ik heb gefaald. Hoewel, als ik er naar mijn idee alles aan heb gedaan kan ik mij er wellicht wel bij neerleggen. Dan is er kennelijk geen markt voor wat ik doe. Zo wijs ben ik tegen die tijd vast, want ik leer ontzettend veel van de gesprekken die ik voer. Het is heel bijzonder dat mensen hun persoonlijke leven en overdenkingen met mij delen. Iedere keer ervaar ik dat als een cadeau.

How To Build A Contentgirl?

BLAADJE hippiegirlonbus

Op de leukste tijdschriftredactie van Nederland – waar ik tot mijn verdriet na twaalf jaar werken ben wegbezuinigd – deden wij niet aan Engelse termen. Behalve dan aan ‘cover’ en ‘feature’. Verder hadden we het liefkozend over ons ‘blaadje’ en schreven we ‘stukjes’. Dat dédain heb ik geërfd. Vooral als het gaat om ver-Engelste beroepen. Een utility manager!? Wat dóet zo iemand op een dag? En nu ben ik de wijde wereld ingebonjourd en word ik om de oren geslagen met ‘social’, ‘prospects’ en ‘content’. Iedere keer loopt er een rillinkje over mijn rug.

 

 

IN MIJN NOPJES

Er moet brood op de plank komen en ik werk graag, dus ik schreef me in voor een masterclass contentstrategie van het NIMA. De schrijvende pers kan ik immers op mijn buik schrijven. Tijdschriften vallen een voor een om. Behalve Linda. en Libelle natuurlijk, die hebben het begrepen. Na een doldwaas loopbaantraject (waarover later nog wel eens meer) rolde ik zo’n beetje de kant van ‘content’ op. Een woord dat ik vroeger alleen bezigde als ik ‘tevreden’ was met iets. Of beter: ‘behoorlijk in mijn nopjes’. Tegenwoordig staat het voor het hipste in marketing- & communicatieland. Contentmarketing is een soort flirten. Mensen vallen niet meer voor reclames die schreeuwen ‘wij zijn de beste, snelste, stoerste: KOOP ONS’. Mensen willen informatie en bepalen vervolgens zelf wel wat relevant voor hen is. Bedrijven dingen met informatie om de gunsten van consumenten in de vorm van aantrekkelijke blogs, websites, artikelen, filmpjes, e-boeken, alles wat je maar kunt verzinnen en dat alles heet’ content’,’ inhoud’. En dan vaak zonder daar direct hun logo bij te zetten. Zo heeft L’Oreal een beautyblog, Makeup.com, waar je niet een twee drie aan kunt zien dat het van het cosmeticamerk is.[/one_half][one_half last=”yes”]Aanvankelijk dacht ik dat ik met mijn schrijverij richting communicatie moest opschuiven, totdat ik erachter kwam dat ik met Uitgewerkt (en eerder Uitgekleed) in de buurt van contentstrategie zit. In de buurt hè, zeg ik. Vanwege de regels van het UWV kan ik niet los gaan wat mijn plannen aangaande Uitgewerkt betreft. Maar ‘zulk soort werk zou ik wel willen hebben,’ zei ik tegen mijn loopbaancoach, wat natuurlijk nogal vaag klinkt. Niet in haar oren blijkbaar, want zij regelde een oefensollicitatiegesprek met Elly van de Zee van JMC Context (Content en creatie). Later sprak ik nog eens met iemand van een soortgelijk bureau. En nog es. En toen werd mij de masterclass contentstrategie bij NIMA aangeraden, een van de cursussen die ik afgelopen week heb gevolgd. Dat was een gemoedelijke bijeenkomst en heel leerzaam. Bovendien raakte ik een beetje gewend aan al die Engelse termen. Ik werd zelfs heel enthousiast, want het had iets van ‘wij tegen de rest van de wereld die nog niet snapt dat je met ‘storytelling’ veel verder komt dan met mensen een product door de strot duwen’. Ik werd nog contenter (ha!) toen bleek dat er geen harde cijfers bestaan die bewijzen dat de verhalenvertelmethode werkt. Niet alles is meetbaar mensen! Alleen al het feit dat deze methode niet in cijfers is uit de drukken, zegt mij dat dit een uitstekende manier is om mensen te bereiken.

Niet iedereen die gitaar kan spelen en kan zingen is een Rolling Stone.

DE HIPPIE VAN DE MARKETING

Het voelt een beetje als een tegenbeweging, dit content-gebeuren, gezellig! De hippie van de marketing. Pionieren. Flowerpower, verhalen vertellen, kampvuur. Het woord ‘ambachtelijk’ kwam in me op. En toen belande ik met een smak weer met beide benen op de grond: Alle sprekers, ervaringsdeskundigen van verschillende bedrijven, besteedden uitgebreid aandacht aan alle platformen en alle manieren waarop je je content kunt plaatsen. Maar wie die content dan maakt? … de collega’s binnen het bedrijf zelf. Alsof het niets is fabriceren zij artikelen whitepapers, blogs, websites. Gemiste kans! Laat het over aan vakmensen. Het is niet in cijfers uit te drukken, maar ik weet zeker dat het meer oplevert. Schrijven is een vak people, net als filmen (‘videocontent’). Ieder zijn stiel. Tuurlijk, iedereen die de basisschool heeft doorlopen kan woorden achter elkaar zetten. Sommige mensen leveren pareltjes van proefschriften, maar dat is toch iets anders dan de woorden zo rangschikken dat de lezer door de tekst rolt, zich vermaakt, wordt geraakt en zonder het te beseffen iets belangrijks heeft geleerd en voor de gezelligheid de tekst nog een keer wil lezen.[/one_half][one_half last=”yes”]Niet iedereen die gitaar kan spelen en kan zingen is een Rolling Stone. Niet iedereen die woorden achter elkaar kan zetten is een Caitlin Moran, de met prijzen overladen Britse columnist (The Times), feminist en best-seller auteur en mijn held. En dat is wat ik miste op de dag dat ik enthousiast werd gemaakt om me in de contentwereld te werpen, aandacht voor het vak. De oude media lopen leeg. Doe er je voordeel mee! Lijf in die journalisten en redacteuren die nu zomaar voor het oprapen liggen. Voor je het weet gaat de concurrent met hen aan de haal. En begin met mij, contentstrategen van Nederland: neem mij aan en ik schrijf voor u de sterren van de hemel in de hoop dat Caitlin Moran van de content te worden.

046-Moranthology

howtobeawoman

 

How To Be A Woman, Caitlin Moran
12,50 bij Bol.com

 

 

 

 

moranthologyMoranthologie, Caitlin Moran
18,95 bij Bol.com

 

 

 

 

Voor de fans: Moran schrijft momenteel aan het filmscript van How To Be A Woman en in juli verschijnt haar eerste roman: How to Build A Girl.