Tag Archives: film

[FILM] Pride*****

2547997
Pride

 

KNAPPE BALANS HUMOR EN ERNST
Tranen met tuiten heb ik gehuild, afgelopen zondag in de bioscoop. Gelachen heb ik ongeveer evenveel. Hardop. Toen ik voor het eerst las over de film Pride wilde ik hem zo snel mogelijk zien. Ik ben een sucker for films die drijven op rechtvaardigheidsgevoel en mensen die zich over hun eigen vooroordelen heen zetten en het beste uit zichzelf naar boven halen en het samen-zijn-we sterker-de-mensheid-is-zo-slecht-nog-niet-gevoel uitstralen. Ik kwam volledig aan mijn trekken bij de rolprent over dit waargebeurde stukje vergeten Britse geschiedenis, waar men trots op mag zijn. Ik ben het zelfs, plaatsvervangend.

HOMOSEKSUELE MANNEN EN VROUWEN UIT LONDEN EN WELSCHE MIJNWERKERSGEZINNEN 
We schrijven de ‘Billy Elliotjaren’ 1984/85. De mijnwerkersstaking in Wales is in volle gang. Tatcher geeft geen duimbreed toe, de mijnwerkers bijten zich vast in hun verzet en nemen de pakken slaag van de ME op de koop toe. Ze krijgen steun uit de heel Groot-Britannië. Ook uit onverwachte hoek: homo-activisten uit Londen. Daar zitten de meeste mijnwerkers niet op te wachten. De Londense gay & lesbianscene is op hun beurt evenmin happig om hun eigen strijd voor acceptatie op een lager pitje zitten ten faveure van de mijnwerkers. Toch lukt het de geëngageerde Mark Ashton (Ben Schnetzer) de actiegroep Lesbians and Gays Support the Miners (LGSM) op te richten. Hij overtuigd zijn vrienden door te wijzen op de parallellen in het politieoptreden tegen hen en de mijnwerkers. En dan is er ook nog de dreiging van de aidsepidemie.

lgsm-banner-pride-1985-440x295

OPBEURENDE KOMEDIE OVER DE NARE JAREN 80
Onbeschaamd hanteert Pride de technieken van de een feelgoodmovie. Tegenslagen die overwonnen moeten worden en triomfen die vragen om feest. Zelfs over de top is het perfect gedoseerd. Onweerstaanbaar. Zo ook de rol van Bill Nighy (de reden waarom ik Love Actually keer op keer wil zien) en de disco, synthipop en newwavehits uit de jaren 80. Als je na deze film niet opgewekt de bioscoop uitkomt, moet je je laten nakijken.

 

rsz_the-pride-movie-posterSchermafbeelding 2014-11-05 om 15.01.03

 

 

 

 

 

 

<– Vorige film: Deux jours, une nuit

[FILM] Deux jours, une nuit

deux-jours-une-nuit-5-g

SUPER ACTUEEL

Ongelooflijk dat de Waalse art house filmbroers De Dardennes (Rosetta 1999, L’Enfant 2005) niet wéér naar huis gingen met een Gouden Palm uit Cannes. Deux jours, une nuit verdient alle lof. Er wordt niet alleen steengoed geacteerd, de film is ook nog eens super actueel. Dat dacht ik al toen ik de filmomschrijving las en het bleek dubbel en dwars waar te zijn toen ik zaterdagmiddag in een bijna lege bioscoopzaal de film zag. Deze film verdient overvolle zalen. De depressieve, kwetsbare Sandra (Marion Cotillard) heeft net te horen gekregen dat ze haar baan kwijtraakt. Haar zestien collega’s moesten van hun baas kiezen tussen een bonus van duizend euro of een baan voor Sandra. De meesten kozen voor zichzelf. Oog in oog met Sandra zegt een van hen: ‘Ik heb niet tegen jou gestemd. Ik heb vóór mijn bonus gestemd.’

MAATSCHAPPIJ
Een collega-vriendin regelt een herstemming en Sandra heeft een weekend de tijd om haar collega’s thuis op te zoeken en hen over te halen van hun bonus af te Deux-Jours-Une-Nuitzien, zodat zij haar werk in de fabriek kan houden. Wat volgt is een herhaaldelijk aanbellen en aankloppen op deuren en haar verhaal doen. Iets wat gemakkelijk een saaie, in herhaling vallende film had kunnen opleveren. En dat is het nou precies niet. De Dardennes laten met elke voordeur weer een ander stuk van de maatschappij – straatarme arbeiders, verbouwende tweeverdieners, echtscheiding, mensen die moeite hebben met het afbetalen van hun hypotheek – zien en een ander stukje Sandra. De ene keer is ze kwetsbaar, angstig en gespannen. Dan weer strijdlustig, hoopvol, sterk en weer wanhopig. Prachtig genuanceerd neergezet door Cotillard. Hulde voor haar mimiek en lichaamshouding. Niemand is goed of fout in de film, behalve de bazen. Menselijk begrip is hun vreemd. Het zijn kille wezens die puur cijfermatig hun keuzes maken.

deux-jours

218783.jpg-r_640_600-b_1_D6D6D6-f_jpg-q_x-xxyxx

PAMFLET & ODYSSEE
Maar er is meer, want Sandra vecht vooral ook tegen zichzelf. Ze is een kwetsbare vrouw die steeds door haar man moet worden aangemoedigd om te blijven vechten voor haar baan. ‘Ik besta niet,’ zegt ze als ze de strijd wil opgeven en haar man (Fabrizio Rongione) op haar in blijft praten. Daarmee is Deux jours, une nuit een ontroerend pamflet dat oproept tot solidariteit in economisch zware tijden, maar ook een moderne Odyssee met een louterend einde.

–> Volgende film: Pride