Tag Archives: EFactor

De coach #2

2012_10_FZ Awards

 

DE COACH

 

 

 

 

Eva Hukshorn (35) is ondernemer, investeerder en coach bij startups. Ze is partner bij EFactor, de grootste sociale netwerksite voor ondernemers wereldwijd. In 2012 werd ze onderneemster van het jaar, iets waar ze zich sinds haar tiende voor heeft ingezet.

‘Ik geloof heel erg in luck is ‘where opportunity meets preparation’.’

Ik heb er heel hard gewerkt om te komen waar ik nu ben. Uren die mensen zich niet kunnen voorstellen. Toen ik in de investmentbanking zat, werkte ik gemiddeld 60 uur per week. Deel dat even door zeven: dat is negen uur per dag. Dat was een doorsnee week. Waren er deadlines te halen dan maakten we weken van tachtig uur. Het is de beste leerschool die ik heb gehad. Ik heb er leren werken. Ik was jongste bediende, dan leer je je mond houden en te doen wat je gezegd wordt. In die deadline-weken deed ik lopende band werk. Je kunt niet tachtig uur gefocust bezig zijn, dus maakte ik ook heel stompzinnige PowerPoint presentaties, daar is niks intelligents aan. Doorgaan tot twee, drie uur ’s nachts en om tien uur weer paraat zijn op kantoor. Werken!’

 

‘Opportunity meets preparation’

Toen ik tien jaar was zei ik dat ik zakenvrouw van het jaar wilde worden. In 2012, op mijn 33ste, ben ik onderneemster van het jaar geworden. Dat heeft planning gevergd. Op mijn dertiende heb ik samen met mijn vader een stappenplan geschreven. Alles in dat plan heb ik afgetikt. Daarom geloof ik heel erg in luck is where opportunity meets preparation. Natuurlijk heb ik een bepaalde skillset, ik kan makkelijk leren. Iedereen heeft iets dat hij of zij goed kan. Als je je voorbereidt en hard werkt creëer je meer kansen. Als het goed met je gaat denken mensen altijd dat het je aan is komen waaien. Het is nooit dat iemand vindt: dat heb je nou echt verdient, daar heb je zo hard voor gewerkt. Mensen zien alleen de positieve kanten van succes. Maar je relaties, je partner en je vrienden die je hebt opgegeven, daar weten ze niets van af. Mijn moeder was heel erg ziek in die tijd dat ik zoveel uren draaide. Ze begreep dat ik dat deed. Het is zeldzaam dat iemand op straat wordt ontdekt en succes krijgt. En ook al neem je die shortcut, dan nog is het daarna keihard werken. Hoeveel mensen zijn er bereid om, zoals ik toen ik analist was, minimaal zestig uur per week te werken? Niet veel vermoed ik. Loop dan ook niet te miepen als ik meer verdien.’

‘Ik ben gewoon begonnen door mijn stappenplan te volgen. Ik heb me onderweg niet wezenlijk afgevraagd of ik het echt wilde. Veel mensen geven iets niet voldoende de tijd om te laten rijpen. Binnen een jaar moet je succesvol zijn anders is het het niet. Onzin! Voor heel veel dingen moet je tienduizend kilometer gelopen hebben wil je een beetje weten waar je het over hebt. En dan ben je nog niet succesvol. Op mijn dertiende wist ik al zeker dat ik ging studeren, dat ik in het bestuur ging op een studentenvereniging, dat ik naar het buitenland wilde gaan. Ik wist dat ik atheneum ging doen en geen gymnasium, omdat ik Griekse legendes later als ik groot was in een boek wel zou lezen, maar een boek wiskunde niet. c0dc764894e1c720d1d1b7c4c8e39eec

 

Op kinderniveau ben je dan een soort van ‘aan het werk’. Dat geldt ook voor Beyonce die op haar zesde al danste in de achtertuin. Zij was op haar 25ste succesvol, de meeste mensen beginnen dan pas aan hun loopbaan. Mijn carrière is grotendeels verlopen zoals ik had gepland. Op een gegeven moment woonde ik in het buitenland. Ik werkte in the City, het financiële hart van Londen. Daar liep ik dan eindelijk na al die jaren planning. Ik belde naar mijn moeder: ‘Ik loop ik na vijftien jaar eindelijk in the City. ‘Ja meisje,’ zei mijn moeder, ‘ben je gelukkig?’ Nooit over nagedacht, geluk stond niet in mijn stappenplan. Ik heb mijn plan rigoureus in de prullenbak gegooid en ben naar Nederland gegaan om bij de fusie & overname afdeling van ABN AMRO te werken. Ik dacht pas weer aan het plan toen ik me inkocht bij EFactor. Mijn vader zei ‘word je toch nog zakenvrouw van het jaar.’ En toen was ik het dus nog niet hè? Verrek man dacht ik, onderbewust heb ik toch mijn planning gevolgd! Als een plan uit je hart komt en opportunity meets preparation, dan kom je er wel!’

‘Denk ik niet in rechten, maar in bijdrage, anders denk je heel snel dat je onrecht wordt aangedaan.’

American Dream-gehalte

Ik zie in Nederland steeds meer American Dream-gehalte. Men wordt ambitieuzer. Denkt groter. Er wordt gekeken hoe zaken wereldwijd uitgebreid kunnen worden. En er wordt steeds meer gepraat over faillissementen en mensen die onderuit gaan en wat je daar van kan leren. Een goed teken! Mensen die zakelijk struikelen, of een keer zijn ontslagen, zijn vaak de beste ondernemers. Zij worden gedwongen goed om zich heen en naar zichzelf te kijken, zichzelf opnieuw uit te vinden. Dat zorgt voor heel veel creativiteit, nieuwe mensen in je omgeving, nieuwe ideeën. Je moet nóóit in je comfortzone blijven hangen. Altijd eruit gaan, dan creëer je je eigen werk. Natuurlijk zit het een keer tegen. Dat hoort erbij. En natuurlijk zit ik ook wel eens lekker in die comfortzone. Zorg alleen dat het niet te lang duurt. Wees nieuwsgierig! Dat drijft de ondernemersgeest. Maar nieuwsgierig zijn zonder arbeidsethos leidt tot altijd ‘b’ zeggen als er ‘a’ gevraagd wordt. Dan blijf je puberaal en daar heeft niemand wat aan.[/one_half][one_half last=”yes”] Blijf goed zelf nadenken. Hoe logisch is het dat een huis na jaren meer waard wordt als je er niks aan gedaan hebt? Hoe reëel is het dat een kiwi een kwartje kost als je ziet waar die helemaal vandaan komt en dat mensen zich er keihard voor hebben afgebeuld in de brandende hitte? Leuk voor je als een situatie een tijdje in jouw voordeel was, maar ga niet zitten klagen als die bubbel wordt doorgeprikt en de prijzen worden rechtgezet. Mensen moeten iets eerlijker tegen de wereld aankijken, in plaats van de hele tijd denken dat hen onrecht wordt aangedaan. Wat draag jij bij? Wat zijn jouw plichten? Neem niet alles voor lief. Zeker in de Nederlandse maatschappij waar we geen oorlog kennen, geen down site kennen hebben we daar een handje van. Natuurlijk hebben heel veel mensen individueel moeilijkheden, maar ook daar is beter mee om te gaan als je hebt geleerd om niet in rechten, maar in bijdrage te denken. Anders denk je heel snel dat je onrecht wordt aangedaan. Alsof je récht hebt op een goed leven.’

 

acf4ec4cff49ee843601c6ad10f1f43d

Coaching

Werk heeft veel facetten. Het is bezigheidstherapie, het kan zelfvertrouwen geven, het kan je uit je comfortzone halen, het maakt deel uit van je sociale netwerk, het vult een groot deel van de tijd until you die, zal ik maar zeggen. Het is naast slapen de grootste tijdsbesteding in je leven. Het is een onderdeel van wie je bent. En het levert geld op. Dat laatste is toch wel heel essentieel. Het bekostigt niet alleen je leven, maar is ook een vorm van waardering voor je werk. Kijk, ik ben zo nieuwsgierig, voor mij is mijn werk geen werk, snap je? Het is ook mijn hobby. Het is niet zo dat ik niet meer ga werken als ik tien miljoen win in de loterij. Gewoon omdat ik het leuk vind wat ik doe. Mensen ontmoeten, nieuwe dingen bedenken en van niets naar iets helpen. Ik denk dat iedereen die fundamenteel iets anders zou gaan doen als hij de loterij wint op dit moment niet goed bezig is. Die mensen moeten ander werk zoeken.’

‘EFactor helpt wereldwijd ondernemers hun bedrijf op te starten. Dus ik heb veel koffiegesprekken. Over van alles. Daar komen allerlei coachgesprekken uit voort. Soms ben ik een lifecoach, dan weer een ondernemerscoach. En ik coach ook mensen die via via bij mij komen. Dat is soms vrijwilligerswerk. Ik doe dat dan naast mijn werkzaamheden voor EFactor. Maar als het teveel op werk gaat lijken, moeten mensen ervoor betalen. Dat zeg ik van te voren. Veel mensen hebben gewoon een duwtje in de rug nodig. Dat kan ik hen geven. Mensen krijgen zelfvertrouwen van mij, ze worden empowered door mij. Ik wijs op waar ze staan, wat hun kracht is, maar ook waar hun zwakte zit. Ik kan niemand verder helpen als ik niet kan laten zien dat ik weet wat hun gevoelige snaar is. Je moet bij mij niet met onzin of excuses aankomen. Soms moet ik dan mensen breken. Dat kan heel confronterend zijn. Toch is het maar twee keer in al die vier jaar – en ik spreek ongeveer twintig ondernemers per maand – voorgekomen dat iemand het voor gezien hield, omdat ik te confronterend was. Dat is oké. Ik geloof niet in coaches die meebabbelen. Ik kan niet jouw leven leiden, ik weet niet wie jij bent in een uur. Ik kan meestal wel zien wat iemands gevoelige punt is. We zijn allemaal niet zo uniek helaas. Vaak komt iemands jeugd ter sprake. Als je dat niet verwerkt hebt gaat dat je tegen houden in alles wat je onderneemt. Zeker bij startups. Co-partners trouwen zo ongeveer met elkaar, ze zien elkaar elke dag. Alle gewoontes die mensen in relaties hebben, herhalen ze bij hun co-partners. En het opzetten van een bedrijf is heftig hoor: er is nog geen geld en je krijgt honderd keer per dag ‘nee’ te horen.’

‘Ik heb geen opleiding gevolgd om mensen op die manier te begeleiden, maar ik heb zelf van alles meegemaakt. Ik heb geen makkelijke jeugd gehad en heb tien jaar lang hard aan mezelf gewerkt. Alles is grotendeels opgeschoond en opgeruimd. Bovendien heb ik een heftig zakelijk leven gehad, ik heb in een snelkookpan gezeten wat mijn carrière betreft. Ik heb veel gezien, dus ik herken snel zaken bij andere mensen. Ik verwijs mensen altijd door naar andere professionals als ik denk dat meer specialisme nodig is. Ik blijf natuurlijk beste stuurlui aan wal hè. Het is altijd makkelijker iemand anders situatie te doorgronden, dan die van jezelf. Ik ben zelf ook gecoacht. Zakelijk heb ik verschillende coaches gehad, maar ook mijn vader is een grote lifecoach geweest.’

2009_08_2395_pasfoto‘Coachen is veel geven. Ik empower mensen door veel van mijn energie te geven. Die ben ik dan kwijt. Dat is niet altijd makkelijk of leuk, want soms willen mensen gewoon een beetje klagen. Of mensen komen totaal onvoorbereid bij mij. Komen ze mijn kennis drainen. Het ergste is dat mensen aan het einde van een gesprek gewoon weglopen. Dan mag ik de koffie betalen. Dat gebeurt zo vaak, tegenwoordig zeg ik er wat van. Andere keren is het fantastisch om te doen. Ik heb verhalen van mensen die ik van 30.000 euro schuld naar nul heb geholpen. Een vrouw kwam bij mij voor een businessplan. Vervolgens kwam haar hele sociale leven op tafel, dat was een grote chaos. Een jaar lang zijn we aan het opruimen geweest en nu is ze weer helemaal happy. Schuld afbetaald, leuke vent gevonden, kinderen rustig. Echt top! Dat heeft me heel veel energie gegeven, Het is zo fijn dat je iemand verder hebt kunnen helpen. Dat geeft mij voldoening.’ Unknown