Tag Archives: de Volkskrant

Verbeter de wereld, word freelancer

article-0-1B3F5503000005DC-952_964x670

 

Avontuur
Vandaag precies een jaar geleden ging ik officieel uit dienst bij de VARA. Ik had niet kunnen verzinnen dat ik een jaar later zou doen, wat ik nu doe. En ik ben héél benieuwd hoe op 1 april 2016 mijn leven eruit ziet. Werk ik nog steeds als zelfstandige? En wat, waar en hoe dan? Of ben ik weer in loondienst en waar dát dan? Ik ben er bij tijd en wijle zenuwachtig over, maar voor het grootste gedeelte van de tijd vind ik het freelanceschap een spannend avontuur.

Zuur
Het is hard werken om aan nieuw werk te komen, maar ik ontmoet er allemaal interessante mensen door, die op hun beurt hard hun best doen om aan werk te komen. En dan is het zuur dat er weer (sommige) anderen zijn die jouw werk voor lief nemen en er liever niet voor betalen. Dat ze nog net een bedankmailtje schrijven, maar dat je zelf moet vragen waar de factuur naar toe kan worden gestuurd. Laat staan dat ze in het geval van een blad een recensie-exemplaar toe sturen. Niet netjes. Héél lang doen over het uitbetalen van een factuur. Onbeleefd. Soms denk ik dat de wereld er een stukje beter uit zou zien als iedereen een tijd beginnend ondernemer/zelfstandige zou zijn. Gewoon om eens te ervaren hoe het is als er zo met je (werk) wordt omgegaan. Voelen wat je moet doen om te zorgen dat je werk krijgt. Een keer aan de andere kant staan werkt verhelderend. Voor mij in ieder geval. Ik geloof dat ik de waardering voor werk uitgedrukt in geld beter begrijp.

Onderhandelen?
Een vriend van mij vertelde over een discussie met zijn schoonouders, die overal onderhandelen om het onderste uit de kan te krijgen. Iets waar hij zich als freelancer aan ergert. Toen zijn schoonmoeder hem laatst vroeg waarom ze hem en zijn vrouw en kinderen zo weinig zagen, antwoordde hij dat er heel veel tijd ging zitten in werken, omdat iedereen zijn diensten voor niks wil. Hij verwees daarbij, bijwijze van voorbeeld, naar hun onderhandelingen met de tuinman. ‘Als jullie de tuinman vragen voor niks het gras te maaien, moet de man elders twee keer zo lang werken om toch aan het benodigde inkomen te komen.’  Schoonmama vond dat natuurlijk totaal iets anders. Wat zij doen is scherp onderhandelen. Wat hun schoonzoon wordt aangedaan is asociaal.

Iemand betaalt de prijs
Precies hieraan moest ik denken toen ik in de Volkskrant een stuk las over duurder voedsel en waarom dat beter is. Kern van het verhaal: voor alles wat wij erg goedkoop vergaren wordt elders de prijs betaald. Dat geldt natuurlijk evengoed voor kleding. Voor alle goederen en diensten eigenlijk waar wij gebruik van maken, ver weg en in Nederland. Dat is niet fair.

2ef4ed52f07619044efb4af93043369e

 

[gevonden op mashable.com]

Van de een op de andere dag – OPROEP

studsplacecast

Beeld uit de tv-serie  Studs’ Place

WIL JIJ MET JE VERHAAL IN DE VOLKSKRANT?

daan3Vanaf januari begint romanschrijver, interviewer en historicus Daan Heerma van Voss met een tweewekelijkse interviewserie in de Volkskrant (V-katern, twee pagina’s, één foto) over werklozen / werkzoekenden. In zijn oproep op Facebook zegt hij: ‘Hun verhalen zijn doorgaans niet meer dan voetnoten bij statistieken, of bij een neergaande AEX-lijn. Dat zou ik met deze serie willen rechtzetten. Een echo van Studs Terkel’s Working‘. Mensen ‘from all walks of life‘. Het is tot nu toe lastig gebleken om aan mensen van boven de 55 te komen, en aan mensen met een andere etnische achtergrond dan de Nederlandse. Gesprekken over het leven na het werk, over nieuwe hoop en hopeloosheid, over schaamte en trots, over werk en zelfbeeld. Kent u mensen (het liefst uit deze twee categorieën) die met me zouden willen praten? Mail gaarne naar: vandeeneopdeanderedag@gmail.com. Heel veel dank! Daan Heerma van Voss’

Uiteraard heb ik mezelf eerst voor het hoofd geslagen, dat ik niet met dit interview-idee naar de Volkskrant ben gegaan. Want dit is natuurlijk de manier om te laten zien wat werkloos zijn allemaal met zich meebrengt. Ik hoop dan ook dat ik door deze oproep te verspreiden bijdraag aan een interviewserie met een evenwichtige samenstelling van de Nederlandse bevolking.

Robotisering

pr52476-2-955068-650x450-b-p-d0d0c8

ASSCHER
En ineens is het overal: de robotisering als bedreiging voor de arbeidsmarkt. Het begon met een lezing van de Minister van Sociale Zaken Lodewijk Asscher (PvdA), zo’n twee weken geleden. ‘Robots vooral bedreiging voor lage inkomens’, kopte de Volkskrant die een samenvatting gaf van Asschers praatje. Maar ik zeg het verkeerd: eigenlijk begon het met het boek van mijn held Rutger Bregman. Ik las het Volkskrant-artikel en dacht verrukt: de minister heeft het nieuwe boek van Bregman gelezen! Ik gooide mijn veronderstelling op Twitter en jawel, Bregman bevestigde die!

Schermafbeelding 2014-10-09 om 09.42.43

 

DWDD
En nu is het robotisering wat de klok slaat. In het journaal, in dagelijkse spreads in de krant en bij DWDD, waar een paar robotjes te gast waren. Columnisten buitelen over elkaar heen om de uitspraken van de minister weg te zetten als bangmakerij en onzin. Als iets van alle tijden, wat ook zo is, zie het krantenartikel uit 1935, maar wat niet betekent dat we geen actie moeten ondernemen. Ik zou zo graag willen dat er ook een paar stapjes verder werd gegaan en werd gefilosofeerd en gediscussieerd over wat het zou kunnen betekenen voor onze toekomst. Voor de verzorgingsstaat. Eigenlijk dat heel het boekje van Bregman wordt behandeld. Ik zou willen dat Bregman een denktank leidt voor alle betrokken ministeries en dat hij optreedt als hoogleraar bij DWDD University.

Schermafbeelding 2014-09-30 om 20.34.33

BUITENHOF
Buitenhof had hem afgelopen zondag uitgenodigd voor een debat met voormalig PvdA-partijvoorzitter Ruud Vreeman, naar aanleiding van de kritiek op de koers van de PvdA. Jongeren voelen zich niet meer aangesproken door de sociaaldemocratie. Hoe dat komt, wilde Buitenhof van de mannen weten. Bottom line: Bregman begreep de kritiek en vindt: de huidige tijd vraagt om actuele visies. Vreeman staat achter de koers van zijn partij. Het verhaal zou alleen beter uitgelegd moeten worden. Het werd bevlogen en jong tegen behoudend oud. Een generatieclash. Leuke televisie, maar de ideologische discussie is natuurlijk niet gebonden aan leeftijd. Hoe dan ook, het begin is gemaakt! Als uitsmijter een TEDpraatje van een generatiegenoot van Bregman.

 

 

 

Aaf over freelancen

IMG_6535IMG_6534

Grappig. Ik leerde Aaf Brandt Corstius kennen toen ze mij (ja, ZIJ mij) interviewde voor Margriet over mijn shoploze jaar. Het onderwerp van mijn vorige blog, Uitgekleed. Nu had ik haar ter interview gevraagd, om daarmee hier op Uitgewerkt kenbaar te maken dat ik heb besloten freelance te gaan schrijven. Het blog blijft in de lucht, want is nog een hele tocht om me uit de uitkering te schrijven, lijkt mij. Maar het grappige is dus dat ik op het idee kwam omdat ik geobsedeerd was door oorbellen die ik in een Amsterdams winkeltje had gezien. En had gepast en met pijn in mijn lijf terug op het rekje had gehangen. En nu had ik spijt. Hoe dat dan verder allemaal in zijn werk gaat in de hersenen weet ik niet, maar ik had een epiphany. Ik kon vragen of ik Aaf mocht bevragen over haar freelance carrière. Dat gesprek zou in haar woonplaats Amsterdam zijn en dan kon ik de juweeltjes kopen. En zo simpel als het klinkt, ging het.

FREELANCEN

Aaf schrijft vier keer in de week een column voor de Volkskrant, een keer in de week voor Margriet, maandelijks voor VT Wonen. En dan zijn daar ook nog Stadsleven, Onze taal en losse opdrachten. Heerlijk structureel freelancen dus. ‘Ik kan nu niet anders zeggen dan dat mijn freelance bestaan fantastisch is,’ zegt Aaf. ‘Met kinderen en het feit dat ik genoeg en structureel werk heb – iets dat heel veel freelancers natuurlijk missen – is het geweldig. En als ik zin heb, schrijf ik ook nog incidenteel stukken voor andere bladen. Perfect. En dat dankzij NRC Next. Aan die krant heb ik mijn carrière als columnist, mijn man en mijn kinderen te danken. Ik leerde Gijs namelijk kennen toen hij mij interviewde mij naar aanleiding van mijn column in NRC Next. Acht jaar geleden alweer.’ In die tijd was Aaf net drie maanden met die column bezig. ‘Het jaar dat mijn leven een beslissende wending nam,’ vervolgt ze. ‘Gijs en ik werden verliefd en ik had net besloten full-time te gaan freelancen, want met vijf keer in de week een column kun je er geen vaste baan op na houden. Alle andere columns en opdrachten zijn daar uit voort gekomen.’

EENZAAM EN ONZEKER

Zo perfect is het natuurlijk niet van meet af aan geweest. ‘Toen ik eerder freelance werkte, soms in combinatie met een vaste baan, soms niet, waren twee dingen heel vervelend. Het eenzame werken en de onzekerheid of er voldoende werk zou zijn. Ik deelde een kantoortje met andere freelancers. Heel gezellig. Dat kantoor heb ik nog steeds, maar ik maak er weinig gebruik van. Gijs is ook freelancer, dus lunchen we vaak samen. Dat is heel gezellig. En ideaal. Als ik zie hoe andere ouders tot zes uur moeten werken, dan naar de kinderopvang en vervolgens naar huis racen om snel eten, ben ik zo blij dat ik zelf mijn werktijden regel. Dat betekent dat ik op vakantie soms even achter de computer moet en ik werk altijd een paar uur op zondag. En als er onverwacht leuke aanbiedingen komen, zoals laatst het tv-programma Verborgen Verleden, waarin je uit zoekt wie je voorouders zijn, moet ik mijn planning omgooien. Dan werk ik een week vooruit met al mijn stukjes. Dat heb ik bedacht, het wordt mij niet opgelegd en dat is een groot verschil. Voor Wie is de Mol? was ik veel langer van huis en daar verdien je geen geld mee, dus dat was echt een beslissing van jewelste, maar echt het vooruit werken waard.’

 

9789057594700.imgKOFFIE DRINKEN

‘Ik vraag me wel eens af hoe mijn leven eruit zou zien als ik Gijs niet had ontmoet. Dan was ik waarschijnlijk full-time op mijn freelancekantoor gebleven. Ik vind in mijn eentje werken heerlijk, maar af en toe moet ik frisse input. Kennismaken met nieuwe ideeën van nieuwe mensen is essentieel als je alleen werkt. Ik las laatst een stuk over een Amerikaanse vrouw in een soortgelijke situatie als waar jij in zit. Ze had haar baan in de modewereld opgezegd, omdat ze ander werk wilde. Ze wist alleen niet wat. Toen ging ze gewoon iedere week twee, drie keer koffie drinken met mensen uit de mode- en bladenindustrie. Iedere keer nam ze een een heel mooi boeketje voor haar gesprekspartners mee. En toen bleek natuurlijk dat boeketten maken haar passie is, want al die mensen vroegen: ‘’wauw waar heb je dit gekocht?’’ Nu maakt ze dus boeketten. Wat aangeeft hoe belangrijk het is om nieuwe mensen te ontmoeten. Maar als je weinig werk hebt is het moeilijk jezelf aan te zwengelen om die afspraken tot stand te brengen en als je veel werk hebt blijf je typen tot het klaar is. Voor mij werkt dat niet. Een aantal jaar geleden maakte ik het Handboek voor de moderne vrouw met Machteld van Gelder. Vorig jaar heb ik een toneelstuk geschreven voor mugmetdegoudentand, voor Lies Visschedijk en Marcel Musters. Fantastisch, dit jaar doe ik dat weer, ik zie er nu al naar uit. Het lijkt me ook super leuk om een filmscript te schrijven en mijn kinderen willen dat ik een kinderboek schrijf. ‘Mama waarom schrijf je niet iets voor ons?’ Ik wil dat een keer doen, maar op de een of andere manier zie ik dat nog meer als een ingewikkelde opgave dan al het andere. Een kinderboek moet écht goed zijn.’

 

 

Hair-Garance1KING, MORAN & HELLER

En dan geeft Aaf ook nog, heel soms, columncursussen. ‘Hartstikke leuk. Mensen vragen altijd hoe ze kunnen publiceren. Je moet oefenen, je vaardigheden onderhouden. Zo is Garance Doré haar blog begonnen. Ze wilde sneller kunnen tekenen dan ze deed en wist dat ze moest oefenen, oefenen, oefenen. Totdat het een soort gemak was worden. Hetzelfde geldt voor schrijven. Een blog is daar perfect voor. Bovendien is bloggen de toekomst, kranten en tijdschriften gaan een keer verdwijnen. Een vriendin is het weblog Me to We gestart. Wordt hartstikke goed gelezen!’

‘En heel belangrijk: op gezette tijden schrijven. Dat leerde ik afgelopen zomer van Stephen King uit zijn boek Over leven en schrijven. Als je elke dag op hetzelfde tijdstip schrijft gaan je hersenen vanzelf in de schrijfstand staan. Tegenwoordig schrijf ik dus ‘s ochtends. De middag is voor nog meer schrijven, mails, of afspraken, of weet ik veel wat. En veel lezen natuurlijk. Goede dingen dan hè, want wat je leest beïnvloedt je schrijven. Vorig jaar zomer las ik Caitlin Moran, ik had weer zoveel zin om mijn columns te schrijven.’