Tag Archives: coach

De coach #2

2012_10_FZ Awards

 

DE COACH

 

 

 

 

Eva Hukshorn (35) is ondernemer, investeerder en coach bij startups. Ze is partner bij EFactor, de grootste sociale netwerksite voor ondernemers wereldwijd. In 2012 werd ze onderneemster van het jaar, iets waar ze zich sinds haar tiende voor heeft ingezet.

‘Ik geloof heel erg in luck is ‘where opportunity meets preparation’.’

Ik heb er heel hard gewerkt om te komen waar ik nu ben. Uren die mensen zich niet kunnen voorstellen. Toen ik in de investmentbanking zat, werkte ik gemiddeld 60 uur per week. Deel dat even door zeven: dat is negen uur per dag. Dat was een doorsnee week. Waren er deadlines te halen dan maakten we weken van tachtig uur. Het is de beste leerschool die ik heb gehad. Ik heb er leren werken. Ik was jongste bediende, dan leer je je mond houden en te doen wat je gezegd wordt. In die deadline-weken deed ik lopende band werk. Je kunt niet tachtig uur gefocust bezig zijn, dus maakte ik ook heel stompzinnige PowerPoint presentaties, daar is niks intelligents aan. Doorgaan tot twee, drie uur ’s nachts en om tien uur weer paraat zijn op kantoor. Werken!’

 

‘Opportunity meets preparation’

Toen ik tien jaar was zei ik dat ik zakenvrouw van het jaar wilde worden. In 2012, op mijn 33ste, ben ik onderneemster van het jaar geworden. Dat heeft planning gevergd. Op mijn dertiende heb ik samen met mijn vader een stappenplan geschreven. Alles in dat plan heb ik afgetikt. Daarom geloof ik heel erg in luck is where opportunity meets preparation. Natuurlijk heb ik een bepaalde skillset, ik kan makkelijk leren. Iedereen heeft iets dat hij of zij goed kan. Als je je voorbereidt en hard werkt creëer je meer kansen. Als het goed met je gaat denken mensen altijd dat het je aan is komen waaien. Het is nooit dat iemand vindt: dat heb je nou echt verdient, daar heb je zo hard voor gewerkt. Mensen zien alleen de positieve kanten van succes. Maar je relaties, je partner en je vrienden die je hebt opgegeven, daar weten ze niets van af. Mijn moeder was heel erg ziek in die tijd dat ik zoveel uren draaide. Ze begreep dat ik dat deed. Het is zeldzaam dat iemand op straat wordt ontdekt en succes krijgt. En ook al neem je die shortcut, dan nog is het daarna keihard werken. Hoeveel mensen zijn er bereid om, zoals ik toen ik analist was, minimaal zestig uur per week te werken? Niet veel vermoed ik. Loop dan ook niet te miepen als ik meer verdien.’

‘Ik ben gewoon begonnen door mijn stappenplan te volgen. Ik heb me onderweg niet wezenlijk afgevraagd of ik het echt wilde. Veel mensen geven iets niet voldoende de tijd om te laten rijpen. Binnen een jaar moet je succesvol zijn anders is het het niet. Onzin! Voor heel veel dingen moet je tienduizend kilometer gelopen hebben wil je een beetje weten waar je het over hebt. En dan ben je nog niet succesvol. Op mijn dertiende wist ik al zeker dat ik ging studeren, dat ik in het bestuur ging op een studentenvereniging, dat ik naar het buitenland wilde gaan. Ik wist dat ik atheneum ging doen en geen gymnasium, omdat ik Griekse legendes later als ik groot was in een boek wel zou lezen, maar een boek wiskunde niet. c0dc764894e1c720d1d1b7c4c8e39eec

 

Op kinderniveau ben je dan een soort van ‘aan het werk’. Dat geldt ook voor Beyonce die op haar zesde al danste in de achtertuin. Zij was op haar 25ste succesvol, de meeste mensen beginnen dan pas aan hun loopbaan. Mijn carrière is grotendeels verlopen zoals ik had gepland. Op een gegeven moment woonde ik in het buitenland. Ik werkte in the City, het financiële hart van Londen. Daar liep ik dan eindelijk na al die jaren planning. Ik belde naar mijn moeder: ‘Ik loop ik na vijftien jaar eindelijk in the City. ‘Ja meisje,’ zei mijn moeder, ‘ben je gelukkig?’ Nooit over nagedacht, geluk stond niet in mijn stappenplan. Ik heb mijn plan rigoureus in de prullenbak gegooid en ben naar Nederland gegaan om bij de fusie & overname afdeling van ABN AMRO te werken. Ik dacht pas weer aan het plan toen ik me inkocht bij EFactor. Mijn vader zei ‘word je toch nog zakenvrouw van het jaar.’ En toen was ik het dus nog niet hè? Verrek man dacht ik, onderbewust heb ik toch mijn planning gevolgd! Als een plan uit je hart komt en opportunity meets preparation, dan kom je er wel!’

‘Denk ik niet in rechten, maar in bijdrage, anders denk je heel snel dat je onrecht wordt aangedaan.’

American Dream-gehalte

Ik zie in Nederland steeds meer American Dream-gehalte. Men wordt ambitieuzer. Denkt groter. Er wordt gekeken hoe zaken wereldwijd uitgebreid kunnen worden. En er wordt steeds meer gepraat over faillissementen en mensen die onderuit gaan en wat je daar van kan leren. Een goed teken! Mensen die zakelijk struikelen, of een keer zijn ontslagen, zijn vaak de beste ondernemers. Zij worden gedwongen goed om zich heen en naar zichzelf te kijken, zichzelf opnieuw uit te vinden. Dat zorgt voor heel veel creativiteit, nieuwe mensen in je omgeving, nieuwe ideeën. Je moet nóóit in je comfortzone blijven hangen. Altijd eruit gaan, dan creëer je je eigen werk. Natuurlijk zit het een keer tegen. Dat hoort erbij. En natuurlijk zit ik ook wel eens lekker in die comfortzone. Zorg alleen dat het niet te lang duurt. Wees nieuwsgierig! Dat drijft de ondernemersgeest. Maar nieuwsgierig zijn zonder arbeidsethos leidt tot altijd ‘b’ zeggen als er ‘a’ gevraagd wordt. Dan blijf je puberaal en daar heeft niemand wat aan.[/one_half][one_half last=”yes”] Blijf goed zelf nadenken. Hoe logisch is het dat een huis na jaren meer waard wordt als je er niks aan gedaan hebt? Hoe reëel is het dat een kiwi een kwartje kost als je ziet waar die helemaal vandaan komt en dat mensen zich er keihard voor hebben afgebeuld in de brandende hitte? Leuk voor je als een situatie een tijdje in jouw voordeel was, maar ga niet zitten klagen als die bubbel wordt doorgeprikt en de prijzen worden rechtgezet. Mensen moeten iets eerlijker tegen de wereld aankijken, in plaats van de hele tijd denken dat hen onrecht wordt aangedaan. Wat draag jij bij? Wat zijn jouw plichten? Neem niet alles voor lief. Zeker in de Nederlandse maatschappij waar we geen oorlog kennen, geen down site kennen hebben we daar een handje van. Natuurlijk hebben heel veel mensen individueel moeilijkheden, maar ook daar is beter mee om te gaan als je hebt geleerd om niet in rechten, maar in bijdrage te denken. Anders denk je heel snel dat je onrecht wordt aangedaan. Alsof je récht hebt op een goed leven.’

 

acf4ec4cff49ee843601c6ad10f1f43d

Coaching

Werk heeft veel facetten. Het is bezigheidstherapie, het kan zelfvertrouwen geven, het kan je uit je comfortzone halen, het maakt deel uit van je sociale netwerk, het vult een groot deel van de tijd until you die, zal ik maar zeggen. Het is naast slapen de grootste tijdsbesteding in je leven. Het is een onderdeel van wie je bent. En het levert geld op. Dat laatste is toch wel heel essentieel. Het bekostigt niet alleen je leven, maar is ook een vorm van waardering voor je werk. Kijk, ik ben zo nieuwsgierig, voor mij is mijn werk geen werk, snap je? Het is ook mijn hobby. Het is niet zo dat ik niet meer ga werken als ik tien miljoen win in de loterij. Gewoon omdat ik het leuk vind wat ik doe. Mensen ontmoeten, nieuwe dingen bedenken en van niets naar iets helpen. Ik denk dat iedereen die fundamenteel iets anders zou gaan doen als hij de loterij wint op dit moment niet goed bezig is. Die mensen moeten ander werk zoeken.’

‘EFactor helpt wereldwijd ondernemers hun bedrijf op te starten. Dus ik heb veel koffiegesprekken. Over van alles. Daar komen allerlei coachgesprekken uit voort. Soms ben ik een lifecoach, dan weer een ondernemerscoach. En ik coach ook mensen die via via bij mij komen. Dat is soms vrijwilligerswerk. Ik doe dat dan naast mijn werkzaamheden voor EFactor. Maar als het teveel op werk gaat lijken, moeten mensen ervoor betalen. Dat zeg ik van te voren. Veel mensen hebben gewoon een duwtje in de rug nodig. Dat kan ik hen geven. Mensen krijgen zelfvertrouwen van mij, ze worden empowered door mij. Ik wijs op waar ze staan, wat hun kracht is, maar ook waar hun zwakte zit. Ik kan niemand verder helpen als ik niet kan laten zien dat ik weet wat hun gevoelige snaar is. Je moet bij mij niet met onzin of excuses aankomen. Soms moet ik dan mensen breken. Dat kan heel confronterend zijn. Toch is het maar twee keer in al die vier jaar – en ik spreek ongeveer twintig ondernemers per maand – voorgekomen dat iemand het voor gezien hield, omdat ik te confronterend was. Dat is oké. Ik geloof niet in coaches die meebabbelen. Ik kan niet jouw leven leiden, ik weet niet wie jij bent in een uur. Ik kan meestal wel zien wat iemands gevoelige punt is. We zijn allemaal niet zo uniek helaas. Vaak komt iemands jeugd ter sprake. Als je dat niet verwerkt hebt gaat dat je tegen houden in alles wat je onderneemt. Zeker bij startups. Co-partners trouwen zo ongeveer met elkaar, ze zien elkaar elke dag. Alle gewoontes die mensen in relaties hebben, herhalen ze bij hun co-partners. En het opzetten van een bedrijf is heftig hoor: er is nog geen geld en je krijgt honderd keer per dag ‘nee’ te horen.’

‘Ik heb geen opleiding gevolgd om mensen op die manier te begeleiden, maar ik heb zelf van alles meegemaakt. Ik heb geen makkelijke jeugd gehad en heb tien jaar lang hard aan mezelf gewerkt. Alles is grotendeels opgeschoond en opgeruimd. Bovendien heb ik een heftig zakelijk leven gehad, ik heb in een snelkookpan gezeten wat mijn carrière betreft. Ik heb veel gezien, dus ik herken snel zaken bij andere mensen. Ik verwijs mensen altijd door naar andere professionals als ik denk dat meer specialisme nodig is. Ik blijf natuurlijk beste stuurlui aan wal hè. Het is altijd makkelijker iemand anders situatie te doorgronden, dan die van jezelf. Ik ben zelf ook gecoacht. Zakelijk heb ik verschillende coaches gehad, maar ook mijn vader is een grote lifecoach geweest.’

2009_08_2395_pasfoto‘Coachen is veel geven. Ik empower mensen door veel van mijn energie te geven. Die ben ik dan kwijt. Dat is niet altijd makkelijk of leuk, want soms willen mensen gewoon een beetje klagen. Of mensen komen totaal onvoorbereid bij mij. Komen ze mijn kennis drainen. Het ergste is dat mensen aan het einde van een gesprek gewoon weglopen. Dan mag ik de koffie betalen. Dat gebeurt zo vaak, tegenwoordig zeg ik er wat van. Andere keren is het fantastisch om te doen. Ik heb verhalen van mensen die ik van 30.000 euro schuld naar nul heb geholpen. Een vrouw kwam bij mij voor een businessplan. Vervolgens kwam haar hele sociale leven op tafel, dat was een grote chaos. Een jaar lang zijn we aan het opruimen geweest en nu is ze weer helemaal happy. Schuld afbetaald, leuke vent gevonden, kinderen rustig. Echt top! Dat heeft me heel veel energie gegeven, Het is zo fijn dat je iemand verder hebt kunnen helpen. Dat geeft mij voldoening.’ Unknown

De coach #1

 

unnamedVera de Witte (42) is directeur communicatie bij VNG (Vereniging Nederlandse Gemeenten), mede-eigenaar van Communicatienetwerk en DigiVIP en incidenteel loopbaancoach. Coaches heb je in verschillende smaken. ‘De coach’ is een korte interviewreeks met (loopbaan)begeleiders. Wie zijn ze, wat doen ze? De Witte trapt af. 

 

 

‘Wat heb je echt in huis en hoe wil je dat overbrengen?’

 

Hoe belangrijk is werk voor jou?
‘Werk is een fundamenteel onderdeel van mijn leven. Ik zie werk als een manier om me te ontwikkelen. In mijn functie krijg ik met andere situaties en mensen te maken dan in mijn privéleven. Dat is leerzaam en leuk. Af en toe dwing ik mezelf in posities waar ik niet primair voor zou kiezen, want juist dan kan ik alles uit mezelf halen. Bovendien kom ik zo steeds beter te weten wat mij wel en niet ligt. Persoonlijke groei, in privé- en in werksituaties, is mijn motto. En daarnaast plezier hebben in wat ik doe. Alleen en samen met anderen.’ da6281d3ea0278b98da956f7dac98674

 Je coacht op basis van ‘personal branding‘. Wat houdt dat in?
‘Sinds 1996 werk ik in het vakgebied van communicatie. Ik ben dus altijd bezig met hoe ik iets uitdraag, hoe het overkomt en wat ik moet doen om verschil van mening of begrip te overbruggen. Op basis van de werkelijkheid, want alleen dan komt iets of iemand echt over. En dat is precies wat ik doe als loopbaancoach. Samen met degene die ik begeleid kijk ik naar de vraag ‘Wat heb je echt in huis en hoe wil je dat overbrengen?’ Veel mensen denken dat een CV wel duidelijk is. Of ze gaan een sollicitatiegesprek open in, zonder te weten wat ze precies over zichzelf willen vertellen. Het is dan maar de vraag of al jouw kwaliteiten goed naar voren komen. Ik vind dat iedereen moet nadenken over wat hij of zij wil uitstralen en welke waarden of kwaliteiten over het voetlicht moeten worden gebracht. Je moet bepaalde kanten van jezelf belichten om aan te tonen dat je de aangewezen persoon bent voor de baan. En bedenk dat een moderne werkgever jouw naam zal googlen. Werk en privé lopen steeds meer door elkaar heen en dat vraagt om bewust off- maar vooral ook online handelen. Als je je heftig uitlaat op Twitter kan dat totaal niet passen bij toekomstig werk. Dat hoeft niet erg te zijn. Dan kan je zeggen: ‘de keuzes die ik maak zijn privé, en kan ik scheiden met mijn professionele kant.’ Dat is op zich natuurlijk prima, het gaat erom dat je er een verhaal bij hebt. Ik zeg als coach niet wat mensen wel of niet moeten doen, ik zeg alleen dat ze er over na moeten denken.’

‘Jij bent degene die bepaalt wat je van jezelf laat zien.’

d5bb9429556cfd5b198794fd3b3d9548Heb jij je eigen carrièrepad helemaal uitgestippeld?
‘Totaal niet! Ik ben meer bezig met wat ik leer en of ik leuke dingen aan het doen ben dan met mijn volgende carrièrestap. Als ik  – terecht of onterecht – denk dat ik het allemaal al gezien heb binnen een functie dan zijn er drie opties. Óf ik moet mezelf opnieuw uitvinden, óf ik moet de functie opnieuw uitvinden óf ik moet gaan solliciteren. Sowieso gebruik ik mijn werkomgeving af en toe als proeftuin. Kan ik iedereen aanraden. Doe de dingen eens fundamenteel anders dan je gewend bent. Je zult zien dat je mensen op eens wel mee krijgt met je plan, of opeens wel leuke projecten krijgt aangeboden. Of je gaat nieuwe aspecten van je baan zien. Het effect van ons eigen handelen is namelijk ‘shocking’. Ik hang altijd als een helicopter boven mezelf. Ik wil graag begrijpen wat er gebeurt. Zo kan ik zien waar en hoe iets beter kan. Bovendien is het een onderdeel van mijn vak. Communicatie is altijd reflectie. Dat is wat ik als coach meegeef: Als je beseft dat jij aan knoppen kunt draaien en dat de gang van zaken je niet overkomt, geeft dat kracht en ben je veel beter in staat jezelf blij te maken.’

Wat kunnen mensen verwachten van loopbaantraject bij jou?
‘Mensen komen bij mij als het sollicitatieproces niet prettig loopt, of als ze helderheid willen aanbrengen in hun wervingsprofiel. Ik ben een coach die het praktisch aanpakt. Ik ga niet in op de jongere jaren, hoe het komt dat mensen zijn wie ze zijn of waarom ze zijn vastgelopen op bepaalde punten. Daar zijn andere professionals voor. Ik kijk naar dagelijkse vraagstukken als: Waar ben je trots op? Hoe wil je dat de ander jou ziet? Op welke manier laat je dat zien in een brief en in het gesprek? En klopt dat met de werkelijkheid? Dat laatste vind ik essentieel. Je verhaal moet altijd gebaseerd zijn op de werkelijkheid en ook bij je passen. Dan is het authentiek en dat merken mensen. Het klinkt misschien als een open deur, maar ik merk keer op keer dat mensen niet na denken hoe ze over willen komen. Iedere keer als ik daar samen met iemand naar kijk geeft dat de ander inzicht en daarmee zelfvertrouwen. Jij bent degene die bepaalt wat je van jezelf laat zien.’

 

Wil je loopbaanadvies van Vera de Witte, mail dan naar vdewitte@yahoo.com

Mijn loopbaancoachingstraject

82637e3006a841dd84b01b903dbc44eaONTSLAG
Ik weet nog goed dat ik het kamertje inliep van Vera de Witte, directeur Communicatie bij VNG (Vereniging Nederlandse Gemeenten). We vonden elkaar leuk. Handje schudden, voorstellen, koffie. Ik bedankte haar voor het feit dat ze tijd voor mij wilde maken enkel en alleen omdat mijn hoofd P&O een aantal bevriende werkgevers had aangeschreven om mij te promoten. Zo erg vond ze het om mij te ontslaan (‘Vroeger wist ik dat het wel goed kwam, maar nu is de arbeidsmarkt zo krap …’) Ook al zo lief.

ZOEKPLAATJE
Afijn, babbeltje, lachen, dit voelde goed. En toen vroeg De Witte wat voor werk ik wilde doen. Bij elke zin die ik sprak betrok haar gezicht iets meer. Haar conclusie: ‘Je bent een hartstikke leuke meid en ik zou je zo inhuren, maar ik heb geen idee op welke functie. Je bent een zoekplaatje, meid.’ Op de toppen van mijn zenuwen, ik wist al een half jaar dat ik boventallig zou worden, barstte ik in tranen uit. Zij schrok, ik schaamde me. O, wat schaamde ik mij. Ze had me uitgenodigd omdat ik door mijn hoofd P&O was aangeprezen als een goede werknemer. De Witte: ‘Als ik zo’n mailtje lees, wil ik iemand ontmoeten. Ik wil altijd goede mensen spreken.’ Ik voelde me nog kleiner worden. Had ik mijn hoofd P&O een andere Joke voorgespiegeld dan ik was? Toen ik mij in de trein vanuit Den Haag terug naar Utrecht bij elkaar raapte, wist ik: ze heeft gelijk. ‘En ze heeft gezegd dat ze me wil helpen en haar netwerk wil inzetten, ‘ sprak ik tegen mezelf. ‘Dat is goed nieuws, dat is aardig. Daar heb je echt wat aan.’

LOOPBAANTRAJECT
En toen ik niet veel later in mijn boventalligheidsbestaan een loopbaantraject kreeg aangeboden dacht ik direct aan haar. Toch nam ik eerst nog een even kijkje bij een coach waar mijn werkgever mee werkte. Geen klik. Ik ergerde me aan deze vrouw en zij volgens mij aan mij. Ik mailde Vera, zoals ik haar vanaf dat moment aansprak. Ik vroeg haar of ze mij wilde coachen en dat wilde ze. Gelukkig.  Het was hard werken. In die zin, ik moest over mezelf nadenken als iemand die na twaalf jaar opnieuw de arbeidsmarkt op ging. Ik moest overduidelijk uit mijn comfort-zone. Ik moest mezelf leren verkopen. ‘Je hebt zoveel in je mars,’ riep Vera dan uit, ‘maar je presenteert je als een stagiair!’ Ik wist het. Ik voelde het. Ik voelde me in een constante staat van black-out als ik mezelf moest aanprijzen. Ik haalde diep adem, rechtte mijn rug, opende mijn mond, maar er kwam alleen gepruttel uit. Mijn brein draaide tevergeefs op volle toeren op zoek naar een woord om aan te blijven haken. Maar oefening baart wel degelijk kunst en dat culmineerde in vier oefengesprekken met echte mensen die mijn presentatie zouden beoordelen. Vier personen uit Vera’s netwerk wilden een uur voor mij uittrekken. Dat is fantastisch natuurlijk! Drie leuke werkgevers en een – ehm – pittiger gesprek, beloofde Vera mij. Dat werd het tweede gesprek. Ik wist het al toen ik werd opgehaald bij de receptie. Mijn ijsbrekende constateringen over het gebouw werden genegeerd of verbeterd. Er werd niks ondernomen om mij op mijn gemak te stellen. Het gesprek werd een ramp. Alweer waren er tranen. Ik deed niks om de aannames die over mij werden gedaan te weerleggen, ik incasseerde ze als een stout kind dat straf verdiende. Ik had op moeten staan, een hand moeten geven en zeggen dat een goede samenwerking mij onmogelijk leek. Ik denk dat ik zoiets nu zou durven. Maanden na deze ervaring kan ik er om lachen. En kan ik zeggen dat het loopbaantraject mij in vijf ontmoetingen – plus de nepsollicitatiegesprekken – echt heeft geholpen. Ik heb mijn CV en LinkedIn-profiel opgeschoond en Vera’s tips komen nog steeds van pas als ik vacatures bekijk en een sollicitatiebrief schrijf. Kortom, ik kan het iedereen aanraden, zo’n traject. Dus ik dacht ‘waarom geen korte reeks interviews met (loopbaan)coaches als wegwijs voor de lezers?’ Je hebt ze namelijk in soorten en maten. Ik zal verschillende smaken uitkiezen en ze aan jullie presenteren. Te beginnen met Vera de Witte natuurlijk. Donderdag. ‘De coach’.