Tag Archives: blogger

Mijn ei

mimiapples-682x1024

 

PAUW
Wat plezierig dat Jeroen Pauw ophef heeft veroorzaakt met zijn uitspraken over het geringe aantal vrouwelijke gasten in talkshows. Daardoor kan ik met een zweem van actualiteit het ei kwijt waar ik heel mijn vakantie mee heb rondgelopen. En ja, hij heeft gelijk, er zijn nog niet voldoende vrouwen in hogere bestuurlijke functies, maar er zijn natuurlijk genoeg vrouwen die iets interessants hebben gedaan, gemaakt en hebben te melden.

 

002b33153a8444e2b02e268291422eac

MIJN EI

Maar goed, mijn ei. Het begon met een post op het blog Manger van televisiekok, kookboekenschrijver, blogger en beeldschone moeder van zeven kinderen in de Médoc, Mimi Thorisson (foto). Iemand had het nodig gevonden commentaar te geven op een instagram foto waarop ze een bakkerswinkel uit komt lopen met twee van haar dochters en een van haar vele honden. Het commentaar, dat ze overigens direct heeft gewist: ‘You promote childbirth and cooking but women should be in boardrooms making important decisions as CEO’s.’ Mijn mond viel open van verbazing. Deze vrouw verdient haar centen met dingen die ze heel leuk vindt om te doen. Helaas zag Thorisson zich genoodzaakt om zichzelf te verdedigen. Ik vond het commentaar zo absurd dat ik er om moest lachen, tegelijkertijd vond ik het verdrietig. Waarom elkaar zo afkammen? Net als in de Pauw-discussie. Vrouwen die andere vrouwen wegzetten als zeikwijfen, omdat ze part-time werken. Als schuldige, als degenen die het voor de rest verpesten, omdat ze met hun deeltijd banen de standaard zouden zetten voor alle vrouwen. Waarom elkaar zo de maat nemen, afkatten, neerhalen, beschamen? En ik dacht aan mijn idool Caitlin Moran, militant feministe die als maatstaaf heeft: zouden mannen het ook doen?  Het antwoord is ja, volgens Moran, mannen zijn kritisch op elkaar.

SCHAAMTE

Natuurlijk mogen vrouwen het oneens zijn met elkaar. En toch zit het me niet lekker. Dat komt denk ik omdat ik het het instagramcommentaar las terwijl ik mijn andere vakantieboeken tot mij nam. Namelijk die van Brené Brown. Het derde deel van mijn ei. De vrouw wier TEDtalks ik al op Uitgekleed plaatste, doet onderzoek waar ik jaloers op ben. Ze bekijkt wetenschappelijk wat verbondenheid is en wat het doet voor mensen. Tijdens dat onderzoek (dat nu al tien jaar duurt) stuitte ze als eerste op schaamte, een grote boosdoener. Het kostte haar zes jaar onderzoek om er grip op te krijgen: We zetten schaamte in om de ander onze wil op te leggen. Bij het opvoeden van kinderen, in het onderwijs, en in werk situaties. Denk aan een leidinggevende die iemand te kakken zet tegenover zijn of haar collega’s. We kennen allemaal wel iemand die schaamte inzet als machtsmiddel, want die persoom zijn we zelf. Iedereen doet het. Man en vrouw. Maar het werkt niet, het heeft zelfs een averechts effect. We verwijderen ons van elkaar, terwijl we elkaar eigenlijk nodig hebben, ook al geven we dat liever niet toe. Het alleen afkunnen straalt iets krachtigs uit en staat hoog aangeschreven in onze cultuur. Maar het werkt niet. De mens is gemaakt als kuddedier, niemand redt het alleen. Als heel de wereld Browns boeken zou lezen en ter harte zou nemen zou er een revolutie kunnen plaatsvinden. Of nou ja, iets gematigder en beter verwoord door professor Jody Williams, Nobelprijswinnaar voor de Vrede in 1997 over Gelukkig ben ik niet de enige: ‘Dit belangrijke en hoopvolle boek biedt een gedurfd nieuw perspectief.’ En zo is het.