Van de een op de andere dag – OPROEP

studsplacecast

Beeld uit de tv-serie  Studs’ Place

WIL JIJ MET JE VERHAAL IN DE VOLKSKRANT?

daan3Vanaf januari begint romanschrijver, interviewer en historicus Daan Heerma van Voss met een tweewekelijkse interviewserie in de Volkskrant (V-katern, twee pagina’s, één foto) over werklozen / werkzoekenden. In zijn oproep op Facebook zegt hij: ‘Hun verhalen zijn doorgaans niet meer dan voetnoten bij statistieken, of bij een neergaande AEX-lijn. Dat zou ik met deze serie willen rechtzetten. Een echo van Studs Terkel’s Working‘. Mensen ‘from all walks of life‘. Het is tot nu toe lastig gebleken om aan mensen van boven de 55 te komen, en aan mensen met een andere etnische achtergrond dan de Nederlandse. Gesprekken over het leven na het werk, over nieuwe hoop en hopeloosheid, over schaamte en trots, over werk en zelfbeeld. Kent u mensen (het liefst uit deze twee categorieën) die met me zouden willen praten? Mail gaarne naar: vandeeneopdeanderedag@gmail.com. Heel veel dank! Daan Heerma van Voss’

Uiteraard heb ik mezelf eerst voor het hoofd geslagen, dat ik niet met dit interview-idee naar de Volkskrant ben gegaan. Want dit is natuurlijk de manier om te laten zien wat werkloos zijn allemaal met zich meebrengt. Ik hoop dan ook dat ik door deze oproep te verspreiden bijdraag aan een interviewserie met een evenwichtige samenstelling van de Nederlandse bevolking.

We zijn er nog niet

VrolijkeKerst feb 2014
VROLIJKE KERST

Voor de VARAgids interviewde ik deze week scenariste Tamara Bos (Minoes, Het paard van Sinterklaas, Wiplala), over haar nieuwe jeugdserie Vrolijke Kerst en de manier waarop ze te werk gaat bij het schrijven van scripts (komende dinsdag ligt dat gidsje in de schappen mensen). We kwamen te spreken over emancipatie (je leest in het stuk wel waarom) en concludeerden: we zijn er nog niet wat betreft de gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen.

Toen ik na een uurtje telefoneren ophing, moest ik denken aan een Amerikaans artikel dat ik laatst las over een vrouw die moeder en entrepreneur is. Het hebben van haar eigen business (award-winning en al) viel haar zwaar. Dat vertelde ze haar arts, die concludeerde dat ze als werkende moeder natuurlijk moeite had om te schipperen om noch haar baan, noch haar kinderen te kort te doen. Maar dat is het punt niet, ze wil helemaal niet die perfecte moeder zijn, haar bedrijf kost haar gewoon veel energie. Je moet het zo maar lezen, zij kan het veel beter verwoorden dan ik, maar ze is ervan overtuigd en ik ben daar haar overtuigd dat diezelfde arts deze opmerking nooit tegen een man had gemaakt die vader is en een zaak runt. I’m NOT Trying to Have It All

[Vrolijke Kerst is dagelijks vanaf 6 december te zien om 18:00 uur op NPO Z@pp]

ZELFSTANDIGE MET KERSTPAKKET

Over werken als zelfstandige en Kerstmis gesproken: waar is je kerstpakket als zzp’er? Precies, nergens. Judit Grotenhuis en Oscar Kocken hebben daar voor zzp’ers in en om Utrecht iets leuks op bedacht. Via Kerstpakketservice.com matchen zij freelancers die voor elkaar een kerstpakket maken. Je koopt en maakt voor tien euro een kerstpakket dat je tijdens een kerstborrel met elkaar uitwisselt. Het is dus ook een beetje netwerken. Ik ben voor! 0f5427f154430cb4a817e828a2684426

Succes

INKOMEN & KWETSBAARHEID
Even een hart onder de riem van iedereen die bezig is zijn of haar eigen toko’ tje of onderneming op te zetten. Geïnspireerd door mijn vriendin Saskia Derks van Van Vroeger Voor Later (jullie kennen haar van deze ‘Koffie drinken met …) Ze schreef van de week een Terugblik-blog waar iedereen die ondernemer of zzp’er is in herkent.

Het deed mij aan deze illustratie denken:

success-graph-demetri-martin-squiggly-line

 

 

[Door Demetri Martin]

Zo is het precies. Of zo

ONGESCHIKT
Walt Disney werd ontslagen door de hoofdredacteur van een krant omdat hij ‘geen goede ideeën had’. De eerste keer dat Jerry Seinfeld op een podium stond werd hij weg gejoeld. En Oprah Winfrey werd ontslagen bij een reportage tv-programma omdat ze ‘niet geschikt was voor een televisiescherm’.

 

Denken in beeld

cfaef7fa4f115341c224edaccb95915f

MASTERCLASS
Na twee dagen masterclass ‘Denken in beeld’ was ik helemaal daas, maar ook heel content. Het was fantastisch. (Chef-)redacteuren van publiekstijdschriften, opinie- en omroepbladen zouden worden getraind in denken in beeld. Aangemoedigd worden om een eigen visie te ontwikkelen waar het gaat om denken in beeldideeën, beeldselectie en storytelling. Daar wilde ik als beeldliefhebber heel graag bij zijn, maar de inschrijvingstermijn was al lang verlopen. Ik waagde er een mailtje aan en ik mocht er nog bij! Het overtrof mijn verwachtingen. Meestal ligt het tempo van soortgelijke cursusdagen laag, met ellenlange voorstelrondjes die het concentratievermogen tarten. Hier niet.

FLIPPERKAST
Organisator COP had bevlogen mensen ingehuurd, de locatie (twee verschillende, werkt heel goed!) was perfect en de deelnemers geïnteresseerd. En ik was weer eens forens. Ik hoorde ‘er’ weer bij. Bij de werkende kant van de samenleving. Zo voelde het in ieder geval en dat voelde goed. Het was een heerlijke sensatie om als vanouds, net als ‘iedereen’, in het donker in een overvolle trein te reizen, moe en met een eveneens overlopend hoofd. Niet in de laatste plaats omdat ik dwars door mijn schaamte heen heb lopen leuren met mezelf als werkzoekende. Ik zou immers geen knip voor de neus waard zijn geweest als ik niet van de gelegenheid gebruik had gemaakt om kenbaar te maken dat ik werk zoek. Ik ben nog steeds hyper van alle input. Het is een soort flipperkast in m’n hoofd en ik kan niet kiezen welk idee ik het eerst uit ga werken.

ELS OP HET PAARD
En ik ben nogal jaloers op het beroep van Helena van Dun, een van de docenten (zie onder). Wat zij doet komt het dichtst in de buurt van wat ik van jongsafaan wil doen, alleen wist ik tot deze masterclass niet dat dit zo kon, eerlijk gezegd. Ik vond en vind het moeilijk om te omschrijven wat voor soort werk ik wil doen. De gemene deler is ‘dingen maken’. In de breedste zin van het woord. Net als toen ik jong was eigenlijk. Ik schreef  het boek ‘Els op het paard’, hield een dagboek bij, breidde een Maja de Bij-popje en een trui (samen met oma), richtte keer op keer mijn kamer opnieuw in, stopte uitgescheurde pagina’s uit interieurbladen in een map voor later, liet me door films inspireren voor de inrichting van mijn eerste huis. Ik schrijf en brei nog steeds. Houd er nog steeds van mijn huis opnieuw in te richten. Ik ben zelfs een keer naar een open avond van Artemis geweest, waar ik me heb laten afschrikken door alle het talent dat ik daar zag. Ik vind het leuk om kennis over te dragen, het beste uit mensen te halen, samen een nieuw project te beginnen. Ik hoor vaak dat ik moet focussen. Ook tijdens de masterclass viel dat woord een aantal keer in de gesprekken die ik voerde. En dan had ik het alleen nog maar over schrijven. De focus betreft dan de niche waarbinnen ik zou moeten opereren. Dat is blijkbaar een must voor de huidige arbeidsmarkt. Iedere keer dat iemand tegen me zegt dat ik moet kiezen, me op een ding moet richten, voel ik me als een kind dat berispt wordt. ‘Onzin,’ zei gelukkig een van mijn mede-cursisten, ‘fuck de focus’. Een vrouw naar mijn hart.

 

Luis Mendo Editorial Designer, illustrator
 http://www.luismendo.com

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHelena van Dun, adviseur, beeldcoördinator en trainer

voor onder andere Libelle, Red, Nouveau,

VT wonen, Eigen Huis & Interieur, Autoweek, Psychologie Magazine

en als docent verbonden geweest aan Charles Montaigne, Artemis en Hogeschool Utrecht

Jaap Biemans / Coverjunkie 

Cover lover & mag addict.

foreveryoungIt’s all about creativity in magazine design

 http://www.coverjunkie.com

 Martijn van de Griendt, fotograaf.

Maakt veel werk in opdracht voor kranten, tijdschriften en reclamebureaus en vrij werk.

Dit jaar had hij een tentoonstelling in de Kunsthal,

hij heeft diverse boeken samengesteld en is winnaar van verschillende prijzen

van de Zilveren Camera (o.a. voor jong talent in 1997)

 

IMG_6974

Cyprian Koscielniak, illustrator bij NRC en Frankfurter Allgemeine

en losse opdrachten voor o.a. Rabobank, Joods Historisch Museum,

diverse Poolse magazines, ABN AMRO.

Daarnaast is Cyprian docent illustratie bij Academy Minerva in Groningen
www.cypriankoscielniak.com

[FILM] Pride*****

2547997
Pride

 

KNAPPE BALANS HUMOR EN ERNST
Tranen met tuiten heb ik gehuild, afgelopen zondag in de bioscoop. Gelachen heb ik ongeveer evenveel. Hardop. Toen ik voor het eerst las over de film Pride wilde ik hem zo snel mogelijk zien. Ik ben een sucker for films die drijven op rechtvaardigheidsgevoel en mensen die zich over hun eigen vooroordelen heen zetten en het beste uit zichzelf naar boven halen en het samen-zijn-we sterker-de-mensheid-is-zo-slecht-nog-niet-gevoel uitstralen. Ik kwam volledig aan mijn trekken bij de rolprent over dit waargebeurde stukje vergeten Britse geschiedenis, waar men trots op mag zijn. Ik ben het zelfs, plaatsvervangend.

HOMOSEKSUELE MANNEN EN VROUWEN UIT LONDEN EN WELSCHE MIJNWERKERSGEZINNEN 
We schrijven de ‘Billy Elliotjaren’ 1984/85. De mijnwerkersstaking in Wales is in volle gang. Tatcher geeft geen duimbreed toe, de mijnwerkers bijten zich vast in hun verzet en nemen de pakken slaag van de ME op de koop toe. Ze krijgen steun uit de heel Groot-Britannië. Ook uit onverwachte hoek: homo-activisten uit Londen. Daar zitten de meeste mijnwerkers niet op te wachten. De Londense gay & lesbianscene is op hun beurt evenmin happig om hun eigen strijd voor acceptatie op een lager pitje zitten ten faveure van de mijnwerkers. Toch lukt het de geëngageerde Mark Ashton (Ben Schnetzer) de actiegroep Lesbians and Gays Support the Miners (LGSM) op te richten. Hij overtuigd zijn vrienden door te wijzen op de parallellen in het politieoptreden tegen hen en de mijnwerkers. En dan is er ook nog de dreiging van de aidsepidemie.

lgsm-banner-pride-1985-440x295

OPBEURENDE KOMEDIE OVER DE NARE JAREN 80
Onbeschaamd hanteert Pride de technieken van de een feelgoodmovie. Tegenslagen die overwonnen moeten worden en triomfen die vragen om feest. Zelfs over de top is het perfect gedoseerd. Onweerstaanbaar. Zo ook de rol van Bill Nighy (de reden waarom ik Love Actually keer op keer wil zien) en de disco, synthipop en newwavehits uit de jaren 80. Als je na deze film niet opgewekt de bioscoop uitkomt, moet je je laten nakijken.

 

rsz_the-pride-movie-posterSchermafbeelding 2014-11-05 om 15.01.03

 

 

 

 

 

 

<– Vorige film: Deux jours, une nuit

Portret

Koffie drinken met …

Gert Stremmelaar, zzp’er in de jaren 70. Tegenwoordig als gepensioneerd econoom penningmeester van het Groningse Wijkoverleg Korrewegwijk en als zodanig betrokken bij het zzp-initiatief de Blije Business Borrel.

IMG_5991naam Gert Stremmelaar
leeftijd 78 jaar
thuis Alleenwonend (twee volwassen kinderen, een kleindochter)
woonplaats Groningen
professie econoom, homo universalis en penningmeester van het Wijkoverleg Korrewegwijk in Groningen, betrokken bij het zzp-initiatief de Blije Business Borrel

website
 www.blijebusiness.n

PENNINGMEESTER
Mijn schoonzus wees mij op de vacature van penningmeester bij het Wijkoverleg Korrewegwijk in Groningen, waar ik woon. Vrijwilligerswerk. Dat is nu alweer zo’n zeven jaar geleden. Ik was net terug van vijf jaar wonen en werken in Boedapest en vroeg me af wat te doen. In Hongarije ben ik begonnen met het schrijven van essays. Dat doe ik nog steeds, maar ik wil graag iets voor mijn stad betekenen en ik houd van het contact met mensen. Dus nu ben ik penningmeester. Dat past bij mij als econoom, zou je zeggen, maar gek genoeg heb ik een hekel aan financiën, geld en cijfers. Ik houd me daar het liefst zo min mogelijk mee bezig. Bij de Blije Business Borrel, waar ik als wijkbestuurder/penningmeester bij betrokken ben, wil ik het zo weinig mogelijk over geld hebben. De Korrewegwijk is een Vogelaarwijk en heeft last van drugs en andere overlast en rommel op straat.

IMG_6796

Het wijkoverleg probeert tot een sterkere sociale cohesie in de wijk te komen en meer aandacht voor de wijk te genereren. Twee jaar geleden vond ik dat er aandacht geschonken moest worden aan de economische positie van de wijkbewoners. Veel inwoners hebben moeite om rond te komen. Toen we hoorden dat de gemeente in de gerenoveerde Oosterparkwijk bezig was iets op te zetten voor ondernemers hebben we ons voorgenomen daar aan mee te doen zodra zo’n initiatief in onze wijk zou komen. En nu is het zover. Op een eerste bijeenkomst kwamen drie van de 75 aangeschreven ondernemers. De tweede keer kwamen er dertig van de 1000 genodigden. Men kon deelnemen aan een workshop Onderhandelen, Golden Circle, Brain Storm, Onderling Kennismaken, of gewoon aan de bar blijven staan.’

‘De generatie zelfstandigen die ik nu leer kennen, maakt zich veel minder druk om inkomen dan wij destijds.’

BLIJE BUSINESS
Ik merk duidelijk dat ik ouder ben dan de anderen in de voorbereidingscommissie. Iedereen had gehoord van de Golden Circle, bijvoorbeeld. Ik niet. Het is sowieso een heel andere tijd dan toen ik zzp’er was in de zeventiger jaren. Met drie anderen bemande ik het alternatieve reclame- en marketingbureau Wrik. We werkten alleen voor goede doelen, tegen het laagst mogelijke tarief. Dat kon omdat we onszelf het minimum loon uitkeerden. Als ik ons vergelijk met de huidige zelfstandigen, waren wij veel zwaarmoediger over ons inkomen. En dan die term ‘Blije Business’. Het zou niet in mij opkomen om het zo te noemen. Zo optimistisch.


Mijn ouders hadden voortdurend tegen mij gezegd dat ik steeds mijn best moest doen, anders zou het niet goed met mij aflopen. Zoals mijn vader altijd zei: ‘’Wij moeten het voor de poorten van de hel wegslepen.’’ Ik merk ook dat ik van een andere generatie ben als het gaat om het organiseren van zo’n netwerkavond. Ik ben gewend dat een iemand vrij autoritair de leiding heeft. En dat de groep van te voren de gang van zaken goed vastgelegd. Bij de Blije Business Borrel vond niemand dat nodig. Het zou allemaal zijn weg wel vinden en goed komen. En dat was ook zo.’

ENGELAND, SOEDAN, SURINAME
De tijd van het reclamebureau was een erg heel leuke periode. Ik was copywriter en vond het fantastisch om samen met de ontwerpers iets maken. Na vijf jaar hielden we het, om verschillende redenen, voor gezien. Een van ons was nóg alternatiever geworden. Hij was op blote voeten gaan lopen, stapte een keer in een glasscherf en kwam met een bebloede voet bij de klant aan. Hij is uiteindelijk een alternatieve camping in de Pyreneeën begonnen. Een andere had last van de constante onzekerheid of er wel voldoende geld binnen zou komen. Hij is vast aangesteld als vaste ontwerper bij De Oosterpoort in Groningen. De derde is commercieel ontwerper geworden. [/one_half][one_half last=”yes”]En ik ben naar Suriname gegaan om er bijna drie jaar te werken op een net opgericht schooltje, een voortzetting van de kweekschool. Een soort lerarenopleiding dus waar ik economielessen gaf. Dat paste bij mij, want vóór het reclamebureau was ik student-assistent en wetenschappelijk medewerker aan de Economische Faculteit in Groningen Ik gaf er allerlei colleges, maar door de grote aantallen studenten vond ik het niet erg leuk. Dus ging ik een jaar naar Engeland en vervolgens naar Soedan, om daar aan de universiteit te werken. Toentertijd kon je als econoom overal werken. Ik voel me makkelijk ergens thuis, maar het werk moet niet te hiërarchisch georganiseerd zijn. Daar kan ik niet tegen.’

ECONOMIE GAAT NIET OVER GELD
Na Suriname kreeg ik een baan bij de lerarenopleiding UBBO Emmius. Iets wat voor een normale econoom te gewoontjes was. In die tijd wilde economen aanzien. Te weinig aanzien. De sectie economie vroeg of ik wilde solliciteren. Dat deed ik en ik heb daar met veel plezier gewerkt. Vooral in de vijf jaar dat ik hoofddocent was van de sectie. Ook weer allemaal alternatievelingen. Geen doorsnee economen, maar mensen met een zeker idealisme. We moesten de leerlingen opleiden in de markteconomie, met zijn vraag- en aanbodcurves. Dat vonden wij te eenzijdig, daarom boden we meerdere gedachtegangen aan. Zo hadden we Marx in het programma staan. We hebben heel bevlogen nieuwe lesmethodes ontwikkeld. Ik heb achteraf spijt dat we die niet beter hebben vastgelegd. Ik werkte met mijn soort mensen, een leuke, interessante groep. Maar toen werd er gefuseerd in het kader van Deetmans plannen voor het HBO en ging het mis. Er werd eindeloos vergaderd. Ik werd ontslagen, maar vocht mijn ontslag succesvol aan. Ik was 61 jaar en ben naar Boedapest verhuisd. De link naar die stad was er vanuit de lerarenopleiding, want we hadden jarenlang een uitwisselingsprogramma met die stad. Toen een van mijn contacten daar hoorde van mijn ontslag, vroeg ze of ik in Boedapest les wilde komen geven. Ik heb geen moment getwijfeld. En daar begon ik dus aan mijn essays. Die handelen over van alles en nog wat, maar vooral over de manier waarop tegenwoordig tegen economie aan wordt gekeken. Het wordt gezien als een wetenschap en dat is het niet. Het grootste misverstand is dat de door de markt van vraag en aanbod de productiemiddelen zo worden aangewend dat de belangrijkste behoeften worden bevredigd. Dat is eenzijdig. Met deze ideologie kom je uiteindelijk uit bij het neoliberalisme van vandaag. Economie gaat niet over geld. Economie gaat over hoe mensen samenwerken. Als je economie bekijkt op een manier waarbij de prijs van een product niet leidend is voor een bedrijf, maar de manier waarop er in een bedrijf gewerkt wordt – prettig en rekening houdend met mensen – dan kom je uit bij een heel andere samenleving. Een andere ideologie, dus een andere maatschappij. Daarom moet de overheid zich er ook actief mee bemoeien. Voor individuen betekent dat, althans voor mij, dat ze niet afhankelijk moeten zijn van geld en carrière. Je moet doen wat je graag wilt doen. Daar kan soms weinig maatschappelijke waardering voor zijn, waardoor het slecht of niet wordt beloond. Daarom moet je altijd zorgen dat je vaste lasten zo laag mogelijk zijn. Jezelf niet afhankelijk maken van het hebben van een auto, huis en kleren, van dingen die geld kosten.’

Zelfverzekerd standje

Screen Shot 2014-09-23 at 1.56.37 PM

 

JE LICHAAMSTAAL MAAKT WIE JE BENT

Wel eens van een ‘power pose’ gehoord? Komt-ie: ga staan als Wonder Women (benen uit elkaar zodat je stevig staat en armen in je zij.) Dat ziet er zelfverzekerd uit en verandert de chemische processen in je hersenen, zodat je daadwerkelijk moediger wordt!

Fantastisch toch?

amy-cuddy-power-pose

Geloof je niet dat het zo simpel kan zijn. Kijk dan even de TEDtalk van Harvard professor Amy Cuddy. Of lees dit stuk uit de New York Times over de resultaten van Cuddy’s werk.

Women in particular often shrink in public settings, [Cuddy] said. The men in her Harvard classes shoot their arms straight up to answer questions, while the women tend toward a bent-elbow wave. Along with touching the face or neck or crossing the ankles tightly while sitting, “these postures are associated with powerlessness and intimidation and keep people back from expressing who they really are,” Ms. Cuddy said…A paper that she wrote in 2010 with the researchers Dana R. Carney and Andy J. Yap found that lab participants who spent two minutes in a room alone doing high-power poses (feet on the desk with fingers laced behind the head, let’s say) increased testosterone levels by about 20 percent and lowered the stress hormone cortisol by about 25 percent…To scroll through the email Ms. Cuddy has received since TED…is to understand how much impact a simple idea, well delivered, can make: Nervous test-takers say they’re now getting A’s; coaches have turned Bad News Bears teams into champions…

Caroline has done this for years: “Before a job interview or important phone call, I’ll go somewhere inconspicuous, like the bathroom, and hold my arms over my head,” she says, “I feel a little funny doing it, but it works for me. I immediately feel confident.”

After hearing Cuddy’s research, actress Allison Williams does reverse power posing when playing Marnie on Girls: “Marnie generally has her shoulders forward, inched slightly up, and her arms folded as a line of defense,” she says.

Even small tweaks to body language—like leaning forward and putting your arms on the table during a meeting, versus touching your neck and crossing your legs—can make a huge difference.

Robotisering

pr52476-2-955068-650x450-b-p-d0d0c8

ASSCHER
En ineens is het overal: de robotisering als bedreiging voor de arbeidsmarkt. Het begon met een lezing van de Minister van Sociale Zaken Lodewijk Asscher (PvdA), zo’n twee weken geleden. ‘Robots vooral bedreiging voor lage inkomens’, kopte de Volkskrant die een samenvatting gaf van Asschers praatje. Maar ik zeg het verkeerd: eigenlijk begon het met het boek van mijn held Rutger Bregman. Ik las het Volkskrant-artikel en dacht verrukt: de minister heeft het nieuwe boek van Bregman gelezen! Ik gooide mijn veronderstelling op Twitter en jawel, Bregman bevestigde die!

Schermafbeelding 2014-10-09 om 09.42.43

 

DWDD
En nu is het robotisering wat de klok slaat. In het journaal, in dagelijkse spreads in de krant en bij DWDD, waar een paar robotjes te gast waren. Columnisten buitelen over elkaar heen om de uitspraken van de minister weg te zetten als bangmakerij en onzin. Als iets van alle tijden, wat ook zo is, zie het krantenartikel uit 1935, maar wat niet betekent dat we geen actie moeten ondernemen. Ik zou zo graag willen dat er ook een paar stapjes verder werd gegaan en werd gefilosofeerd en gediscussieerd over wat het zou kunnen betekenen voor onze toekomst. Voor de verzorgingsstaat. Eigenlijk dat heel het boekje van Bregman wordt behandeld. Ik zou willen dat Bregman een denktank leidt voor alle betrokken ministeries en dat hij optreedt als hoogleraar bij DWDD University.

Schermafbeelding 2014-09-30 om 20.34.33

BUITENHOF
Buitenhof had hem afgelopen zondag uitgenodigd voor een debat met voormalig PvdA-partijvoorzitter Ruud Vreeman, naar aanleiding van de kritiek op de koers van de PvdA. Jongeren voelen zich niet meer aangesproken door de sociaaldemocratie. Hoe dat komt, wilde Buitenhof van de mannen weten. Bottom line: Bregman begreep de kritiek en vindt: de huidige tijd vraagt om actuele visies. Vreeman staat achter de koers van zijn partij. Het verhaal zou alleen beter uitgelegd moeten worden. Het werd bevlogen en jong tegen behoudend oud. Een generatieclash. Leuke televisie, maar de ideologische discussie is natuurlijk niet gebonden aan leeftijd. Hoe dan ook, het begin is gemaakt! Als uitsmijter een TEDpraatje van een generatiegenoot van Bregman.

 

 

 

Auw – Afgewezen (2)

sales-rejection

 

AUW

‘De pijn van afwijzing verloopt via dezelfde hersenroute als fysieke pijn laten fMRi-scans zien,’ zegt website Psychologisch. Dacht ik al! Afgelopen donderdag was ik de afgewezene. Ik ben het niet geworden bij Univers en dat vind ik ontzettend jammer. Heel erg jammer. Het universiteitsblad wordt door een leuke redactie gemaakt en het gesprek was ook al zo leuk. En goed. Positief.  Smaakte naar meer.  Vond ik. En zij ook, dat voelde ik gewoon. En dan toch niet door gaan naar de tweede ronde. Dat doet pijn.Ik herkende het gevoel van toen ik werd ontslagen. Ook al was dat nog pijnlijker, omdat ik plotsklaps niet meer nodig was. En ik dientengevolge uit de redactiefamilie werd verwijderd.

OERTIJD

Ik had voorzien dat ik teleurgesteld zou zijn als ik niet voor de volgende sollicitatieronde zou worden uitgenodigd, maar dat ik me zo verslagen zou voelen. Zo ontmoedigd. Zo … niks waard … Nee, dat niet. Dus het kwam hard aan. Een gevoel dat uit de oertijd stamt: ‘Heel vroeger was afwijzing vergelijkbaar met de doodstraf. Als je uit de groep werd geweerd waren je overlevingskansen meteen dramatisch kleiner. Erbij horen was van levensbelang. Degenen die gevoeliger waren voor afwijzing en daardoor manieren verzonnen om die pijn te voorkomen hadden zowel grotere overlevings- als voortplantingskansen, waardoor deze gevoeligheid aan daarop volgende generaties werd doorgegeven. Hierom ook onthouden wij de pijn van sociale situaties beter dan momenten waar we met ons hoofd tegen open deurkasten en lage plafonds stoten. […]  Sociale pijn steekt over het algemeen harder en langer dan fysieke pijn.’

DUS

Kijk, dat is dan toch een soort troost. Ik ben niet de enige. Bovendien ben ik na een weekend sippen boven Jan en zijn er  twee sollicitatiebrieven de deur uit. Ik was mooi wel een van de zes uit 131 brieven! En Libelle en het Mauritshuis hebben me destijds ook uitgenodigd. Het is niet zo dat mijn brieven direct in de prullenbak verdwijnen. Dus.

rejection

Waarom afwijzing niet altijd slecht is.

Werkloos in Nederland

safe_image.phpIedereen maandag Altijd Wat Monitor over werkloosheid in Nederland gezien?  Ik zeg tijd voor een ander systeem.

Hoe gaan we om met werklozen?

Bijna 700.000 mensen zitten zonder baan. De werkloosheid is historisch hoog. Miljoenen euro’s worden uitgetrokken om mensen weer aan een baan te helpen met reïntegratietrajecten, werkervaringplaatsen en subsidies. Helpen deze maatregelen mensen echt aan een baan, zijn ze zinvol of zijn het vooral bedrijven die profiteren van de overvloed aan werkzoekenden? Altijd Wat onderzocht of deze maatregelen tot uitwassen op de arbeidsmarkt leiden.

Bekijk video

Meer Altijd Wat Monitor

Schermafbeelding 2014-09-29 om 09.19.07_0

Staatssecretaris Klijnsma accepteert verdringing door arbeidsgehandicapten

Staatssecretaris Jette Klijnsma (sociale zaken) accepteert de arbeidsverdringing als gevolg van de verplichte inzet van werklozen en arbeidsgehandicapten.
LEES ARTIKEL

SocialReturn_Lobke-van-AarVoormalig jobcoach bij gemeente waarschuwt werklozen voor ‘social return’

Een werkloze man die zelf tot voor kort werklozen aan een baan moest helpen, dat is nog eens een interessante tipgever. Hij is nu een jaar werkloos en in theorie een groot voorstander van social return, maar in de praktijk is het volgens hem een wassen neus.
LEES ARTIKEL

 Wat is de monitor? Contact met ‘Altijd Wat Monitor’
[illustratie: _overruimte]