‘Between jobs’

thuis

Ontslagen
Ik ben Joke (1974) en ik ben ontslagen. Per 1 april 2014 heb ik geen baan meer: ik ben werkloos. Hoe leeft een werkloze? Word ik in het vervolg wakker door een wekker, of juist niet? En de rest van de dag, hoe ziet die eruit? Hoe vind ik nieuw werk? Wat wil ik? Word ik ZZP’er? Kortom: werkloos zijn, hoe doe je dat? Ik heb nog geen idee, maar dit is de plek waar ik het ga uitvinden. April is denk ik de beste maand om een leven zonder baan te beginnen. De dagen worden langer en lichter en overal waar ik kijk ontluikt pril leven. Een wereld vol potentie! Ik had het dus niet beter kunnen treffen dan dat mij in november de wacht is aangezegd, ik boventallig werd, wegbezuinigd ben bij het blad waar ik twaalf jaar met liefde heb gewerkt. De keren dat ik met tegenzin naar de redactie ging zijn op een hand te tellen. Goed, twee handen, of vier, of meer, want de laatste maand was een bezoeking: aftellen naar punt zero is ronduit k**.

Vrijheid
Vijf maanden later is mijn ontslag daadwerkelijk ingegaan. Een zee aan vrije tijd en vrijheid. En dat bevalt erg goed. Oké, ik moet een DigiD aanvragen (twee keer, omdat ik de eerste keer mijn naam en wachtwoord ben vergeten …) en WW. Dat is nieuw, dus dat voelt onwennig. Maar ik weet dat ik niet de enige ben die overbodig is geworden op het werk – en dat is pijnlijk hoor, pijnlijker dan ik had gedacht – en dus niet de enige die een uitkering aanvraagt. Het ligt aan de crisis en niet aan mij. Dat schilt. Ik kan nu verder aan mijn boek (Liever geen jurk) dat al lang af had moeten zijn, maar dat helemaal anders moet (Ik doe geen uitspraken meer over de te verwachten verschijningsdatum). En ik ga met veel plezier Uitgewerkt opzetten. Een blog over mijn leven zonder baan. Een platform waar mensen zonder (vast) werk elkaar kunnen ontmoeten. Een plek waar opdrachten of banen kunnen worden aangeboden of worden gevonden en men ervaringen en weetjes kan delen. En ik ga kijken of ik er mijn werk van kan maken: blogger zijn.  En omdat ik nu weer tijd heb zal ik mijn Etsy-deuren van Woolstock weer opengooien, zodat er een frisse wind doorheen kan waaien.

Identiteit
Een ding neem ik mij voor: zolang dit alles nog geen vaste vorm heeft zal ik het beestje bij de naam noemen: ik ben werkloos, of werkzoekende. En dus niet zogenaamd heel cool, maar vooral eufemistisch: ‘between jobs’. Ik ben liever stoer in mijn houding, die wars is (of in ieder geval ‘moet zijn’ naar mijn mening) van de huidige bovenstroom in de samenleving waarin identiteit en succes bepaald wordt door prestaties. Behalve de liefde lijkt niets zoveel zin aan ons bestaan te verlenen als werk. Als dat weg valt, wie zijn we dan nog? Of zoals filosoof Alain de Botton in zijn boek Statusangst zegt: ‘Een hoge status wordt door velen als een van de kostbaarste bezittingen gezien – al geven slechts weinigen dit volmondig toe. En wie status heeft, kan hem ook verliezen.’  In zijn boek analyseert De Botton de gevolgen van dit verlies, opgeroepen door recessie, ontslag of pensionering. Iets wat steeds meer mensen treft. Wat betekent het voor mijn zelfbeeld als professionele en persoonlijke identiteit zo nauw met elkaar verweven zijn, nu ik geen werk meer heb? Ik ben dol op dit soort vraagstukken, dus ook dat krijgt aandacht op Uitgewerkt. Aan de slag!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *