Beeld en geluid

Schermafbeelding 2016-03-30 om 15.10.16

Ik neem dezelfde trein als dat ik tot april 2014 elke dag deed. Passagiers, waaronder ik, nemen plaats in de Eerste klas, omdat zoals altijd de trein over vol is. Ik ben op weg naar Beeld en Geluid voor een sollicitatiegesprek. Nou ja gesprek: gesprek + tests. Ik ben gevraagd van twee tot vijf uur in te ruimen in mijn agenda. De lat ligt hoog voor een toekomstig educatief medewerker. Een filmpje kunnen editen lijkt de belangrijkste skill te zijn. En dat moet ik ter plekke  laten zien.

Het is bijna twee jaar na mijn ontslag en het runnen van mijn eigen tekstbureau loopt niet zo voorspoedig als ik had gedacht. Ik teer snel in op mijn spaargeld en heb een bijbaantje nodig. Lopend van het station naar Het Instituut voor Beeld en Geluid, voel ik me raar. Ik heb het gebouw in twee jaar tijd dag voor dag zien verrijzen als ik naar en van mijn werk op de VARAgids redactie liep. Nooit gedacht dat ik daar op een dag zou gaan solliciteren als educatief medewerker. De redactie was mijn thuis. Het was vanzelfsprekend om een baan te hebben. Als ik nu terugkijk op die tijd kan ik me bijna niet voorstellen dat ik een baan had. En dat ik zo verwend was om het vanzelfsprekend te vinden. Ik zou het graag weer willen: een (vaste) baan met collega’s. De economie trekt aan, zeggen ze. En ik zie ook inderdaad heel veel leuke en geschikte vacatures, maar ik mag zelden op gesprek (en mag ik wel, dan ben ik de eeuwige tweede). Omdat er zoveel aanbod is, kunnen ze het schaap met de vijf poten eisen en krijgen. Zelfs voor een telefonische klantenservicefunctie was ervaring vereist en werd ik ongeschikt bevonden. Dat is slikken. Frustrerend. Beeld en Geluid past bij mij. Media, onderwijs en museum. Check, check en check. Alleen dat editen. Afijn, gaan met die banaan. Met rechte rug en een lach begroet ik de dame die mij allerhartelijkst ontvangt.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *