Category Archives: solliciteren

Beeld & Geluid (2)

Schermafbeelding 2016-04-07 om 10.01.53

Haar stem spreekt boekdelen. Ze vraagt of ze gelegen belt en ik hoor dat ze zich schrap zet om mij het slechte nieuws te brengen. Ik ben het niet geworden. Ik word niet de nieuwe educatief medewerker bij Beeld en Geluid. ‘We hebben het heel lang over je gehad. Je presentatie in het atrium en het gesprek waren heel goed, maar je filmpje… die van de anderen waren beter.’

Met zijn drieen werden we die dag ontvangen. Twee mannen en ik. Er werd uitgelegd wat er van ons werd verwacht: een presentatie geven over Beeld en Geluid, een sollicitatiegesprek voeren en we moesten een filmpje maken over een favoriet onderdeel van De Experience, het museumgedeelte van Beeld en Geluid. Om beurten werden we voor de onderdelen opgeroepen. Een educatief medewerker hielp waar nodig met de basics van het editen. Bij de presentatie in het atrium kwamen mijn onderwijservaring duidelijk van pas. Ik vond het spannend, maar ook leuk om te vertellen over het gebouw, de functie en het ontstaan ervan. Tijdens het gesprek werd duidelijk dat oefening inderdaad kunst baart. Ik snap dat mijn filmpje niet goed was. Mijn ongemak was aan alle kanten zichtbaar. En ik kan me voorstellen dat het editen subtieler had gekund.

‘Nogmaals,’ zegt de stem aan de telefoon, ‘je presentatie en gesprek waren prima. Als algemeen publieksmedewerker zou je het prima doen.’ Ik val haar in de rede: ‘Zoeken jullie daar dan nog iemand voor?’ Ik verwacht een ‘nee’, maar krijg een ‘ja’. Ik word dus geen educatief medewerker, maar algemeen publieksmedewerker. Op oproepbasis. Na de vele afwijzingen die ik heb gehad de laatste tijd, ben ik helemaal high van deze ‘ja. Ik heb een bijbaan bij Beeld en Geluid!

Beeld en geluid

Schermafbeelding 2016-03-30 om 15.10.16

Ik neem dezelfde trein als dat ik tot april 2014 elke dag deed. Passagiers, waaronder ik, nemen plaats in de Eerste klas, omdat zoals altijd de trein over vol is. Ik ben op weg naar Beeld en Geluid voor een sollicitatiegesprek. Nou ja gesprek: gesprek + tests. Ik ben gevraagd van twee tot vijf uur in te ruimen in mijn agenda. De lat ligt hoog voor een toekomstig educatief medewerker. Een filmpje kunnen editen lijkt de belangrijkste skill te zijn. En dat moet ik ter plekke  laten zien.

Het is bijna twee jaar na mijn ontslag en het runnen van mijn eigen tekstbureau loopt niet zo voorspoedig als ik had gedacht. Ik teer snel in op mijn spaargeld en heb een bijbaantje nodig. Lopend van het station naar Het Instituut voor Beeld en Geluid, voel ik me raar. Ik heb het gebouw in twee jaar tijd dag voor dag zien verrijzen als ik naar en van mijn werk op de VARAgids redactie liep. Nooit gedacht dat ik daar op een dag zou gaan solliciteren als educatief medewerker. De redactie was mijn thuis. Het was vanzelfsprekend om een baan te hebben. Als ik nu terugkijk op die tijd kan ik me bijna niet voorstellen dat ik een baan had. En dat ik zo verwend was om het vanzelfsprekend te vinden. Ik zou het graag weer willen: een (vaste) baan met collega’s. De economie trekt aan, zeggen ze. En ik zie ook inderdaad heel veel leuke en geschikte vacatures, maar ik mag zelden op gesprek (en mag ik wel, dan ben ik de eeuwige tweede). Omdat er zoveel aanbod is, kunnen ze het schaap met de vijf poten eisen en krijgen. Zelfs voor een telefonische klantenservicefunctie was ervaring vereist en werd ik ongeschikt bevonden. Dat is slikken. Frustrerend. Beeld en Geluid past bij mij. Media, onderwijs en museum. Check, check en check. Alleen dat editen. Afijn, gaan met die banaan. Met rechte rug en een lach begroet ik de dame die mij allerhartelijkst ontvangt.

Nieuwe site, twee tests en …

Schermafbeelding 2015-09-10 om 16.42.33

Verbouwing

Machtig mina wat is het lang geleden dat ik iets van me heb laten horen. Jammer – en zeker niet commercieel … – maar het is niet anders. Ik dacht steeds ‘ik wacht even totdat de verbouwing van de site helemaal af is.’ Dat is het nog steeds niet. Wat je nu ziet  is een webblog over de arbeidsmarkt die langzaamaan transformeert in een website waarop toekomstige opdrachtgevers kunnen zien wat ik voor ze kan betekenen (portfolio en aanbevelingen staan op het verlanglijstje). Om het overzichterlijker te maken dan het was hebben we (ik en mijn broertje Wouter, van wie ik afhankelijk ben om dit soort ideeën tot een goed einde te brengen en die overigens ontzettend goed aan de weg timmert als ondernemer – ik voel een interview opkomen) een ander theme gekozen. Dat zorgt weliswaar voor een rustiger beeld, maar betekent ook dat de blogs die ik eerder heb gepost opnieuw moeten worden opgemaakt willen ze er een beetje aantrekkelijk uitzien om te lezen. Posts die niet meer relevant zijn heb ik verwijderd. Zo is ‘Mijn week in foto’s’ verdwenen.

Hoe ik het blog verder in ga richten en hoe frequent ik van me zal laten horen, weet ik nog niet. Ik heb verschillende plannen, buiten ‘Uitgewerkt’, die ik vorm wil gaan geven, maar die zijn zo prematuur dat ik er niets over kan zeggen.

Zelfinzicht

Waar ik wel graag wat over wil zeggen zijn de twee tests die veel zelfinzicht geven, plus de juiste woorden om een mooi profiel op je CV mee te componeren. Het CV als opsomming van een aantal jaartallen en feiten verliest immers snel terrein, was onlangs (4 september) in de PZC (Provinciale Zeeuwse Courant) te lezen. In het krantenartikel claimt technisch bemiddelaar Connect de eerste te zijn die het CV in de ban doet. In plaats daarvan werkt de bemiddelaar voor technisch personeel liever met profielschetsen. Gebaseerd op de competenties van de werkzoekende wordt in een aantal zinnen geschetst waarom de kandidaat geschikt is voor de functie. En dat blijkt veel beter te werken. In het krantenartikel staat te lezen dat uitzendorganisatie Tempo Team al eerder heeft opgemerkt ‘dat vaardigheden als aanpassingsvermogen en flexibiliteit de komende tijd veel belangrijker worden dan een waslijst aan werkervaring en opleidingen.’ En om zo’n profiel accuraat op te stellen zijn deze tests heel handig!

MBTI
De eerste is de MBTI-test. Inmiddels gratis en voor niets on-line in te vullen en zoals ze zelf zeggen’ freakishly accurate’. En: ‘It’s so incredible to finally be understood.’ Precies wat ik dacht toen ik de testresultaten las. Dus:

‘Take our Personality Test and get a ‘freakishly accurate’ description of who you are and why you do things the way you do.’

 

Discover Your Strengths
Voor de tweede test koop je eerst het boekje Now, Discover Your Strengths bij
 Bol.com voor 14,00 euro. Je leest over de werkwijze en achterin vind je een code waarmee je een verder gratis test kunt doen. Met als resultaat een opsomming van jouw vijf belangrijkste competenties in volgorde van belangrijkheid. Zoek goed naar de 1.0 versie van de test, anders werkt de code niet. Nog een waarschuwing: kras de code voorzichtig te voorschijn met een muntstuk ofzo, anders is de code onleesbaar en moet je nog een keer het boek kopen. Dat had ik dus. Ik kraste de eerste keer iets te enthousiast met mijn duimnagel.

LET OP
En last but zeker not least,  houd de eerst volgende post in de gaten. Vooral als je in (of dichtbij) Utrecht woont. De eigenaresse van een heel mooie kledingwinkel vertelt over haar ondernemerschap én geeft behoorlijk wat korting op haar collectie…

Denken in beeld

cfaef7fa4f115341c224edaccb95915f

MASTERCLASS
Na twee dagen masterclass ‘Denken in beeld’ was ik helemaal daas, maar ook heel content. Het was fantastisch. (Chef-)redacteuren van publiekstijdschriften, opinie- en omroepbladen zouden worden getraind in denken in beeld. Aangemoedigd worden om een eigen visie te ontwikkelen waar het gaat om denken in beeldideeën, beeldselectie en storytelling. Daar wilde ik als beeldliefhebber heel graag bij zijn, maar de inschrijvingstermijn was al lang verlopen. Ik waagde er een mailtje aan en ik mocht er nog bij! Het overtrof mijn verwachtingen. Meestal ligt het tempo van soortgelijke cursusdagen laag, met ellenlange voorstelrondjes die het concentratievermogen tarten. Hier niet.

FLIPPERKAST
Organisator COP had bevlogen mensen ingehuurd, de locatie (twee verschillende, werkt heel goed!) was perfect en de deelnemers geïnteresseerd. En ik was weer eens forens. Ik hoorde ‘er’ weer bij. Bij de werkende kant van de samenleving. Zo voelde het in ieder geval en dat voelde goed. Het was een heerlijke sensatie om als vanouds, net als ‘iedereen’, in het donker in een overvolle trein te reizen, moe en met een eveneens overlopend hoofd. Niet in de laatste plaats omdat ik dwars door mijn schaamte heen heb lopen leuren met mezelf als werkzoekende. Ik zou immers geen knip voor de neus waard zijn geweest als ik niet van de gelegenheid gebruik had gemaakt om kenbaar te maken dat ik werk zoek. Ik ben nog steeds hyper van alle input. Het is een soort flipperkast in m’n hoofd en ik kan niet kiezen welk idee ik het eerst uit ga werken.

ELS OP HET PAARD
En ik ben nogal jaloers op het beroep van Helena van Dun, een van de docenten (zie onder). Wat zij doet komt het dichtst in de buurt van wat ik van jongsafaan wil doen, alleen wist ik tot deze masterclass niet dat dit zo kon, eerlijk gezegd. Ik vond en vind het moeilijk om te omschrijven wat voor soort werk ik wil doen. De gemene deler is ‘dingen maken’. In de breedste zin van het woord. Net als toen ik jong was eigenlijk. Ik schreef  het boek ‘Els op het paard’, hield een dagboek bij, breidde een Maja de Bij-popje en een trui (samen met oma), richtte keer op keer mijn kamer opnieuw in, stopte uitgescheurde pagina’s uit interieurbladen in een map voor later, liet me door films inspireren voor de inrichting van mijn eerste huis. Ik schrijf en brei nog steeds. Houd er nog steeds van mijn huis opnieuw in te richten. Ik ben zelfs een keer naar een open avond van Artemis geweest, waar ik me heb laten afschrikken door alle het talent dat ik daar zag. Ik vind het leuk om kennis over te dragen, het beste uit mensen te halen, samen een nieuw project te beginnen. Ik hoor vaak dat ik moet focussen. Ook tijdens de masterclass viel dat woord een aantal keer in de gesprekken die ik voerde. En dan had ik het alleen nog maar over schrijven. De focus betreft dan de niche waarbinnen ik zou moeten opereren. Dat is blijkbaar een must voor de huidige arbeidsmarkt. Iedere keer dat iemand tegen me zegt dat ik moet kiezen, me op een ding moet richten, voel ik me als een kind dat berispt wordt. ‘Onzin,’ zei gelukkig een van mijn mede-cursisten, ‘fuck de focus’. Een vrouw naar mijn hart.

 

Luis Mendo Editorial Designer, illustrator
 http://www.luismendo.com

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHelena van Dun, adviseur, beeldcoördinator en trainer

voor onder andere Libelle, Red, Nouveau,

VT wonen, Eigen Huis & Interieur, Autoweek, Psychologie Magazine

en als docent verbonden geweest aan Charles Montaigne, Artemis en Hogeschool Utrecht

Jaap Biemans / Coverjunkie 

Cover lover & mag addict.

foreveryoungIt’s all about creativity in magazine design

 http://www.coverjunkie.com

 Martijn van de Griendt, fotograaf.

Maakt veel werk in opdracht voor kranten, tijdschriften en reclamebureaus en vrij werk.

Dit jaar had hij een tentoonstelling in de Kunsthal,

hij heeft diverse boeken samengesteld en is winnaar van verschillende prijzen

van de Zilveren Camera (o.a. voor jong talent in 1997)

 

IMG_6974

Cyprian Koscielniak, illustrator bij NRC en Frankfurter Allgemeine

en losse opdrachten voor o.a. Rabobank, Joods Historisch Museum,

diverse Poolse magazines, ABN AMRO.

Daarnaast is Cyprian docent illustratie bij Academy Minerva in Groningen
www.cypriankoscielniak.com

Auw – Afgewezen (2)

sales-rejection

 

AUW

‘De pijn van afwijzing verloopt via dezelfde hersenroute als fysieke pijn laten fMRi-scans zien,’ zegt website Psychologisch. Dacht ik al! Afgelopen donderdag was ik de afgewezene. Ik ben het niet geworden bij Univers en dat vind ik ontzettend jammer. Heel erg jammer. Het universiteitsblad wordt door een leuke redactie gemaakt en het gesprek was ook al zo leuk. En goed. Positief.  Smaakte naar meer.  Vond ik. En zij ook, dat voelde ik gewoon. En dan toch niet door gaan naar de tweede ronde. Dat doet pijn.Ik herkende het gevoel van toen ik werd ontslagen. Ook al was dat nog pijnlijker, omdat ik plotsklaps niet meer nodig was. En ik dientengevolge uit de redactiefamilie werd verwijderd.

OERTIJD

Ik had voorzien dat ik teleurgesteld zou zijn als ik niet voor de volgende sollicitatieronde zou worden uitgenodigd, maar dat ik me zo verslagen zou voelen. Zo ontmoedigd. Zo … niks waard … Nee, dat niet. Dus het kwam hard aan. Een gevoel dat uit de oertijd stamt: ‘Heel vroeger was afwijzing vergelijkbaar met de doodstraf. Als je uit de groep werd geweerd waren je overlevingskansen meteen dramatisch kleiner. Erbij horen was van levensbelang. Degenen die gevoeliger waren voor afwijzing en daardoor manieren verzonnen om die pijn te voorkomen hadden zowel grotere overlevings- als voortplantingskansen, waardoor deze gevoeligheid aan daarop volgende generaties werd doorgegeven. Hierom ook onthouden wij de pijn van sociale situaties beter dan momenten waar we met ons hoofd tegen open deurkasten en lage plafonds stoten. […]  Sociale pijn steekt over het algemeen harder en langer dan fysieke pijn.’

DUS

Kijk, dat is dan toch een soort troost. Ik ben niet de enige. Bovendien ben ik na een weekend sippen boven Jan en zijn er  twee sollicitatiebrieven de deur uit. Ik was mooi wel een van de zes uit 131 brieven! En Libelle en het Mauritshuis hebben me destijds ook uitgenodigd. Het is niet zo dat mijn brieven direct in de prullenbak verdwijnen. Dus.

rejection

Waarom afwijzing niet altijd slecht is.

Werkloos in Nederland

safe_image.phpIedereen maandag Altijd Wat Monitor over werkloosheid in Nederland gezien?  Ik zeg tijd voor een ander systeem.

Hoe gaan we om met werklozen?

Bijna 700.000 mensen zitten zonder baan. De werkloosheid is historisch hoog. Miljoenen euro’s worden uitgetrokken om mensen weer aan een baan te helpen met reïntegratietrajecten, werkervaringplaatsen en subsidies. Helpen deze maatregelen mensen echt aan een baan, zijn ze zinvol of zijn het vooral bedrijven die profiteren van de overvloed aan werkzoekenden? Altijd Wat onderzocht of deze maatregelen tot uitwassen op de arbeidsmarkt leiden.

Bekijk video

Meer Altijd Wat Monitor

Schermafbeelding 2014-09-29 om 09.19.07_0

Staatssecretaris Klijnsma accepteert verdringing door arbeidsgehandicapten

Staatssecretaris Jette Klijnsma (sociale zaken) accepteert de arbeidsverdringing als gevolg van de verplichte inzet van werklozen en arbeidsgehandicapten.
LEES ARTIKEL

SocialReturn_Lobke-van-AarVoormalig jobcoach bij gemeente waarschuwt werklozen voor ‘social return’

Een werkloze man die zelf tot voor kort werklozen aan een baan moest helpen, dat is nog eens een interessante tipgever. Hij is nu een jaar werkloos en in theorie een groot voorstander van social return, maar in de praktijk is het volgens hem een wassen neus.
LEES ARTIKEL

 Wat is de monitor? Contact met ‘Altijd Wat Monitor’
[illustratie: _overruimte]

Basisinkomen

116321-615-347

BASISINKOMEN Als fan van VPRO’s Tegenlicht had ik het stellige voornemen om afgelopen woensdagavond de Meet Up in Pakhuis de Zwijger bij te wonen. Er werd nagepraat over de laatste uitzending over het basisinkomen. En dan zou ik daar uiteraard hier verslag doen. Ik ben niet geweest. Na een boekpresentatie  (Nieuwe zinnen van Alina Sedee, ‘een droomdebuut’ volgens het Algemeen Dagblad- Een Koffie drinken met haar staat op stapel) in Den Haag, had ik genoeg van het openbaar vervoer.

 

Unknown DIGITAAL GEHEUGENVERLIES En dan wil ik deze ook aanbevelen, Digitaal geheugenverlies, over hoe we in de veronderstelling verkeren dat we alle kennis wel op internet kunnen vinden. Met alle tragische gevolgen van dien. Zoals steeds meer bibliotheken die gesloten worden. Recent moest de bibliotheek van het wereldwijd geroemde Tropeninstituut zijn deuren sluiten. In Tegenlicht zien we hoe na tevergeefs leuren met de collectie – onder andere bij het Ministerie van Ontwikkelingssamenwerking – de bibliotheek naar Caïro verhuist. Daar zijn ze dolblij met de gratis aanwinst. Het ministerie wilde de boeken niet omdat ze ‘geen bewaarfunctie heeft’. Met plaatsvervangende schaamrode kaken vroeg ik me af hoe een land dat een kenniseconomie wil zijn dit kan laten gebeuren. Wat zou ik daar graag een artikel aan wijden in Univers. Het magazine van de universiteit Tilburg waar ik vandaag een ontzettend leuk sollicitatiegesprek had (als een van de zes genodigden, uit 131 kandidaten! Ik bedoel maar.) Een super leuke coördinerende functie op een gedreven redactie! Voor drie dagen in de week. Perfect voor mij.

Hyper

IMG_6544

 

HIEPERDEPIEP
De zon schijnt en ik ben hyper. Ik had vanmorgen een ontzettend leuk netwerkgesprek en ik denk dat er (veel) leuk werk uit voort komt. Daarover later meer. Toen ik mijn hieperdepiep-staat over de grachten van mijn ‘stadsie’ liep – het gesprek vond namelijk plaats aan de werf op twee minuten loopafstand van mijn huis! – bedacht hoe blij ik ben hoe alles tot nu toe loopt. Hoe ik van het ene leuke gesprek in contact kom met weer een ander interessant en inspirerend persoon. Hoe iedereen die ik tegen kom mij graag wil helpen en kennis wil delen. En ik moest denken aan een reactie die ik vorige week ontving op Uitgewerkt (het is super leuk om reacties te krijgen, dan krijg ik een beetje een idee wie het blog leest. Dit is een hint!). Rob schrijft dat hij Uitgewerkt zo luchtig en vrolijk vindt, maar dat het achter de schermen soms wel eens anders zal zijn.

GLANZENDE PINTEREST WERELD
En als Rob dat denkt, dan denken vast veel meer mensen dat. Ik heb liever dat ze dat denken, dan dat mijn leven een groot succes is  (wat niet zo is. Ik wil 3ae457d8a0c0f3e9e957a484d942075dbijvoorbeeld graag een man en kindjes en die heb ik (nog) niet). Wat bij mij wel eens tandenknarsend door mijn hoofd kan schieten als ik door blogs blader. Ik wéét dat een perfect leven niet bestaat en toch zet het zien van mooie foto’s mij vaak aan om  zo’n op het oog vlekkeloos leven na te streven. Hoe? Vaak door te willen kopen wat er op de blogs of op instagram wordt aangeprezen (en dan komen we weer uit bij mijn vorige blog). En gelukkig is daar dan ook de goede kant van weblogs, want als tegenwicht voor de glanzende Pinterest wereld maakte dit artikel mij onlangs héél vrolijk en zette me met beide benen op de grond.

ECHT
Wat betreft Uitgewerkt: mijn jubelstemming is echt. Er is vanaf 1 april een week geweest waarin ik niet happy was met mijn werkloze status en daar heb ik toen over geschreven. Ik weet waardoor dat kwam. Ik had die week helemaal niemand gesproken om mijn netwerk uit te breiden. Ik hoor het van alle mensen zonder vaste baan: anderen spreken geeft de energie en inspiratie om je werkt te doen. In mijn geval werk te zoeken en mijn blog vullen, onder andere met verhalen van zzp’ers en werkzoekenden. Zo komt mijn ‘contactenketting’ tot stand. Dat zou ik iedere werkzoekende op het hart drukken: een nieuwe baan/nieuw werk vind je door te netwerken. Zelden door alleen maar op vacatures te reageren. Ik snap dat niet iedereen zin heeft om een blog te beginnen om op die manier met nieuwe mensen in contact te komen. Maar er zijn meer wegen die naar Rome leiden, ik ga eens nadenken over een blog met tips. Als je tips hebt, laat van je horen: graag!

Mijn zomer en Libelle update

MIJN ZOMER IN FOTO’S

En toen was de zomer dus abrupt afgelopen. Daar lijkt het in ieder geval sterk op en ik vind het moeilijk om me daar bij neer te leggen. Vanwege het mooie weer  uiteraard, maar ook vanwege het feit dat ik, half bewust, half onbewust, de teugels liet vieren waar het gaat om beslissen wat ik nu precies wil: alleen een baan, alleen mijn blog rendabel maken, halve baan en mijn blog, zzp-en en blog, halve baan, zzp-en en blog. Libelle hing in de lucht, dat speelde ook mee, want als … dan zou ik die uitdaging aan gaan. Daarom kon ik zo ontspannen van mijn twee mini-vakantietjes genieten (ook al verregenden die allebei wel een beetje): de eerste in Wimereux met een vriendin en de andere op een camping in de Ardennen met mijn jongste broertje en zijn vrouw en zoon. Tussendoor heb ik nog wat mensen geïnterviewd voor Uitgewerkt, boeken gelezen om op deze plek te recenceren, overal en nergens koffie gedronken en nou ja alles wat je zo’n beetje doet als het prachtig weer is.

LIBELLE – UPDATE

En jawel … ik ben uitgenodigd op gesprek bij Libelle! Ik ben gegaan (was te LAAT!!!- want met de NS en daar moet je soms een halve dag vooruit trekken ook al is de reis maar twintig minuutjes. Ik dacht dat twee uur voldoende zou zijn) en ik had een ontzettend leuk gesprek met de redactiemanager Lifestyle. Ik heb inmiddels een mailtje van haar ontvangen dat ik de tweede ronde gesprekken niet heb gehaald. En ik snap het. Ik ben niet de vrouw voor de job, namelijk produceren en helemaal niet schrijven. En ik vind het niet erg, dat is een goed teken. Dat er in de mail werd gerept over een mogelijke samenwerking wellicht, daar ben ik erg blij mee. Ik heb direct enthousiast gereageerd en gevraagd of ik een keer een weekje mee kan lopen. Hoe Libelle wordt gemaakt – elke week from scratch, dat wil ik graag meemaken. Wellicht dat het Libelle-avontuur dus nog niet helemaal is afgelopen… Wel genoeg afgelopen om te weten dat ik er op de redactie zal werken. Aanhalen dus weer, die teugels en een beslissing nemen welke kant ik op wil gaan. Welke stip ik aan de horizon ga zetten, om met de  de businessplanman te spreken. Van wie overigens over niet al te lange tijd een ‘Koffie drinken met …’ verschijnt. (Over businessplannen gesproken, wellicht nog eerder dan Koffie drinken met kun je hier in de serie ‘De coach’ een interview lezen met Eva Hukshorn (en) , zakenvrouw van het jaar in 2012. Een ontzettend inspirerende vrouw!)

Ik ben overigens erg te spreken over de afwijzingsmail van Libelle. Ik hoor daar vaak slechte verhalen over, maar ik moet zeggen dat ik al een aantal keer heel nette afwijzingspost heb gekregen. Dat is belangrijk.

 

Beste Joke,
Nogmaals bedankt voor je komst en het prettige gesprek hier op de redactie.
Helaas heb ik, na ontmoetingen met verschillende kandidaten, besloten dat de sollicitatieprocedure niet met je zal worden voortgezet. Je ervaring en je liefde voor het vak maakte deze keuze niet gemakkelijk. Toch vind ik dat het profiel van een aantal andere kandidaten beter aansluit bij de mix van het huidige team.
Al heb ik op dit moment geen concreet voorstel, kan ik me wel voorstellen dat er andere samenwerkingsvormen mogelijk zijn.
Ik wens je veel succes met je verdere carrière!
Graag tot ziens.

Zoek niet (alleen) naar vacatures

471d79093551485a61fae8be4dca2114

DE STAPEL ‘DOOR’
Libelle heeft mijn sollicitatie ontvangen.

‘We hopen je zo snel mogelijk te laten weten of je wordt uitgenodigd voor een eerste kennismakingsgesprek. Gezien het aantal reacties, kan het nog even duren.’

Die reactie krijg ik eigenlijk altijd. Zo lig ik momenteel bij twee uitgeverijen op de stapel ‘door’. Wat nog niet zoveel zegt, omdat het nog maar een eerste schifting is. Ik vind het heel netjes dat ze dit laten weten, want het is uitermate tijdrovend om iedereen steeds netjes op de hoogte te houden natuurlijk.

NETWERKEN

Op Twitter las ik vorige week van een werkgever die voortaan maar afziet van de reguliere manier van nieuwe werknemers zoeken. in deze tijden, met zo ontzettend veel werklozen kost dat veel te veel tijd. Het was een bericht dat nu.nl had geplaatst. De man had een simpele oplossing: zijn werknemers vragen of ze nog mensen kennen die geschikt zijn voor de functie. Iets wat meer werkgevers natuurlijk doen. Dat betekent voor ons werkzoekenden dus dat we niet alleen naar vacatures moeten zoeken, maar vooral tijd en energie moeten steken in het onderhouden en uitbreiden van ons netwerk.

GBH-x-SMWS-x-OAI-29-650x403

1. Netwerkers zijn geen praters, maar luisteraars

2. Zorg dat je jouw meerwaarde duidelijk kunt verwoorden

3. Neem initiatief

4. Gebruik een openingszin in relatie tot de bijeenkomst

5. Bereid 10 onderscheidende vragen voor

6. Laat de gedachte los dat je hier zaken moet doen

7. Creëer tijdens het gesprek al mogelijkheden voor een vervolgcontact

Lees meer

netwerken.nl

mens-en-samenleving.infonu.nl

jobat.be