Category Archives: Portret

Ondernemen tijdens de crisis

Schermafbeelding 2015-09-15 om 13.43.04
Schoonheid en kracht

Ondernemen tijdens de economische crisis is geen sinecure. Daar weet Erica Haak, eigenaresse van kledingwinkel AY, alles van. Een gesprek over het opzetten van een eigen zaak én – bij wijze van toegift – kledingtips voor een sollicitatie.

De etalage van kledingwinkel AY in de Utrechtse Zadelstraat is altijd een pláátje en sinds vijf jaar is de winkel met recht een Utrechts pareltje. Bleef het voor mij lange tijd bij alleen kijken en watertanden, sinds een aantal jaar is het af en toe kopen. Eerlijk is eerlijk: het liefst in de sale, want de kleding en sieraden die eigenaresse Erica in haar winkel heeft hangen zijn niet goedkoop, maar wel prachtig en tijdloos. En zeer in trek, want elk jaar draait ze winst. En dat is knap in deze tijd.

Starten tijdens de crisis

Sterker nog, Erica begon haar bedrijf toen de economische crisis al een paar jaar verwoestend om zich heen aan het slaan was. Toch gingen de lichten bij de Kamer van Koophandel en de bank direct op groen. ‘Door een combinatie van ervaringen wist ik precies wat ik wilde en kon ik het allemaal uitrekenen en begroten. Dat wekte groot vertrouwen.’ Naast haar tot in detail uitgewerkte businessplan kon Erica namelijk bogen op werkervaring als bijstandsconsulente en medewerker P&O, waardoor ze mensenkennis heeft en cijfermatig sterk is onderlegd. Kunstzinnig is ze heel haar leven al. Ze heeft kunstacademie gedaan (niet afgemaakt), richtte huizen in voor architectenbureau Ad van Iepenburg, heeft in verschillende kledingwinkels gewerkt en was personalshopper voor, onder andere, haar vroegere collega’s. O ja, én ze is model geweest.  

IMG_8098

Up-coming Utrecht

Bovendien wist ze exact hoe de winkel eruit moest zien. ‘Ik wilde perse een pand in de Zadelstraat, toen een up-coming stukje Utrecht. Mensen die onderweg zijn naar een cursus aan de universiteit lopen hier langs en worden hopelijk door de etalage aangetrokken, zodat ze na de studiedag even binnen stappen. De etalage moet er altijd tiptop uitzien. De hele winkel trouwens. Ik bén de winkel.’ En dan doelt Erica niet alleen op de merken die ze verkoopt, maar ook op de inrichting van het pand. ‘Omdat ik lang ben, heb ik met mijn toenmalige man zelf de meubels ontworpen en gemaakt. Ze zijn groot en hoog, zodat mijn lengte minder opvalt. Dat is belangrijk, want mensen zijn daar vaak door geïntimideerd. Dat wil ik niet, want dan komt niemand de winkel binnen.’

 De naam van de winkel, AY, verwijst naar de gelijknamige farao, de vermoedelijke vader van Nefertite (‘De mooie is gekomen’). ‘Omdat je het uitspreekt als het Engelse ‘I’ opperde een vriend om er ‘Adore Yourself’ van te maken. Het gaat mij om AY, dat staat voor schoonheid, tijdloosheid en kracht.’ Schoon- en tijdloosheid van de kleding in de winkel, uiteraard. De kracht, voor het doorzettingsvermogen en de power die er nodig is om een eigen winkel te runnen. ‘Het is hartstikke leuk, maar niet altijd makkelijk. Op stille dagen is het altijd de vraag wanneer het weer aantrekt en ieder nieuw seizoen is het afwachten of mijn klanten waarderen wat ik heb ingekocht. Als beginnend ondernemer heb ik nog geen eigen vermogen opgebouwd, in die zin is iedere dag spannend en zijn stille tijden zenuwslopend. Gelukkig ben ik sterk en houd ik van een beetje spanning. Bovendien is alles tot nu toe goed gekomen. Ondanks de crisis groei ik ieder jaar!’

Persoonlijke aandacht

Erica is naar eigen zeggen in een gat gesprongen. ‘Ik miste in Utrecht een winkel die gezellig was met verkopers die kennis hadden van de stoffen en persoonlijke aandacht voor de klanten. Ik weet hoe de verschillende stoffen vallen, hoe ze te met elkaar te combineren zijn en ik zie – dankzij mijn kunstacademie-oog – in een oogopslag wat iemand staat. Het gaat allemaal over de verhoudingen van iemands lichaam.’ Erica vind het belangrijk om haar klanten bij naam te kennen en te weten wat ze in hun kast hebben hangen. ‘Daar investeer ik in. Als er een item binnenkomt dat bij iemands garderobe past, sms ik die klant. Ik ben bezig met het opbouwen van een relatie met mijn klanten en ben er niet op uit om hen een groot bedrag stuk te laten slaan.’

 

Een sollicitatie – Wat trek ik aan?!?

Nu ik Erica haar toch spreek, maak ik van de gelegenheid gebruik wat algemene tips te vragen over sollicitatiekleding, of een belangrijk-gesprek-met-een- belangrijke-eventuele- nieuwe-klant-kleding. Erica steekt direct van wal: ‘Vaak maken mensen daar een heel gedoe van. Laat dat! Iedereen heeft wel een nette broek, een jasje en een topje. Trek iets aan dat lekker zit. Natuurlijk moet het netjes zijn, maar het is even belangrijk dat je je er comfortabel en mooi in voelt.’

‘Let op dat je schoenen niet knellen! En zorg dat je een bepaalde vorm van zakelijkheid en afstandelijkheid uitstraalt. Dat bereik je door te kiezen voor rustige ingetogen kleuren. Geen prints, die leiden af en geven je gesprekspartner het gevoel dat je iets te verbergen hebt. Lang haar, draag je opgestoken of in ieder geval vast zodat je gezicht goed te zien is. Dat geeft een open uitstraling. Make-up en sieraden houd je rustig. Fotografeer jezelf in de out-fit die je van plan bent aan te trekken. Kom je over zoals je over wil komen?’

Heel lang

Géén hoge hakken, dan word je nog langer en daar wordt de persoon tegenover je onzeker van. Je komt intimiderend over.

Heel klein

Jij trekt juist knalhakken aan.

Vol figuur

Het is belangrijk dat je los vallende donkerkleurige kledingstukken aantrekt van een mooie kwaliteit. Een jurk met een lang sluik vallend jasje of vest in een kleur. En – de uitzondering! – een sjaal in een afwijkende kleur met een bijzondere print.

Dun figuur

Blijf weg van donkere kleuren. Lichtkleurige kleding geeft je meer body. Kies voor een pak met een eveneens lichtkleurige trui eronder.

IMG_8106Maak kans op een gratis garderobe check en 10 % korting!

Moet je binnenkort op een sollicitatiegesprek, heb je een nieuwe baan waar je een heel nieuwe garderobe voor nodig hebt, of heb je een behoorlijk budget stuk te slaan en wil je graag advies? Erica biedt de eerste drie lezers van ‘Uitgewerkt’ die zich bij haar in de winkel melden een gratis garderobe check aan, plus een korting van 10% bij besteding vanaf €500,00.

Adore Yourself, Zadelstraat 9, 3511 LR Utrecht,  Tel: +31(0)30-2331183 , info@adoreyourself.nl

Portret

Koffie drinken met …

Gert Stremmelaar, zzp’er in de jaren 70. Tegenwoordig als gepensioneerd econoom penningmeester van het Groningse Wijkoverleg Korrewegwijk en als zodanig betrokken bij het zzp-initiatief de Blije Business Borrel.

IMG_5991naam Gert Stremmelaar
leeftijd 78 jaar
thuis Alleenwonend (twee volwassen kinderen, een kleindochter)
woonplaats Groningen
professie econoom, homo universalis en penningmeester van het Wijkoverleg Korrewegwijk in Groningen, betrokken bij het zzp-initiatief de Blije Business Borrel

website
 www.blijebusiness.n

PENNINGMEESTER
Mijn schoonzus wees mij op de vacature van penningmeester bij het Wijkoverleg Korrewegwijk in Groningen, waar ik woon. Vrijwilligerswerk. Dat is nu alweer zo’n zeven jaar geleden. Ik was net terug van vijf jaar wonen en werken in Boedapest en vroeg me af wat te doen. In Hongarije ben ik begonnen met het schrijven van essays. Dat doe ik nog steeds, maar ik wil graag iets voor mijn stad betekenen en ik houd van het contact met mensen. Dus nu ben ik penningmeester. Dat past bij mij als econoom, zou je zeggen, maar gek genoeg heb ik een hekel aan financiën, geld en cijfers. Ik houd me daar het liefst zo min mogelijk mee bezig. Bij de Blije Business Borrel, waar ik als wijkbestuurder/penningmeester bij betrokken ben, wil ik het zo weinig mogelijk over geld hebben. De Korrewegwijk is een Vogelaarwijk en heeft last van drugs en andere overlast en rommel op straat.

IMG_6796

Het wijkoverleg probeert tot een sterkere sociale cohesie in de wijk te komen en meer aandacht voor de wijk te genereren. Twee jaar geleden vond ik dat er aandacht geschonken moest worden aan de economische positie van de wijkbewoners. Veel inwoners hebben moeite om rond te komen. Toen we hoorden dat de gemeente in de gerenoveerde Oosterparkwijk bezig was iets op te zetten voor ondernemers hebben we ons voorgenomen daar aan mee te doen zodra zo’n initiatief in onze wijk zou komen. En nu is het zover. Op een eerste bijeenkomst kwamen drie van de 75 aangeschreven ondernemers. De tweede keer kwamen er dertig van de 1000 genodigden. Men kon deelnemen aan een workshop Onderhandelen, Golden Circle, Brain Storm, Onderling Kennismaken, of gewoon aan de bar blijven staan.’

‘De generatie zelfstandigen die ik nu leer kennen, maakt zich veel minder druk om inkomen dan wij destijds.’

BLIJE BUSINESS
Ik merk duidelijk dat ik ouder ben dan de anderen in de voorbereidingscommissie. Iedereen had gehoord van de Golden Circle, bijvoorbeeld. Ik niet. Het is sowieso een heel andere tijd dan toen ik zzp’er was in de zeventiger jaren. Met drie anderen bemande ik het alternatieve reclame- en marketingbureau Wrik. We werkten alleen voor goede doelen, tegen het laagst mogelijke tarief. Dat kon omdat we onszelf het minimum loon uitkeerden. Als ik ons vergelijk met de huidige zelfstandigen, waren wij veel zwaarmoediger over ons inkomen. En dan die term ‘Blije Business’. Het zou niet in mij opkomen om het zo te noemen. Zo optimistisch.


Mijn ouders hadden voortdurend tegen mij gezegd dat ik steeds mijn best moest doen, anders zou het niet goed met mij aflopen. Zoals mijn vader altijd zei: ‘’Wij moeten het voor de poorten van de hel wegslepen.’’ Ik merk ook dat ik van een andere generatie ben als het gaat om het organiseren van zo’n netwerkavond. Ik ben gewend dat een iemand vrij autoritair de leiding heeft. En dat de groep van te voren de gang van zaken goed vastgelegd. Bij de Blije Business Borrel vond niemand dat nodig. Het zou allemaal zijn weg wel vinden en goed komen. En dat was ook zo.’

ENGELAND, SOEDAN, SURINAME
De tijd van het reclamebureau was een erg heel leuke periode. Ik was copywriter en vond het fantastisch om samen met de ontwerpers iets maken. Na vijf jaar hielden we het, om verschillende redenen, voor gezien. Een van ons was nóg alternatiever geworden. Hij was op blote voeten gaan lopen, stapte een keer in een glasscherf en kwam met een bebloede voet bij de klant aan. Hij is uiteindelijk een alternatieve camping in de Pyreneeën begonnen. Een andere had last van de constante onzekerheid of er wel voldoende geld binnen zou komen. Hij is vast aangesteld als vaste ontwerper bij De Oosterpoort in Groningen. De derde is commercieel ontwerper geworden. [/one_half][one_half last=”yes”]En ik ben naar Suriname gegaan om er bijna drie jaar te werken op een net opgericht schooltje, een voortzetting van de kweekschool. Een soort lerarenopleiding dus waar ik economielessen gaf. Dat paste bij mij, want vóór het reclamebureau was ik student-assistent en wetenschappelijk medewerker aan de Economische Faculteit in Groningen Ik gaf er allerlei colleges, maar door de grote aantallen studenten vond ik het niet erg leuk. Dus ging ik een jaar naar Engeland en vervolgens naar Soedan, om daar aan de universiteit te werken. Toentertijd kon je als econoom overal werken. Ik voel me makkelijk ergens thuis, maar het werk moet niet te hiërarchisch georganiseerd zijn. Daar kan ik niet tegen.’

ECONOMIE GAAT NIET OVER GELD
Na Suriname kreeg ik een baan bij de lerarenopleiding UBBO Emmius. Iets wat voor een normale econoom te gewoontjes was. In die tijd wilde economen aanzien. Te weinig aanzien. De sectie economie vroeg of ik wilde solliciteren. Dat deed ik en ik heb daar met veel plezier gewerkt. Vooral in de vijf jaar dat ik hoofddocent was van de sectie. Ook weer allemaal alternatievelingen. Geen doorsnee economen, maar mensen met een zeker idealisme. We moesten de leerlingen opleiden in de markteconomie, met zijn vraag- en aanbodcurves. Dat vonden wij te eenzijdig, daarom boden we meerdere gedachtegangen aan. Zo hadden we Marx in het programma staan. We hebben heel bevlogen nieuwe lesmethodes ontwikkeld. Ik heb achteraf spijt dat we die niet beter hebben vastgelegd. Ik werkte met mijn soort mensen, een leuke, interessante groep. Maar toen werd er gefuseerd in het kader van Deetmans plannen voor het HBO en ging het mis. Er werd eindeloos vergaderd. Ik werd ontslagen, maar vocht mijn ontslag succesvol aan. Ik was 61 jaar en ben naar Boedapest verhuisd. De link naar die stad was er vanuit de lerarenopleiding, want we hadden jarenlang een uitwisselingsprogramma met die stad. Toen een van mijn contacten daar hoorde van mijn ontslag, vroeg ze of ik in Boedapest les wilde komen geven. Ik heb geen moment getwijfeld. En daar begon ik dus aan mijn essays. Die handelen over van alles en nog wat, maar vooral over de manier waarop tegenwoordig tegen economie aan wordt gekeken. Het wordt gezien als een wetenschap en dat is het niet. Het grootste misverstand is dat de door de markt van vraag en aanbod de productiemiddelen zo worden aangewend dat de belangrijkste behoeften worden bevredigd. Dat is eenzijdig. Met deze ideologie kom je uiteindelijk uit bij het neoliberalisme van vandaag. Economie gaat niet over geld. Economie gaat over hoe mensen samenwerken. Als je economie bekijkt op een manier waarbij de prijs van een product niet leidend is voor een bedrijf, maar de manier waarop er in een bedrijf gewerkt wordt – prettig en rekening houdend met mensen – dan kom je uit bij een heel andere samenleving. Een andere ideologie, dus een andere maatschappij. Daarom moet de overheid zich er ook actief mee bemoeien. Voor individuen betekent dat, althans voor mij, dat ze niet afhankelijk moeten zijn van geld en carrière. Je moet doen wat je graag wilt doen. Daar kan soms weinig maatschappelijke waardering voor zijn, waardoor het slecht of niet wordt beloond. Daarom moet je altijd zorgen dat je vaste lasten zo laag mogelijk zijn. Jezelf niet afhankelijk maken van het hebben van een auto, huis en kleren, van dingen die geld kosten.’

Aaf over freelancen

IMG_6535IMG_6534

Grappig. Ik leerde Aaf Brandt Corstius kennen toen ze mij (ja, ZIJ mij) interviewde voor Margriet over mijn shoploze jaar. Het onderwerp van mijn vorige blog, Uitgekleed. Nu had ik haar ter interview gevraagd, om daarmee hier op Uitgewerkt kenbaar te maken dat ik heb besloten freelance te gaan schrijven. Het blog blijft in de lucht, want is nog een hele tocht om me uit de uitkering te schrijven, lijkt mij. Maar het grappige is dus dat ik op het idee kwam omdat ik geobsedeerd was door oorbellen die ik in een Amsterdams winkeltje had gezien. En had gepast en met pijn in mijn lijf terug op het rekje had gehangen. En nu had ik spijt. Hoe dat dan verder allemaal in zijn werk gaat in de hersenen weet ik niet, maar ik had een epiphany. Ik kon vragen of ik Aaf mocht bevragen over haar freelance carrière. Dat gesprek zou in haar woonplaats Amsterdam zijn en dan kon ik de juweeltjes kopen. En zo simpel als het klinkt, ging het.

FREELANCEN

Aaf schrijft vier keer in de week een column voor de Volkskrant, een keer in de week voor Margriet, maandelijks voor VT Wonen. En dan zijn daar ook nog Stadsleven, Onze taal en losse opdrachten. Heerlijk structureel freelancen dus. ‘Ik kan nu niet anders zeggen dan dat mijn freelance bestaan fantastisch is,’ zegt Aaf. ‘Met kinderen en het feit dat ik genoeg en structureel werk heb – iets dat heel veel freelancers natuurlijk missen – is het geweldig. En als ik zin heb, schrijf ik ook nog incidenteel stukken voor andere bladen. Perfect. En dat dankzij NRC Next. Aan die krant heb ik mijn carrière als columnist, mijn man en mijn kinderen te danken. Ik leerde Gijs namelijk kennen toen hij mij interviewde mij naar aanleiding van mijn column in NRC Next. Acht jaar geleden alweer.’ In die tijd was Aaf net drie maanden met die column bezig. ‘Het jaar dat mijn leven een beslissende wending nam,’ vervolgt ze. ‘Gijs en ik werden verliefd en ik had net besloten full-time te gaan freelancen, want met vijf keer in de week een column kun je er geen vaste baan op na houden. Alle andere columns en opdrachten zijn daar uit voort gekomen.’

EENZAAM EN ONZEKER

Zo perfect is het natuurlijk niet van meet af aan geweest. ‘Toen ik eerder freelance werkte, soms in combinatie met een vaste baan, soms niet, waren twee dingen heel vervelend. Het eenzame werken en de onzekerheid of er voldoende werk zou zijn. Ik deelde een kantoortje met andere freelancers. Heel gezellig. Dat kantoor heb ik nog steeds, maar ik maak er weinig gebruik van. Gijs is ook freelancer, dus lunchen we vaak samen. Dat is heel gezellig. En ideaal. Als ik zie hoe andere ouders tot zes uur moeten werken, dan naar de kinderopvang en vervolgens naar huis racen om snel eten, ben ik zo blij dat ik zelf mijn werktijden regel. Dat betekent dat ik op vakantie soms even achter de computer moet en ik werk altijd een paar uur op zondag. En als er onverwacht leuke aanbiedingen komen, zoals laatst het tv-programma Verborgen Verleden, waarin je uit zoekt wie je voorouders zijn, moet ik mijn planning omgooien. Dan werk ik een week vooruit met al mijn stukjes. Dat heb ik bedacht, het wordt mij niet opgelegd en dat is een groot verschil. Voor Wie is de Mol? was ik veel langer van huis en daar verdien je geen geld mee, dus dat was echt een beslissing van jewelste, maar echt het vooruit werken waard.’

 

9789057594700.imgKOFFIE DRINKEN

‘Ik vraag me wel eens af hoe mijn leven eruit zou zien als ik Gijs niet had ontmoet. Dan was ik waarschijnlijk full-time op mijn freelancekantoor gebleven. Ik vind in mijn eentje werken heerlijk, maar af en toe moet ik frisse input. Kennismaken met nieuwe ideeën van nieuwe mensen is essentieel als je alleen werkt. Ik las laatst een stuk over een Amerikaanse vrouw in een soortgelijke situatie als waar jij in zit. Ze had haar baan in de modewereld opgezegd, omdat ze ander werk wilde. Ze wist alleen niet wat. Toen ging ze gewoon iedere week twee, drie keer koffie drinken met mensen uit de mode- en bladenindustrie. Iedere keer nam ze een een heel mooi boeketje voor haar gesprekspartners mee. En toen bleek natuurlijk dat boeketten maken haar passie is, want al die mensen vroegen: ‘’wauw waar heb je dit gekocht?’’ Nu maakt ze dus boeketten. Wat aangeeft hoe belangrijk het is om nieuwe mensen te ontmoeten. Maar als je weinig werk hebt is het moeilijk jezelf aan te zwengelen om die afspraken tot stand te brengen en als je veel werk hebt blijf je typen tot het klaar is. Voor mij werkt dat niet. Een aantal jaar geleden maakte ik het Handboek voor de moderne vrouw met Machteld van Gelder. Vorig jaar heb ik een toneelstuk geschreven voor mugmetdegoudentand, voor Lies Visschedijk en Marcel Musters. Fantastisch, dit jaar doe ik dat weer, ik zie er nu al naar uit. Het lijkt me ook super leuk om een filmscript te schrijven en mijn kinderen willen dat ik een kinderboek schrijf. ‘Mama waarom schrijf je niet iets voor ons?’ Ik wil dat een keer doen, maar op de een of andere manier zie ik dat nog meer als een ingewikkelde opgave dan al het andere. Een kinderboek moet écht goed zijn.’

 

 

Hair-Garance1KING, MORAN & HELLER

En dan geeft Aaf ook nog, heel soms, columncursussen. ‘Hartstikke leuk. Mensen vragen altijd hoe ze kunnen publiceren. Je moet oefenen, je vaardigheden onderhouden. Zo is Garance Doré haar blog begonnen. Ze wilde sneller kunnen tekenen dan ze deed en wist dat ze moest oefenen, oefenen, oefenen. Totdat het een soort gemak was worden. Hetzelfde geldt voor schrijven. Een blog is daar perfect voor. Bovendien is bloggen de toekomst, kranten en tijdschriften gaan een keer verdwijnen. Een vriendin is het weblog Me to We gestart. Wordt hartstikke goed gelezen!’

‘En heel belangrijk: op gezette tijden schrijven. Dat leerde ik afgelopen zomer van Stephen King uit zijn boek Over leven en schrijven. Als je elke dag op hetzelfde tijdstip schrijft gaan je hersenen vanzelf in de schrijfstand staan. Tegenwoordig schrijf ik dus ‘s ochtends. De middag is voor nog meer schrijven, mails, of afspraken, of weet ik veel wat. En veel lezen natuurlijk. Goede dingen dan hè, want wat je leest beïnvloedt je schrijven. Vorig jaar zomer las ik Caitlin Moran, ik had weer zoveel zin om mijn columns te schrijven.’

 

 

Portret

Koffie drinken met …

Jeroen Perebooms was fiscalist in loondienst en is nu matchmaker in fiscaliteit bij zijn eigen Fiscale Arena en hij is mijn ‘businessplanman’. Focus hebben is voor hem essentieel.

DSC_6231 - versie 3naam: Jeroen Perebooms
leeftijd: 34 jaar
thuis: samenwonend
woonplaats: Utrecht
zzp’er sinds: december 2013
steekwoorden: gedreven, eager, sociaal, assertief, helicopterview, oplossingsgericht
zoekt: ondernemende / gedreven fiscalisten
website: Fiscale Arena 

BARBETON
Het Utrechtse koffiecafé Barbeton is met regelmaat Perebooms’ werkplek. Een kantoor heeft hij niet, aangezien hij de ene helft van de tijd onderweg is naar klanten en de andere helft naar netwerkgesprekken. ‘Het geld dat ik op deze manier bespaar investeer ik als starter liever in een auto. Zo kan ik nogwat telefoontjes plegen onderweg. Mijn zaken financieel op orde hebben geeft rust. Wekelijks doe ik mijn administratie, dus ik heb het allemaal ondercontrole’. Door in Barbeton te werken, waar hij zeker niet de enige zzp’er is, sponsort hij door koffie te drinken bovendien zijn vrienden. Kortom: efficiënt. En dat is precies wat de fiscalist en matchmaker van jongs af aan intrigeert: hoe dingen efficiënt en optimaal gedaan kunnen worden. En hij was dol op cijfers. ‘Ik vermoed dat ik mijn fascinatie en voorliefde voor cijfers van mijn vader heb, die zich ook bezig houdt met fiscaliteit. Ik hield ook heel erg van sporten, maar hetwas me al snel duidelijk dat daar geen geld mee te verdienen viel, dus dat was geen optie. Ik zie mijn werk als een soort sport. Ik streef er altijd naar de beste te zijn. Doelen stellen en die behalen. Als het tegen zit: ‘next’! Ik bespreek met mijn omgeving de situatie en beschouw het als leermoment voor een volgende keer. Eens in de zo veel tijd bespreken hoe je er zakelijk voor staat is sowieso goed om te checken of je je focus nog goed hebt. Een plan, een focus hebben is essentieel. ‘’Het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt,’’ zingt Acda & De Munnik toch? Maar het begint wél met een plan.’

‘Het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt. Maar het begint wél met een plan.’

BROOD, SPELEN EN BELASTING
Perebooms was tien jaar werkzaam als fiscalist bij verschillende bedrijven voordat hij voor zichzelf begon. ‘Het ondernemerschap kriebelde, maar ik wist niet exact waarin ik wilde ondernemen. Ik sprak met veel verschillende mensen in verschillende branches om geïnspireerd te raken. Vrij snel was het duidelijk dat ik matchmaker wilde zijn, fiscalisten met elkaar verbinden. Ik schreef ik me in bij de Kamer van Koophandel als eenmanszaak met de naam Fiscale Arena. Een Arena is van oudsher een plek van brood en spelen. Bovendien is in dezelfde tijd in Rome belastingheffing verankerd in de maatschappij. Tegenwoordig is een Arena een plek waar mensen samen komen, een evenement beleven en dit met elkaar delen: er worden verbindingen gelegd tussen mensen.’

Dat was vorig jaar december. Geen moment heeft Perebooms zich verveeld. ‘Vanuit mijn netwerk kreeg ik direct fiscale vragen. Prima, daarmee kan ik in de basis vooruit.’ De overige tijd is hij bezig met acquisitie, of met het bemiddelen van mensen om hen aan een nieuwe klus of baan te helpen, of voorziet hij hen van advies. ‘Mijn netwerk is groot genoeg om te weten wat waar speelt en waar kansen liggen voor mijn klanten. Iedere week heb ik tussen de tien en vijftien afspraken om mijn netwerk uit te breiden. Ik bemiddel fiscalisten in het hoge-en middensegment. Het is voor mij van belang dat ik leidinggevenden bij al die bedrijven en overheden spreek om mijn kandidaten bij hen te kunnen plaatsen. Ik spreek de juiste fiscale taal. Zij zien: oké Jeroen begrijpt mijn problemen weet hoe hij het op moet lossen. Dat geeft een kick! Ik krijg er onwijs veel energie van. Tot nu komen de opdrachten uit mijn netwerk en via LinkedIn. Voor het opzetten van de business heb ik mezelf een jaar de tijd gegeven. Daarna wil ik de Arena nader vorm geven door evenementen op te zetten vóór en dóór fiscalisten. Als toeschouwer en als deelnemer dus.’

THERMOMETERS & THERMOSTATEN
Ik wil dat mensen in hun kracht ingezet worden, dan presteren ze goed en kunnen ze excelleren. Uitzoeken wat je kracht is werkt veel beter dan je steeds bijscholen op iets waar je hart niet ligt. De kandidaten die bij mij aan kloppen hebben het zo druk – een gemiddelde fiscalist werkt meer dan 40 uur per week – dat ze geen tijd hebben om te kijken wat er allemaal speelt op de arbeidsmarkt. Dat doe ik voor hen. Een intakegesprek duurt een uurtje. Die voer ik hier in Barbeton, bij iemand thuis, of ergens anders waar diegene zich thuis voelt. Ik laat de locatie altijd aan de kandidaten over, want ik kan iemand het best peilen als hij zich op zijn gemak voelt. Mijn doel is werk te vinden waar ze blij van worden. Dat onderzoek ik door in het gesprek verbindingen te leggen die ze zelf niet kunnen vinden. Als dat lukt ben ik blij. Ik houd hen een spiegel voor. Waarom ben je niet op je plek waar je nu zit? Wat heb je er zelf aan gedaan om dat te veranderen? Afhankelijk van hun verhaal kan ik bepalen of er iets mis is met hun intrinsieke motivatie. Ik zoek ondernemende mensen, dus als ik merk dat er intrinsiek iets mist of scheef zit dan zeg ik dat. Dan moeten kandidaten soms eerst met zichzelf aan de slag. Het is belangrijk om te weten wat iemands drijfveer is. Je neemt jezelf namelijk altijd mee.’
De kracht van Perebooms is dat hij zakelijke kennis, instinct en ondernemerschap heeft én mensenkennis. Hij onderscheidt twee type mensen en weet met welk type hij kan werken. ‘Je hebt thermostaten en je hebt thermometers. Thermostaten geven warmte af, thermometers registreren warmte. Ik ben op zoek naar thermostaten. Daar komt warmte en energie van af, drijfveer en motivatie. Door op non-verbaalgedrag te letten kan ik vrij snel proeven tot welke categorie iemand hoort.’ De matchmaker houdt er van om mensen te prikkelen en uit te dagen. ‘Ik heb me een keer verdiept in verschillende soorten motivatie die er zijn en het type mens dat daar bij hoort. Soms gebruik ik dat in een intakegesprek. Dan vraag ik welk type een kandidaten zichzelf vindt. Of ik neem eenvoorschot, dan zeg ik wat ik denk dat ze zijn. Meestal klopt het.’

unnamed-4

 

De coach #2

2012_10_FZ Awards

 

DE COACH

 

 

 

 

Eva Hukshorn (35) is ondernemer, investeerder en coach bij startups. Ze is partner bij EFactor, de grootste sociale netwerksite voor ondernemers wereldwijd. In 2012 werd ze onderneemster van het jaar, iets waar ze zich sinds haar tiende voor heeft ingezet.

‘Ik geloof heel erg in luck is ‘where opportunity meets preparation’.’

Ik heb er heel hard gewerkt om te komen waar ik nu ben. Uren die mensen zich niet kunnen voorstellen. Toen ik in de investmentbanking zat, werkte ik gemiddeld 60 uur per week. Deel dat even door zeven: dat is negen uur per dag. Dat was een doorsnee week. Waren er deadlines te halen dan maakten we weken van tachtig uur. Het is de beste leerschool die ik heb gehad. Ik heb er leren werken. Ik was jongste bediende, dan leer je je mond houden en te doen wat je gezegd wordt. In die deadline-weken deed ik lopende band werk. Je kunt niet tachtig uur gefocust bezig zijn, dus maakte ik ook heel stompzinnige PowerPoint presentaties, daar is niks intelligents aan. Doorgaan tot twee, drie uur ’s nachts en om tien uur weer paraat zijn op kantoor. Werken!’

 

‘Opportunity meets preparation’

Toen ik tien jaar was zei ik dat ik zakenvrouw van het jaar wilde worden. In 2012, op mijn 33ste, ben ik onderneemster van het jaar geworden. Dat heeft planning gevergd. Op mijn dertiende heb ik samen met mijn vader een stappenplan geschreven. Alles in dat plan heb ik afgetikt. Daarom geloof ik heel erg in luck is where opportunity meets preparation. Natuurlijk heb ik een bepaalde skillset, ik kan makkelijk leren. Iedereen heeft iets dat hij of zij goed kan. Als je je voorbereidt en hard werkt creëer je meer kansen. Als het goed met je gaat denken mensen altijd dat het je aan is komen waaien. Het is nooit dat iemand vindt: dat heb je nou echt verdient, daar heb je zo hard voor gewerkt. Mensen zien alleen de positieve kanten van succes. Maar je relaties, je partner en je vrienden die je hebt opgegeven, daar weten ze niets van af. Mijn moeder was heel erg ziek in die tijd dat ik zoveel uren draaide. Ze begreep dat ik dat deed. Het is zeldzaam dat iemand op straat wordt ontdekt en succes krijgt. En ook al neem je die shortcut, dan nog is het daarna keihard werken. Hoeveel mensen zijn er bereid om, zoals ik toen ik analist was, minimaal zestig uur per week te werken? Niet veel vermoed ik. Loop dan ook niet te miepen als ik meer verdien.’

‘Ik ben gewoon begonnen door mijn stappenplan te volgen. Ik heb me onderweg niet wezenlijk afgevraagd of ik het echt wilde. Veel mensen geven iets niet voldoende de tijd om te laten rijpen. Binnen een jaar moet je succesvol zijn anders is het het niet. Onzin! Voor heel veel dingen moet je tienduizend kilometer gelopen hebben wil je een beetje weten waar je het over hebt. En dan ben je nog niet succesvol. Op mijn dertiende wist ik al zeker dat ik ging studeren, dat ik in het bestuur ging op een studentenvereniging, dat ik naar het buitenland wilde gaan. Ik wist dat ik atheneum ging doen en geen gymnasium, omdat ik Griekse legendes later als ik groot was in een boek wel zou lezen, maar een boek wiskunde niet. c0dc764894e1c720d1d1b7c4c8e39eec

 

Op kinderniveau ben je dan een soort van ‘aan het werk’. Dat geldt ook voor Beyonce die op haar zesde al danste in de achtertuin. Zij was op haar 25ste succesvol, de meeste mensen beginnen dan pas aan hun loopbaan. Mijn carrière is grotendeels verlopen zoals ik had gepland. Op een gegeven moment woonde ik in het buitenland. Ik werkte in the City, het financiële hart van Londen. Daar liep ik dan eindelijk na al die jaren planning. Ik belde naar mijn moeder: ‘Ik loop ik na vijftien jaar eindelijk in the City. ‘Ja meisje,’ zei mijn moeder, ‘ben je gelukkig?’ Nooit over nagedacht, geluk stond niet in mijn stappenplan. Ik heb mijn plan rigoureus in de prullenbak gegooid en ben naar Nederland gegaan om bij de fusie & overname afdeling van ABN AMRO te werken. Ik dacht pas weer aan het plan toen ik me inkocht bij EFactor. Mijn vader zei ‘word je toch nog zakenvrouw van het jaar.’ En toen was ik het dus nog niet hè? Verrek man dacht ik, onderbewust heb ik toch mijn planning gevolgd! Als een plan uit je hart komt en opportunity meets preparation, dan kom je er wel!’

‘Denk ik niet in rechten, maar in bijdrage, anders denk je heel snel dat je onrecht wordt aangedaan.’

American Dream-gehalte

Ik zie in Nederland steeds meer American Dream-gehalte. Men wordt ambitieuzer. Denkt groter. Er wordt gekeken hoe zaken wereldwijd uitgebreid kunnen worden. En er wordt steeds meer gepraat over faillissementen en mensen die onderuit gaan en wat je daar van kan leren. Een goed teken! Mensen die zakelijk struikelen, of een keer zijn ontslagen, zijn vaak de beste ondernemers. Zij worden gedwongen goed om zich heen en naar zichzelf te kijken, zichzelf opnieuw uit te vinden. Dat zorgt voor heel veel creativiteit, nieuwe mensen in je omgeving, nieuwe ideeën. Je moet nóóit in je comfortzone blijven hangen. Altijd eruit gaan, dan creëer je je eigen werk. Natuurlijk zit het een keer tegen. Dat hoort erbij. En natuurlijk zit ik ook wel eens lekker in die comfortzone. Zorg alleen dat het niet te lang duurt. Wees nieuwsgierig! Dat drijft de ondernemersgeest. Maar nieuwsgierig zijn zonder arbeidsethos leidt tot altijd ‘b’ zeggen als er ‘a’ gevraagd wordt. Dan blijf je puberaal en daar heeft niemand wat aan.[/one_half][one_half last=”yes”] Blijf goed zelf nadenken. Hoe logisch is het dat een huis na jaren meer waard wordt als je er niks aan gedaan hebt? Hoe reëel is het dat een kiwi een kwartje kost als je ziet waar die helemaal vandaan komt en dat mensen zich er keihard voor hebben afgebeuld in de brandende hitte? Leuk voor je als een situatie een tijdje in jouw voordeel was, maar ga niet zitten klagen als die bubbel wordt doorgeprikt en de prijzen worden rechtgezet. Mensen moeten iets eerlijker tegen de wereld aankijken, in plaats van de hele tijd denken dat hen onrecht wordt aangedaan. Wat draag jij bij? Wat zijn jouw plichten? Neem niet alles voor lief. Zeker in de Nederlandse maatschappij waar we geen oorlog kennen, geen down site kennen hebben we daar een handje van. Natuurlijk hebben heel veel mensen individueel moeilijkheden, maar ook daar is beter mee om te gaan als je hebt geleerd om niet in rechten, maar in bijdrage te denken. Anders denk je heel snel dat je onrecht wordt aangedaan. Alsof je récht hebt op een goed leven.’

 

acf4ec4cff49ee843601c6ad10f1f43d

Coaching

Werk heeft veel facetten. Het is bezigheidstherapie, het kan zelfvertrouwen geven, het kan je uit je comfortzone halen, het maakt deel uit van je sociale netwerk, het vult een groot deel van de tijd until you die, zal ik maar zeggen. Het is naast slapen de grootste tijdsbesteding in je leven. Het is een onderdeel van wie je bent. En het levert geld op. Dat laatste is toch wel heel essentieel. Het bekostigt niet alleen je leven, maar is ook een vorm van waardering voor je werk. Kijk, ik ben zo nieuwsgierig, voor mij is mijn werk geen werk, snap je? Het is ook mijn hobby. Het is niet zo dat ik niet meer ga werken als ik tien miljoen win in de loterij. Gewoon omdat ik het leuk vind wat ik doe. Mensen ontmoeten, nieuwe dingen bedenken en van niets naar iets helpen. Ik denk dat iedereen die fundamenteel iets anders zou gaan doen als hij de loterij wint op dit moment niet goed bezig is. Die mensen moeten ander werk zoeken.’

‘EFactor helpt wereldwijd ondernemers hun bedrijf op te starten. Dus ik heb veel koffiegesprekken. Over van alles. Daar komen allerlei coachgesprekken uit voort. Soms ben ik een lifecoach, dan weer een ondernemerscoach. En ik coach ook mensen die via via bij mij komen. Dat is soms vrijwilligerswerk. Ik doe dat dan naast mijn werkzaamheden voor EFactor. Maar als het teveel op werk gaat lijken, moeten mensen ervoor betalen. Dat zeg ik van te voren. Veel mensen hebben gewoon een duwtje in de rug nodig. Dat kan ik hen geven. Mensen krijgen zelfvertrouwen van mij, ze worden empowered door mij. Ik wijs op waar ze staan, wat hun kracht is, maar ook waar hun zwakte zit. Ik kan niemand verder helpen als ik niet kan laten zien dat ik weet wat hun gevoelige snaar is. Je moet bij mij niet met onzin of excuses aankomen. Soms moet ik dan mensen breken. Dat kan heel confronterend zijn. Toch is het maar twee keer in al die vier jaar – en ik spreek ongeveer twintig ondernemers per maand – voorgekomen dat iemand het voor gezien hield, omdat ik te confronterend was. Dat is oké. Ik geloof niet in coaches die meebabbelen. Ik kan niet jouw leven leiden, ik weet niet wie jij bent in een uur. Ik kan meestal wel zien wat iemands gevoelige punt is. We zijn allemaal niet zo uniek helaas. Vaak komt iemands jeugd ter sprake. Als je dat niet verwerkt hebt gaat dat je tegen houden in alles wat je onderneemt. Zeker bij startups. Co-partners trouwen zo ongeveer met elkaar, ze zien elkaar elke dag. Alle gewoontes die mensen in relaties hebben, herhalen ze bij hun co-partners. En het opzetten van een bedrijf is heftig hoor: er is nog geen geld en je krijgt honderd keer per dag ‘nee’ te horen.’

‘Ik heb geen opleiding gevolgd om mensen op die manier te begeleiden, maar ik heb zelf van alles meegemaakt. Ik heb geen makkelijke jeugd gehad en heb tien jaar lang hard aan mezelf gewerkt. Alles is grotendeels opgeschoond en opgeruimd. Bovendien heb ik een heftig zakelijk leven gehad, ik heb in een snelkookpan gezeten wat mijn carrière betreft. Ik heb veel gezien, dus ik herken snel zaken bij andere mensen. Ik verwijs mensen altijd door naar andere professionals als ik denk dat meer specialisme nodig is. Ik blijf natuurlijk beste stuurlui aan wal hè. Het is altijd makkelijker iemand anders situatie te doorgronden, dan die van jezelf. Ik ben zelf ook gecoacht. Zakelijk heb ik verschillende coaches gehad, maar ook mijn vader is een grote lifecoach geweest.’

2009_08_2395_pasfoto‘Coachen is veel geven. Ik empower mensen door veel van mijn energie te geven. Die ben ik dan kwijt. Dat is niet altijd makkelijk of leuk, want soms willen mensen gewoon een beetje klagen. Of mensen komen totaal onvoorbereid bij mij. Komen ze mijn kennis drainen. Het ergste is dat mensen aan het einde van een gesprek gewoon weglopen. Dan mag ik de koffie betalen. Dat gebeurt zo vaak, tegenwoordig zeg ik er wat van. Andere keren is het fantastisch om te doen. Ik heb verhalen van mensen die ik van 30.000 euro schuld naar nul heb geholpen. Een vrouw kwam bij mij voor een businessplan. Vervolgens kwam haar hele sociale leven op tafel, dat was een grote chaos. Een jaar lang zijn we aan het opruimen geweest en nu is ze weer helemaal happy. Schuld afbetaald, leuke vent gevonden, kinderen rustig. Echt top! Dat heeft me heel veel energie gegeven, Het is zo fijn dat je iemand verder hebt kunnen helpen. Dat geeft mij voldoening.’ Unknown

De coach #1

 

unnamedVera de Witte (42) is directeur communicatie bij VNG (Vereniging Nederlandse Gemeenten), mede-eigenaar van Communicatienetwerk en DigiVIP en incidenteel loopbaancoach. Coaches heb je in verschillende smaken. ‘De coach’ is een korte interviewreeks met (loopbaan)begeleiders. Wie zijn ze, wat doen ze? De Witte trapt af. 

 

 

‘Wat heb je echt in huis en hoe wil je dat overbrengen?’

 

Hoe belangrijk is werk voor jou?
‘Werk is een fundamenteel onderdeel van mijn leven. Ik zie werk als een manier om me te ontwikkelen. In mijn functie krijg ik met andere situaties en mensen te maken dan in mijn privéleven. Dat is leerzaam en leuk. Af en toe dwing ik mezelf in posities waar ik niet primair voor zou kiezen, want juist dan kan ik alles uit mezelf halen. Bovendien kom ik zo steeds beter te weten wat mij wel en niet ligt. Persoonlijke groei, in privé- en in werksituaties, is mijn motto. En daarnaast plezier hebben in wat ik doe. Alleen en samen met anderen.’ da6281d3ea0278b98da956f7dac98674

 Je coacht op basis van ‘personal branding‘. Wat houdt dat in?
‘Sinds 1996 werk ik in het vakgebied van communicatie. Ik ben dus altijd bezig met hoe ik iets uitdraag, hoe het overkomt en wat ik moet doen om verschil van mening of begrip te overbruggen. Op basis van de werkelijkheid, want alleen dan komt iets of iemand echt over. En dat is precies wat ik doe als loopbaancoach. Samen met degene die ik begeleid kijk ik naar de vraag ‘Wat heb je echt in huis en hoe wil je dat overbrengen?’ Veel mensen denken dat een CV wel duidelijk is. Of ze gaan een sollicitatiegesprek open in, zonder te weten wat ze precies over zichzelf willen vertellen. Het is dan maar de vraag of al jouw kwaliteiten goed naar voren komen. Ik vind dat iedereen moet nadenken over wat hij of zij wil uitstralen en welke waarden of kwaliteiten over het voetlicht moeten worden gebracht. Je moet bepaalde kanten van jezelf belichten om aan te tonen dat je de aangewezen persoon bent voor de baan. En bedenk dat een moderne werkgever jouw naam zal googlen. Werk en privé lopen steeds meer door elkaar heen en dat vraagt om bewust off- maar vooral ook online handelen. Als je je heftig uitlaat op Twitter kan dat totaal niet passen bij toekomstig werk. Dat hoeft niet erg te zijn. Dan kan je zeggen: ‘de keuzes die ik maak zijn privé, en kan ik scheiden met mijn professionele kant.’ Dat is op zich natuurlijk prima, het gaat erom dat je er een verhaal bij hebt. Ik zeg als coach niet wat mensen wel of niet moeten doen, ik zeg alleen dat ze er over na moeten denken.’

‘Jij bent degene die bepaalt wat je van jezelf laat zien.’

d5bb9429556cfd5b198794fd3b3d9548Heb jij je eigen carrièrepad helemaal uitgestippeld?
‘Totaal niet! Ik ben meer bezig met wat ik leer en of ik leuke dingen aan het doen ben dan met mijn volgende carrièrestap. Als ik  – terecht of onterecht – denk dat ik het allemaal al gezien heb binnen een functie dan zijn er drie opties. Óf ik moet mezelf opnieuw uitvinden, óf ik moet de functie opnieuw uitvinden óf ik moet gaan solliciteren. Sowieso gebruik ik mijn werkomgeving af en toe als proeftuin. Kan ik iedereen aanraden. Doe de dingen eens fundamenteel anders dan je gewend bent. Je zult zien dat je mensen op eens wel mee krijgt met je plan, of opeens wel leuke projecten krijgt aangeboden. Of je gaat nieuwe aspecten van je baan zien. Het effect van ons eigen handelen is namelijk ‘shocking’. Ik hang altijd als een helicopter boven mezelf. Ik wil graag begrijpen wat er gebeurt. Zo kan ik zien waar en hoe iets beter kan. Bovendien is het een onderdeel van mijn vak. Communicatie is altijd reflectie. Dat is wat ik als coach meegeef: Als je beseft dat jij aan knoppen kunt draaien en dat de gang van zaken je niet overkomt, geeft dat kracht en ben je veel beter in staat jezelf blij te maken.’

Wat kunnen mensen verwachten van loopbaantraject bij jou?
‘Mensen komen bij mij als het sollicitatieproces niet prettig loopt, of als ze helderheid willen aanbrengen in hun wervingsprofiel. Ik ben een coach die het praktisch aanpakt. Ik ga niet in op de jongere jaren, hoe het komt dat mensen zijn wie ze zijn of waarom ze zijn vastgelopen op bepaalde punten. Daar zijn andere professionals voor. Ik kijk naar dagelijkse vraagstukken als: Waar ben je trots op? Hoe wil je dat de ander jou ziet? Op welke manier laat je dat zien in een brief en in het gesprek? En klopt dat met de werkelijkheid? Dat laatste vind ik essentieel. Je verhaal moet altijd gebaseerd zijn op de werkelijkheid en ook bij je passen. Dan is het authentiek en dat merken mensen. Het klinkt misschien als een open deur, maar ik merk keer op keer dat mensen niet na denken hoe ze over willen komen. Iedere keer als ik daar samen met iemand naar kijk geeft dat de ander inzicht en daarmee zelfvertrouwen. Jij bent degene die bepaalt wat je van jezelf laat zien.’

 

Wil je loopbaanadvies van Vera de Witte, mail dan naar vdewitte@yahoo.com

Portret

Koffie drinken met …

Saskia Derks startte begin dit jaar haar eigen bedrijf, waarmee ze de wereld mooier maakt door verhalen te verzamelen. Haar hele leven blijkt een aanloop naar deze carrièreswitch.

 

sasnaam Saskia Derks
leeftijd 38 jaar
thuis getrouwd, drie kinderen
woonplaats Bunnik
baan eigen bedrijf: Van Vroeger Voor Later
zzp’er sinds 1 januari 2014
steekwoorden nieuwsgierig, creatief, open mind, ondernemend
zoekt verhalen om te delen
website/weblog VanVroegerVoorLater 

 

 

BRUGGEN BOUWEN
Vorige week dacht ik ineens ‘mijn bedrijf komt van de grond!’ Als de opdrachten die nu op het vuur staan doorgaan ben ik los. Een heerlijk gevoel. Op 1 januari ben ik gestart met Van Vroeger Voor Later (VVVL), mijn bedrijf dat draait om verhalen verzamelen. Ik schrijf levensverhalen in opdracht van particulieren of bedrijven en ontwikkel en begeleid verhalenprojecten op scholen en in de zorg. Allemaal met dezelfde insteek: bruggen bouwen en mensen verbinden door middel van levensverhalen. Ik ben ervan overtuigd dat als je weet waar de ander vandaan komt, wat hij of zij heeft meegemaakt, je anders naar elkaar kijkt en dus anders samenleeft. Prettiger. Ik wil mensen elkaar laten begrijpen en zorgen dat er een betere onderlinge sfeer ontstaat. Dat kan gaan om de verstandhouding tussen leerlingen in een klas, tussen buren, verschillende bevolkingsgroepen in een wijk, in een land, of op heel de wereld. Mijn droom is om de wereld in te trekken op zoek naar verhalen waardoor mensen zich meer bij elkaar betrokken voelen. Dat is idealistisch en voorlopig nog een ver-van-mijn-bed-show.

CARRIERESWITCH
Twee jaar geleden ben ik begonnen met het vastleggen van mijn eigen familiegeschiedenis. Ik werkte in een kleuterklas en had kleine kinderen thuis. Ik had behoefte aan iets voor mezelf. Niet geven, maar ontvangen. Een zaterdag in de maand reisde ik af naar de steek rond Nijmegen om bij ooms en tantes koffie te drinken, mee te eten en hun verhalen op te schrijven. Omdat ik dat zo leuk vond heb ik tijdens mijn laatste zwangerschap besloten de stap naar een eigen bedrijf te wagen. Afgelopen december nam ik ontslag op de school waar ik les gaf om VVVL op te zetten. Ik heb eerder een carriereswitch gemaakt. Vanuit CNV Jongeren stapte ik zes jaar geleden over naar het basisonderwijs. Uit onvrede. Ik startte als projectmedewerker en dat vond ik heel leuk. Toen ik later projectleider werd, was ik alleen maar aan het vergaderen. Iedere dag rende ik met een collega een rondje rond het gebouw zodat we onze energie kwijt konden. Daar kwam bij dat ik al mijn bevindingen uit boeken haalde, of uit gesprekken. Tijd om de theoriën in de praktijk te toetsen was er niet. Dat vond ik heel onprettig: Ik gaf advies dat ik naar voor mijn gevoel ‘verzonnen’ had. Bovendien ben ikgeen politiek of strategisch persoon. Ik wilde met mijn voeten in deklei en besloot de PABO te doen. Iets wat ik eigenlijk al op mijn 17de had willen doen, maar mijn ouders vonden dat ik daar een te goed stel hersens voor had. Met een academische opleiding zou ik me altijd goed kunnen redden in de toekomst.

STRAALJAGERPILOOT & BOERIN
Als kleuter wilde ik boerin worden en later straaljagerpiloot. Waarschijnlijk omdat ik in een boerenomgeving ben opgegroeid. Op woensdagmiddag was ik altijd bij oudere boertjes in de buurt te vinden. Ik hielp hen met bonen doppen en varkens voeren en zij vertelden mij hun verhalen. Over de oorlog bijvoorbeeld. Machtig vond ik dat en indrukwekkend. Ik proef nog de lauwe, mierzoete ranja. Daar is mijn interesse voor verhalen en voor andere mensen ontstaan. Mijn vader en moeder hebben die nieuwsgierigheid altijd enorm gestimuleerd. Daar ben ik heel erg blij mee. Was ik ergens benieuwd naar? Vraag maar! Zo wilde ik een keer een werkstuk maken over Reggae, zonder dat ik wist wat het inhield. De man van mijn achternicht speelde in een Reggae-bandje. Ik was twaalf, had de man twee keer ontmoet en mijn ouders spoorden mij aan om hem op te bellen. Dat soort dingen deed ik constant. Ik geef het door aan mijn kinderen. Als ze in de supermarkt willen weten wat een voor hen onbekend product is, vraag ik hen wie het best antwoord zou kunnen geven. En dan stappen we op een winkelmevrouw af. Mensen hebben altijd positief gereageerd op mijn vragen. Iedereen vind het prettig als iemand interesse toont. Het leuke is dat als je eenmaal met iemand in gesprek bent, dat helemaal niet eng is. Iets waar je van te voren soms bang voor bent, de angst om afgewezen te worden.

JORIS LUYENDIJK & ALI B.
Toen ik ging studeren had ik me voorgenomen alleen maar vakken te volgen die ik leuk vond. Ik kwam uit bij antropologie. Mijn eerste onderzoek richtte zich op de Nederlandse multi-culturele samenleving. Ik tekende de levensverhalen van Molukse ouderen op. Dat vond ik zo leuk dat ik voor mijn afstuderen voor hetzelfde onderwerp koos, maar dan met Turkse ouderen in de hoofdrol. Waarbij ik een vergelijking trok met de eerste generatie geëmigreerde Nederlanders in Nieuw-Zeeland. Er waren veel parallellen: beiden groepen voelden zich ontworteld en dachten lange tijd dat hun verblijf in het buitenland tijdelijk was. Dat ze goede redenen hadden om daar te zijn, namelijk om een boterham te verdienen, maar dat ze weer terug zouden gaan en uiteindelijk in land van herkomst begraven zouden worden. Dat die terugkeer er meestal niet van kwam, omdat hun kinderen opgroeien in hun tweede thuisland bijvoorbeeld, is heel pijnlijk en moeilijk voor hen. Ook hier zie ik weer een parallel met VVVL. Als je begrijpt waarom mensen handelen zoals ze doen veroordeel je hen niet zo snel. Dat de eerste generatie immigranten zich lang vasthouden aan hun gebruiken en tradities is niet voorbehouden aan mensen uit bepaalde landen. Dat is hoe het werkt als je emigreert.

blondes-710x473

 

 

unnamed-4

Joris Luyendijk is een voorbeeld voor mij. Ik houd van zijn antropologische blik op de wereld. Hij kan heel scherp fenomenen in kaart brengen. De wandelgangen in Den Haag, studenten in Cairo en de bankiers uit the City in Engeland. Op een andere manier ligt wat Ali B. doet met zijn programma Ali B. en de veertig wensen ook dichtbij mij. Wat hij op televisie doet, ga ik hopelijk – dit is een van de pannetjes op het vuur – binnenkort doen op een ROC Zorg en Welzijn. Weinig studenten kiezen nog voor ouderenzorg. Voor veel jongeren is een oudere een tandenloos iemand die in zijn broek piest. Met mijn methode ‘Wie Ben Jij Eigenlijk?’, faciliteer ik gesprekken tussen jongeren en ouderen op zo’n manier dat er wel echt contact moet ontstaan. Door ze te laten vragen naar elkaars persoonlijke geschiedenis. Ik weet zeker dat de vooroordelen die ze over elkaar hebben, ouderen hebben evengoed een stereotiep beeld van de jongere generatie namelijk, zullen verdwijnen. Ze zullen ontdekken dat ze elkaar eigenlijk best leuk vinden. Ik ben ervan overtuigd dat er op die manier meer studenten voor de ouderenzorg zullen kiezen.

 

WIJS
0Van de zomer ga ik mijn bedrijf evalueren: is het haalbaar om op deze manier als gezin te leven? VVVL hoeft dan nog niet veel geld op te leveren, maar er moet perspectief zijn en uiteindelijk moet ik er van kunnen leven. Ik ben mij ervan bewust dat ik tijd nodig heb. Alleen al een netwerk opbouwen kost twee jaar, zeggen de mensen die ik erover spreek. Boeiend hoor, dat opzetten van een eigen onderneming. Wat werkt en wat niet? Ik probeer van alles. Onlangs heb ik flyers gemaakt en overal in mijn woonplaats Bunnik door de brievenbus gegooid. Niks op gehoord. Het meeste contact komt via via tot stand. Bovendien ben ik  begonnen met drie verhalen tegen onkostenvergoeding te schrijven. Ik heb een oproep gedaan op Facebook, de LinkedIn-groep ‘Durf te vragen’ en in mijn eigen netwerk en heb daar drie mensen uit geselecteerd voor wie ik nu hun levensverhaal aan het opschrijven ben.

Het is ook eng. Wat als het niet lukt? Ik heb dan toch een beetje het gevoel heb dat ik heb gefaald. Hoewel, als ik er naar mijn idee alles aan heb gedaan kan ik mij er wellicht wel bij neerleggen. Dan is er kennelijk geen markt voor wat ik doe. Zo wijs ben ik tegen die tijd vast, want ik leer ontzettend veel van de gesprekken die ik voer. Het is heel bijzonder dat mensen hun persoonlijke leven en overdenkingen met mij delen. Iedere keer ervaar ik dat als een cadeau.

Portret

Koffie drinken met…

JAN REIN HETTINGA

ZZP- cameraman & columnist bij Broadcast Magazine. Krijgt fantastische opdrachten door tegen iedereen te zeggen wat hij wil.

 

_VE_3080naam Jan Rein Hettinga
leeftijd 42 jaar
thuis getrouwd/twee kinderen
woonplaats De Meern
baan cameraman / columnist Broadcast Magazine
zzp’er sinds 1 januari 2009, daarvoor 10 jaar in
dienst bij DutchView ENG
zoekt
uitdagingen/mooie klussen die ik nog nooit
heb gedaan: Wie is de Mol? graag!
weblog Reinonline

 

 

START

‘Onlangs moest ik het schaatsen filmen in Thialf. Ik was verantwoordelijk voor alle ‘voorstelshots’ bij de starts – ‘dit is Pietje Puk’, start en ze zijn weg – andere camera’s volgen de rest van de wedstrijd. Vervolgens ga ik een schaatser volgen in de hoop dat er iets gebeurt en dat mijn beeld nodig is. Wie iets extra’s doet of zich weet te onderscheiden wordt nog eens gevraagd voor een opdracht. Het is geweldig als van mijn shot de slow motion wordt getoond. De glorie is dat ik iets heb gefilmd dat een ander heeft gemist. Dat is het spel. Een paar weken voor Thialf was ik bij het schaatsen in Amsterdam. Tot vier keer toe heb ik een valse start vastgelegd. Iedere keer had ik scherp gesteld op de valse starter. Dat is kicken. Puur toeval, maar fantastisch.’

‘Een perfect dag, is een dag waarop ik iets gemaakt heb. En dat het gemaakte goed is. Een mooie foto van mijn kinderen, een snedig stukje voor mijn blog, een mooi filmpje voor mijn werk, of een enkel shot dat te gek is. Ik vind het fijn dat ik in die laatste twee gevallen een factuur kan versturen, maar daar gaat het mij niet om. Het gaat om het maken. Een dag met een ongeïnspireerde regisseur, of een filmpje dat nergens over gaat, is een verloren dag. Ook als ik er een dikke rekening voor kan sturen. Het leuke van mijn vak is dat er zelfs op zo’n dag wel iets te winnen is. Tijdens een saai filmpje kan ik toch nog een mooi shot maken.

‘Van jongs af film ik. Eerst bij de lokale omroep in Geleen. Mijn vader zei altijd:
je moet je school af maken en een vak leren, want je moet iets kunnen straks. Filmen is een leuke hobby, maar dat wordt niks natuurlijk.’ En nu ben ik cameraman en ik kan er van leven.’

‘Bij AT5 in Amsterdam begon ik als stagiair. De start van mijn loopbaan daar, heeft de trend gezet voor de rest van mijn werkende leven. Destijds had niemand een mobiele telefoon. Bij de balie van AT5 lagen iedere ochtend briefjes waarop stond wie wie moest terugbellen. Nooit lag er eens een briefje voor mij tussen. Toen ik mij daarover beklaagde bij het meisje achter de balie zei ze: ‘Zeg maar wat ik er op moet schrijven.’ Ik dicteerde: ‘Jan Rein NOB terugbellen.’ Een uur later liep ik weer langs en had ze gedaan wat ik vroeg. In een ander handschrift stond eronder: ‘Niet doen, Ronald’. Hij was de directeur van AT5 en bood me een contract aan voor drie dagen in de week.

 

 

131120
IMG_3464

Stond ik ineens met Bruce Springsteen op het podium!

FREELANCEN

‘Naast die drie dagen bij AT5 ben ik gaan freelancen. Totdat het NOB mij vroeg bij hen in dienst te treden. Na tien jaar ergerde ik mij aan kleine dingen, zoals iedereen zich ergert, aan zijn directeur bijvoorbeeld. Bovendien vond ik mijn blik te beperkt, ik kende alleen maar de klanten van het NOB. Met de geluidsman waar ik veel mee optrok sprak ik af dat als we zouden gaan freelancen, we tegelijkertijd de stap zouden nemen, zodat we elkaar aan opdrachten konden helpen. Toen we net waren begonnen, bleek hij kanker te hebben. Afschuwelijk. Hij had een geluidsmannetje laten tekenen als logo. Ik zou een cameramannetje laten ontwerpen in dezelfde stijl, zodat het duidelijk was dat we bij elkaar hoorden. Dat logo is er nooit van gekomen. Drie maanden later was mijn vriend en collega overleden.’

‘Ik ben nu vijf jaar bezig. Het leuke aan freelancen is dat je ziet dat het bij geen enkel bedrijf perfect is geregeld. Overal mopperen mensen op het management. Mij stoort het niet meer, want ik hoor nergens bij. Het nadeel van voor jezelf werken is dat  je meteen de pineut bent als je te weinig [/one_half]opdrachten binnen haalt. Deze week bijvoorbeeld heb ik twee dagen staan, daar moeten eigenlijk nog twee dagen bij. Als dat niet gebeurt komt er niemand om, maar ik word er onrustig van. De kunst is terug gevraagd te worden. Iedereen waarmee ik werk moet een goede indruk van mij hebben. Het handigst is het als verslaggevers het liefst met mij willen werken. Ik moet zorgen dat zoveel mogelijk verslaggevers dat willen. Ik zou meer bij de commerciëlen willen doen. Bij Endemol of Blue Circle weet niemand wie ik ben. Dat vind ik jammer.’

‘Vaak roepen mensen dat een freelancer twee keer zoveel kan verdienen dan iemand in vaste dienst, maar ik heb alle  verzekeringen goed geregeld en dan maakt het niet uit. Tenzij ik veel meer zou werken dan ik bij een baas deed. In vaste dienst worden overuren vaak niet uitbetaald. Een freelancer heeft direct boter bij de vis en heeft een paar btw-voordeeltjes. Toen ik begon had ik de droom om een flinke buffer op te bouwen en binnen een paar jaar een ton op de bank te hebben staan, maar dat is by far niet gelukt.’

Büch vesuvius

 

 

BUCH & THE ROLLING STONES

‘Ik had enorm geluk toen ik ging freelancen. Een van de gratis kranten, Metro of Spits, had een reportageserie over beroepen en kwam via via bij mij uit, precies op het moment dat ik voor mezelf begon. Zodoende waren alle zeven tot acht partijen die er toe doen, op de hoogte van het feit dat ik was in te huren. En er was nog een tweede geluk: De kop van het artikel was: ‘Het enige dat ik nog heel graag zou willen doen is de intocht van Sinterklaas.’ Het artikel heeft een jaar lang op het prikbord gehangen van de redactie van de intocht van Sinterklaas en zij belden mij direct toen het een jaar later zover was.’

‘Soms anticipeer ik op een gebeurtenis: dan houd ik mezelf vrij in een bepaalde periode, zodat ik gevraagd kan worden. In 2012 om de Elfstedentocht te filmen bijvoorbeeld. Of onlangs de komst van Obama in het Rijksmuseum. Dat had ik allebei heel graag willen doen. Is niet gelukt. Hoogtepunten tot nu toe zijn Jules Unlimited in Zuid Afrika. Tussen de leeuwen en neushorens. Heel leuk. De paar keer dat ik de de Tour de France mocht doen. Tijdens de marathon van Berlijn ben ik achter op de motor achter de winnaar aangereden onder de Brandenburger toren door. Fantastisch! Mijn weblog Reinonline helpt mij om die momenten bewust te beleven, omdat ik weet ‘dit moet ik opschrijven!’

‘Het is overigens aan Boudewijn Buch te danken dat Reinonline bestaat. Op reis voor een van zijn programma’s zei ik tegen hem dat ik schrijver wilde worden. ‘Dan moet je een dagboek beginnen,’ antwoordde hij. ‘Je moet iedere dag schrijven.’ Dat was in 1998. Ik heb zijn oude laptop overgenomen en ben die reis begonnen met een dagboek. [/one_half][one_half last=”yes”]Jarenlang beschreef ik letterlijk wat ik per dag had gedaan. Heel nauwgezet en uitvoerig: ‘en toen en toen en toen.’ Rond 2005 kwamen de weblogs op en ik dacht, ‘dat kan ik ook, maar dan beter.’  Ik wil nog steeds een boek schrijven en ik weet waarover, maar ik heb geen tijd. Er gaat veel tijd verloren aan huishouden. Kinderen naar school brengen, boodschappen, wasje draaien, krantje lezen. Ineens is het elf uur, verdomme, ik had al een stukje kunnen tikken. Ik zou mezelf moeten dwingen om ergens naar toe te gaan. Naar een plek zonder internet, of in ieder geval met een slot op Facebook.’

‘Op m’n weblog heb ik eens in december een lijstje gemaakt van tien dingen waarvan ik wilde dat ze het jaar erop zouden gebeuren. Pinkpop stond er op, een concert van André Rieu: dat wordt met belachelijk veel camera’s gedaan, dat wil ik een keer meemaken. En een concert van de Rolling Stones natuurlijk! Zeven wensen zijn uitgekomen, waaronder Pinkpop. De regisseur en de eerste cameraman van het popfestival lezen Reinonline. Stond ik ineens met Bruce Springsteen op het podium! Dit jaar werk ik weer op Pinkpop en nu komen de Rolling Stones … In principe maak ik deel uit van de filmploeg die alles op het hoofdpodium filmt, maar er kan nog van alles veranderen. Het is pas echt zeker als ik er sta. En dan is het nog de vraag of de Rolling Stones toestemming geven om het concert te filmen, of dat ze een eigen ploeg meenemen. Heel misschien mogen wij het beeld voor de tv-schermen op het terrein verzorgen. Prima, maakt mij niet uit: ik móet gewoon een keer met Mick Jagger op het podium staan!’

sas

 

  <– Vorige keer in Koffie drinken met … Hadassa Francke
 –> Volgende keer Koffie drinken met … Saskia Derks

Portret

Koffie drinken met…

HADASSA FRANCKE

Werkzoekende Zeeuw. Alles wat haar handen aanraken verandert in goud. Hoe vult zij haar dagen en waar zoekt ze naar werk?

 

IMG_5037naam Hadassa Francke
leeftijd 35 jaar
thuis woont samen
woonplaats Sint Laurens
laatste baan docent creatieve vakken voortgezet onderwijs (voor kinderen met gedragsproblemen
ontslagen/zelf weggegaan contract niet verlengd wegens bezuinigingen passend onderwijs zoekt is nog een dilemma: onderwijs is leuk, doorgaan? tijd voor iets anders? opnieuw werken met gehandicapten? Kleine projecten? B&B?
steekwoorden sociaal, creatief, organiseren, geduldig
website/blog www.moooooi.wordpress.com

Hoe ziet je dag eruit?
De afgelopen vier jaar gaf ik les en aan het eind van ieder schooljaar werd ik ontslagen. Of het was onzeker of er uren voor mij zouden zijn in het komende jaar, of ik ging achteruit in aantal uren. Ieder jaar was ik in die zin een tijdje werkloos. Op een gegeven moment was er nog maar voor drie dagen werk voor mij. Ik heb me destijds bewust voorgenomen de overige twee werkdagen op mijn normale tijd op te staan en op minimaal een van die dagen iets nuttigs doen: aan mijn tassen werken of een nieuw recept uitproberen. Tijdens het ontbijt, of de avond ervoor, maakte ik een to do-lijstje dat ik in de loop van de dag afwerkte. ‘s Avonds wandelde ik een half uur tot een uur.’

Nu doe ik hetzelfde. Ik sta ik iedere dag tegelijk met Emiel op, we ontbijten en als hij naar zijn werk vertrekt, ga ik in pyjama achter de computer zitten, want ’s ochtends ben ik het productiefst. Daarna douchen en uitgebreid lunchen.

Vervolgens check ik mijn lijstje, als er niets meer op staat ga ik wandelen, koffiedrinken, werken aan mijn tasjes of m’n blog, in de tuin.

Of oefenen met Photoshop, dat wil ik onder de knie krijgen. Ik krijg mijn dagen makkelijk vol. Alles waarvan ik al jaren den dat ik ze eens zou moeten doen, komt op mijn lijstjes te staan. Meestal doe ik alles wat ik me op een dag voorneem. De eerste week van mijn werkloosheid was het heel koud, ik was een beetje ziek en de Olympische Spelen waren net begonnen.Ik deed toen maar een of twee dingen van mijn lijstje. De rest van de tijd keek ik tv. Dat moet soms kunnen, een beetje lummelen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Mis je het werk?
‘Deze keer werkloos zijn is anders dan eerst: het is nu echt afgelopen. Er is geen ‘misschien’ meer. Ik mis vooral de leerlingen en de gezelligheid van de school. Ik kan mezelf goed vermaken, verveel me nooit. Maar ik heb wel structuur nodig. Ik wil graag een of twee keer per week ergens worden verwacht, ergens nodig zijn. Ik doe nu een zzp-klus en dat vind ik heerlijk. Het is een theaterproject op mijn vorige school via een bureau dat mij inhuurt. Als ik dat niet had en ik zou heel  [/one_third] [one_third last=”no”] lang geen werk hebben zou ik vrijwilligerswerk gaan doen. De vorige werkloze keren woonde ik alleen, nu samen met Emiel, dat is anders. Het geeft meer zekerheid. Er komt altijd geld binnen. Daar heb ik geluk mee, het geeft me de gelegenheid beter te kijken wat ik wil. Ik heb zelf natuurlijk een financiële buffer, maar het voelt anders dat hij er is met zijn salaris. Het fijne van samenwonen als werkloze is dat ik altijd iemand tref op een dag. Toen ik alleen woonde in dit soort periodes maakte ik [/one_third] [one_third last=”yes”] veel meer afspraken met vriendinnen. Er komt een baby’tje, ook dat maakt het thuiszitten anders. Als ik soms een beetje last heb van mijn buik kan ik rustig aan doen. Heel luxe is dat. Een ander soort luxe van werkeloos zijn is dat het mij bewust maakt van wat ik heb en kan. Ik kan niet meer vanzelfsprekend alles kopen. Of altijd op een terras koffiedrinken. Ik neemt een thermoskan koffie mee en besteed mijn geld anders. Een soort terug naar de basis en dat vind ik erg fijn.

Ik sta ik iedere dag tegelijk met Emiel op, we ontbijten en als hij naar zijn werk vertrekt, ga ik in pyjama achter de computer zitten, want ’s ochtends ben ik het productiefst. Daarna douchen en uitgebreid lunchen.

Voel je je anders zonder baan? Schaam je je?
Ik sta er vooral bij stil als ik mensen voor het eerst ontmoet. De eerste vraag is altijd watvoor werk ik doe. Het is niet leuk om dan te zeggen dat ik werkloos bent. Terwijl ik vind dat ik me echt niet hoef te schamen, omdat ik er echt niets aan kan doen. En iedereen heeft zo zijn eigen verwachtingen: de meeste mensen vinden dat ik zo snel mogelijk om het even welke baan moet hebben.

‘’Dan heb je in ieder geval iets.’’ Ik wil dat niet, ik wil een overwogen keuze maken. Ik ben niet te beroerd om te werken, als het nodig neem ik alles aan, dat heb ik van jongs af aan gedaan. Maar zolang ik de tijd heb, wil ik goed om me heen kijken. Daar hebben mensen een oordeel over, dat raakt me soms. Waarschijnlijk omdat ik me er van bewust ben dat ik in een comfortabele positie zit. Dan vraag ik mij af of ik te makkelijk ben, of een profiteur. Mensen zeggen dat niet, maar ik denk te merken dat zij dat denken. Je moet voor het UWV veel doen om te bewijzen dat je werk aan het zoeken bent, maar het is natuurlijk super-de-luxe dat je in Nederland geld krijgt als je bent ontslagen. Tot nu toe heb ik me niets van de mening van anderen aangetrokken en mij er prima bij gevoeld. [one_third last=”yes”]Totdat ik laatst bij een voorlichting bijeenkomst van het UWV was. Ik kwam sip thuis. Zat ik daar met andere werklozen aan te horen wat we allemaal wel en niet mogen en moeten. Dat ik het moet melden als ik op vakantie ga bijvoorbeeld. Toen dacht ik: ik wil gewoon dat alles normaal is, ik wil werk.

Hoe zoek je naar werk?
]k krijg soms vacatures toegestuurd door vrienden, ik zoek op sites, maar het meest vertrouw ik op mijn netwerk. Die theaterklus is op die manier tot stand gekomen.

Nieuwe dromen?
De positieve kant van thuis zitten is dat je weer gaat nadenken over mogelijkheden. Op een heel andere manier dan wanneer je in een vaste baan zit. Veel gerichter en serieuzer, want je móet. Voorlopig vind ik het heel leuk om verschillende losse projecten te doen en tijdelijke banen uit te proberen. Zo kan ik uitproberen wat er bij mij past. Ik solliciteer op wat me leuk lijkt, maar ik ben zwanger dus anders dan voor tijdelijk werk word ik waarschijnlijk niet aangenomen. En ik ben aan het nadenken over het zzp’er-schap. [/one_half][one_half last=”yes”]Ik weet dat ik dan goed moet leren om mijn tijd te bewaken. Ik hecht namelijk aan een scheiding tussen werk en vrije tijd. Bij zzp-vriendinnen zie ik dat ze snel meer uur werken per week dan ze zich hebben voorgenomen. Ik weet dat ik vrije tijd nodig heb en ik vind het belangrijk om goed te kunnen functioneren in mijn werk.

Goed nieuws!
Hadassa is hard aan het werk om een Etsy-winkel te openen, waar ze haar Hadassies-spullen gaat verkopen. Op haar blog zal ze de opening aankondigen.