Category Archives: artikel

Libelle zoekt mij!

libelle_80_campagne

 

Producer Lifestyle
Ik was voor niks in mineur vanwege de afwijzing van het Mauritshuis, want vandaag kwam op Twitter mijn échte droombaan voorbij. Libelle (die dit jaar haar 80-jarig jubileum viert!) zoekt een Producer Lifestyle. Libelle zoekt mij dus. Ik doe niets anders dan lifestyle produceren. ‘Ik zit erop’, het is mijn hobby.

Dagelijkse blogkost
Koffie en werkend internet voor een rondje dagelijkse blogkost en ik ben gelukkig. Ik verslind bladen, houd van boeken, actualiteiten, documentaires, films, musea, fotografie, eigenlijk alles waarmee een mens zich voedt om te kunnen blijven surfen op de golven van de tijdgeest. Instagram – check! Pinterest is mijn moodboard. Ik ben dol op mode (te gek soms, liet ik weten op Uitgekleed) en mijn huis inrichten is mijn tweede natuur. En ja, ik durf het best te zeggen van mezelf: ik heb smaak en een sterk beeldgevoel. En ik leer snel, ben een leuke collega en piep niet over langer werken als het nodig is. Hoe maak ik Libelle duidelijk dat ze mij moet hebben?

Zeeuws meisje & Libelle
Het zou toch wat zijn als ik straks werk bij het blad dat ik als jong meisje, samen met de Donald Duck (Donald gaat nu trouwen met Katrien las ik!) van de deurmat pakte en doorbladerde. In mijn jongste jaren vooral om het beeld tot mij te nemen. Later om het blad van voor tot achter te lezen, maar ook dan word ik gepakt door de look & feel van het magazine. Ik vond het heerlijk om weg te dromen in de sfeer die Libelle voor mij had gecreëerd. Het inspireerde mij. Ik herinner mij een zoektocht door de stad naar de perfecte olijfgroene trui. Die zou ik dan combineren met iets roods, zodat ik er net zo exotisch uit zou zien als het donkerharige meisje op de modefoto in Libelle. Maar ja, de jaren 80, dus geen leuk kledingstuk te vinden. En toen ik, nog weer later, tijdens mijn studie een weekend thuis kwam, was het eerste dat ik deed een stapel Libelles tot mij nemen. Pas daarna was ik aanspreekbaar. Ik had niet kunnen vermoeden dat ik er ooit zou solliciteren! Als meisje van de Zeeuwse grond was de tijdschriftenwereld een andere planeet. Nu niet meer, ik ga een snoei goeie sollicitatiebrief schrijven. Dat als eerste.

 

 

libelle

Op 13 april 1934 verscheen de eerste Libelle. De formule van toen is onveranderd. In het blad staan artikelen over het huishouden, mode, gezin en opvoeding, koken en over de seizoenen en feestdagen. Libelle had destijds geen religieuze voorkeur, omdat het blad voor álle vrouwen schrijft. Dat zegt de redactie in de documentaire Aldus Libelle. Het tijdschrift is een van de weinige die geen specifieke lezer voor zich ziet en dat ziet de redactie als de kracht van het blad.

maxresdefault

 

Waarom ik gelijk had en Libelle minimaal nog eens 80 jaar bestaat:

Libelle-Jubileumspecial-cov

 

Omdat Libelle werkt als een startup 
Als Libelle een formule was die week na week zou worden ingevuld en uitgerold, was het allang afgelopen geweest. Libelle is een vrouw die elke week een facelift krijgt met andere letters en vormgeving. Geen invuloefening maar alles from scratch. En ja, dat is een heleboel werk. Misschien zelfs gekkenwerk in een wereld vol gratis informatie. Maar écht gratis bestaat nu eenmaal niet. Ook niet over 80 jaar.’ 

Omdat iedereen houdt van Holland 
Er zijn nu eenmaal dingen, die blijven omdat ze altijd goed zijn. Klassiekers. Libelle is zo Hollands als hagelslag, HEMA en koeien in de wei. 

Omdat je van boerenkool best een jurk kunt maken 
Hoe langer je bestaat, hoe belangrijker het is af en toe iets geks te doen, iets hélemaal anders, iets wat niemand verwacht. Een cover met alleen een ei er op. Een Libelle met 10 verschillende covers in de winkel leggen. Op je 80ste verjaardag NIET terug gaan blikken. Een Libelle lijstrekkersdebat. Een fietsmodeshow op de Dam. Ebru Umar in je blad. 

Omdat delen het nieuwe kopen is 
Libelle deelt deze week* haar ‘bedrijfsinformatie’ met de rest van Nederland. Lezeressen kunnen vanaf deze week online hun eigen Libelle maken met een magazinetool met Libelle materiaal en eigen tekst en foto’s. Ze kunnen hem laten drukken in een oplage naar wens en hem insturen naar de redactie. De winnaar mag straks meedoen met de redactie. 

Omdat digitaal de toekomst heeft 
De transformatie ‘van tijdschrift naar mediamerk’ is bij Libelle al jaren bezig en gaat nog wel 80 jaar door. Er zijn tijdschriften, boeken, agenda’s, evenementen en aanwezigheid op alle web- en social media platforms. Er wordt gehoopt op een winkel, een tv-programma en over 80 jaar misschien wel een hotel op de maan. 

* ‘deze week’ was de week van 9 april, de dag waarop Adformatie dit artikel publiceerde

Je eigen Libelle maken en kans maken op een reis kan tot 1 juli!

How To Build A Contentgirl?

BLAADJE hippiegirlonbus

Op de leukste tijdschriftredactie van Nederland – waar ik tot mijn verdriet na twaalf jaar werken ben wegbezuinigd – deden wij niet aan Engelse termen. Behalve dan aan ‘cover’ en ‘feature’. Verder hadden we het liefkozend over ons ‘blaadje’ en schreven we ‘stukjes’. Dat dédain heb ik geërfd. Vooral als het gaat om ver-Engelste beroepen. Een utility manager!? Wat dóet zo iemand op een dag? En nu ben ik de wijde wereld ingebonjourd en word ik om de oren geslagen met ‘social’, ‘prospects’ en ‘content’. Iedere keer loopt er een rillinkje over mijn rug.

 

 

IN MIJN NOPJES

Er moet brood op de plank komen en ik werk graag, dus ik schreef me in voor een masterclass contentstrategie van het NIMA. De schrijvende pers kan ik immers op mijn buik schrijven. Tijdschriften vallen een voor een om. Behalve Linda. en Libelle natuurlijk, die hebben het begrepen. Na een doldwaas loopbaantraject (waarover later nog wel eens meer) rolde ik zo’n beetje de kant van ‘content’ op. Een woord dat ik vroeger alleen bezigde als ik ‘tevreden’ was met iets. Of beter: ‘behoorlijk in mijn nopjes’. Tegenwoordig staat het voor het hipste in marketing- & communicatieland. Contentmarketing is een soort flirten. Mensen vallen niet meer voor reclames die schreeuwen ‘wij zijn de beste, snelste, stoerste: KOOP ONS’. Mensen willen informatie en bepalen vervolgens zelf wel wat relevant voor hen is. Bedrijven dingen met informatie om de gunsten van consumenten in de vorm van aantrekkelijke blogs, websites, artikelen, filmpjes, e-boeken, alles wat je maar kunt verzinnen en dat alles heet’ content’,’ inhoud’. En dan vaak zonder daar direct hun logo bij te zetten. Zo heeft L’Oreal een beautyblog, Makeup.com, waar je niet een twee drie aan kunt zien dat het van het cosmeticamerk is.[/one_half][one_half last=”yes”]Aanvankelijk dacht ik dat ik met mijn schrijverij richting communicatie moest opschuiven, totdat ik erachter kwam dat ik met Uitgewerkt (en eerder Uitgekleed) in de buurt van contentstrategie zit. In de buurt hè, zeg ik. Vanwege de regels van het UWV kan ik niet los gaan wat mijn plannen aangaande Uitgewerkt betreft. Maar ‘zulk soort werk zou ik wel willen hebben,’ zei ik tegen mijn loopbaancoach, wat natuurlijk nogal vaag klinkt. Niet in haar oren blijkbaar, want zij regelde een oefensollicitatiegesprek met Elly van de Zee van JMC Context (Content en creatie). Later sprak ik nog eens met iemand van een soortgelijk bureau. En nog es. En toen werd mij de masterclass contentstrategie bij NIMA aangeraden, een van de cursussen die ik afgelopen week heb gevolgd. Dat was een gemoedelijke bijeenkomst en heel leerzaam. Bovendien raakte ik een beetje gewend aan al die Engelse termen. Ik werd zelfs heel enthousiast, want het had iets van ‘wij tegen de rest van de wereld die nog niet snapt dat je met ‘storytelling’ veel verder komt dan met mensen een product door de strot duwen’. Ik werd nog contenter (ha!) toen bleek dat er geen harde cijfers bestaan die bewijzen dat de verhalenvertelmethode werkt. Niet alles is meetbaar mensen! Alleen al het feit dat deze methode niet in cijfers is uit de drukken, zegt mij dat dit een uitstekende manier is om mensen te bereiken.

Niet iedereen die gitaar kan spelen en kan zingen is een Rolling Stone.

DE HIPPIE VAN DE MARKETING

Het voelt een beetje als een tegenbeweging, dit content-gebeuren, gezellig! De hippie van de marketing. Pionieren. Flowerpower, verhalen vertellen, kampvuur. Het woord ‘ambachtelijk’ kwam in me op. En toen belande ik met een smak weer met beide benen op de grond: Alle sprekers, ervaringsdeskundigen van verschillende bedrijven, besteedden uitgebreid aandacht aan alle platformen en alle manieren waarop je je content kunt plaatsen. Maar wie die content dan maakt? … de collega’s binnen het bedrijf zelf. Alsof het niets is fabriceren zij artikelen whitepapers, blogs, websites. Gemiste kans! Laat het over aan vakmensen. Het is niet in cijfers uit te drukken, maar ik weet zeker dat het meer oplevert. Schrijven is een vak people, net als filmen (‘videocontent’). Ieder zijn stiel. Tuurlijk, iedereen die de basisschool heeft doorlopen kan woorden achter elkaar zetten. Sommige mensen leveren pareltjes van proefschriften, maar dat is toch iets anders dan de woorden zo rangschikken dat de lezer door de tekst rolt, zich vermaakt, wordt geraakt en zonder het te beseffen iets belangrijks heeft geleerd en voor de gezelligheid de tekst nog een keer wil lezen.[/one_half][one_half last=”yes”]Niet iedereen die gitaar kan spelen en kan zingen is een Rolling Stone. Niet iedereen die woorden achter elkaar kan zetten is een Caitlin Moran, de met prijzen overladen Britse columnist (The Times), feminist en best-seller auteur en mijn held. En dat is wat ik miste op de dag dat ik enthousiast werd gemaakt om me in de contentwereld te werpen, aandacht voor het vak. De oude media lopen leeg. Doe er je voordeel mee! Lijf in die journalisten en redacteuren die nu zomaar voor het oprapen liggen. Voor je het weet gaat de concurrent met hen aan de haal. En begin met mij, contentstrategen van Nederland: neem mij aan en ik schrijf voor u de sterren van de hemel in de hoop dat Caitlin Moran van de content te worden.

046-Moranthology

howtobeawoman

 

How To Be A Woman, Caitlin Moran
12,50 bij Bol.com

 

 

 

 

moranthologyMoranthologie, Caitlin Moran
18,95 bij Bol.com

 

 

 

 

Voor de fans: Moran schrijft momenteel aan het filmscript van How To Be A Woman en in juli verschijnt haar eerste roman: How to Build A Girl.

UWV-angst

kafka1111_2639274b

Kafka was een zzp’er
Ik hield mijn hart vast. De verhalen die de ronde doen over het UWV (Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen) zijn – ehm – niet lovend. In januari dit jaar las ik het stuk Heb je al werk? van Frans Oremus in Volkskrant Magazine en ik voelde mij een  gewaarschuwd vrouw. Ik googelde verder en kwam op de site UWVreselijk, waar inderdaad vreselijke verhalen te lezen over hoe het mis kan gaan tussen de uitkeringsinstantie en werklozen. Zo las ik over het boek Kafka was een ZZP’er aangaande drieduizend zzp’ers die tussen 2004 en 2009 vanuit de WW konden starten met een eigen bedrijf en door het UWV ten onrechte beschuldigd van fraude. Hoe dat een lange, moeizame kafkaiaanse strijd tegen bureaucratie en onrecht werd, die, zo staat op de website te lezen, tot op de dag van vandaag wordt gevoerd. Fokelien Faber was een van deze zzp’ers en Kafka was een zzp’er is haar persoonlijke verslag over deze periode.

Opluchting
Ik weet dan al dat ik een paar maanden later werkloos zal zijn. Omdat ik voorzitter van de Ondernemingsraad ben weet ik dat al lang. Aanvankelijk onder geheimhouding, een aantal maanden later weet ik het officieel. Ik weet het driekwart jaar van te voren. Dat is raar. Het is al erg vreemd om met de Ondernemingsraad mijn eigen ontslag te accorderen, maar het vervelendst is het zo lang van te voren weten dat het gaat komen. Nee, het ergst was de periode dat het geheim was en ik het er niet met mijn collega’s over kon hebben. Het is een opluchting als ik daadwerkelijk thuis zit. In de vaste overtuiging dat ik er iets van ga maken en dat ik snel weer een baan heb. Ergens fris en nieuw beginnen.

Zwerver
En vastbesloten niet bij voorbaat uit te gaan van het ergste, waar het de uitkeringsinstantie betreft. Mijn neefje is bang dat ik dakloze word nu ik geen werk meer heb. Ik leg hem uit dat je belasting betaalt als je werkt voor het geval je misschien een tijd geen baan hebt. Dat geld krijg ik nu. Nog niet genoeg gerustgesteld stelt hij:
‘En anders ga je bij opa en oma wonen.’ ‘Precies,’ zeg ik. ‘Ik word echt geen zwerver.’
En dit gesprekje laat exact de luxe zien van het krijgen van een WW-uitkering. Ik hoef niet bij mijn ouders te gaan wonen, laat staan op straat. Ik krijg geld om van te leven. Dat daar plichten tegenover staan, is logisch. En dat dat niet altijd als een warm bad voelt, soit. Zoals het feit dat je moet melden wanneer je op vakantie gaat. Dat is ongemakkelijk. Alsof je niet meer van jezelf bent, maar ja, ik kan dus blijkbaar op vakantie gaan!

instant_20_by_sudor-d26kmi7

Mijn UWV-angst betreft de kans op frauderen door misverstanden. Die probeer ik te voorkomen door zo duidelijk mogelijk te communiceren via mijn Werkmap, zoals dat heet. Mijn persoonlijk UWV-pagina zeg maar, die mij helpt om naar werk te zoeken. Goed: ik heb me ingeschreven, mijn cv ingevuld enzovoorts en ontvang een mailtje dat ik succesvol ben ingeschreven. Dat het UWV niet gaat bellen om te zeggen dat ik ben ingeschreven, ze hebben het druk en houden het bij dit mailtje. Prima. Maar omdat ik wil weten wanneer mijn aanvraag in behandeling word genomen en wanneer ik dan weet of ik ben goed gekeurd en als dat zo is, wanneer ik voor het eerst geld zal ontvangen, bel ik een paar dagen later zelf. Ik wil perse geen misverstanden. Een aardige mevrouw aan de lijn legt me uit hoe dat allemaal in z’n werk gaat en dan zegt ze: ‘O, ik zie dat uw aanvraag niet is doorgezet. U hebt u prima ingeschreven, maar ze hebben u hier niet doorgezet.’ Zij zal het doorzetten ter plekke in werking zetten. Ze vraagt naar mijn telefoonnummer en ik vraag of ik gebeld kan worden op het moment dat ik wel ben ‘doorgezet’. Ja, prima, dat zal ze doen. Niet veel later staat er een berichtje op mijn voice-mail van een andere mevrouw. Minder aardig. Een beetje gepikeerd: ‘Er staat hier dat ik moet bellen als u bent ingeschreven. Ik heb u al gemaild dat u bent ingeschreven, maar goed. U bent ingeschreven. Ik hoop dat ik u voldoende op de hoogte heb gesteld.’

Check – dubbel check, dus uitstekend, toch ben ik er niet helemaal gerust op. Wel op dit punt overigens. Ik geloof zeker dat ik nu ben ‘doorgezet’. Maar hoe kan het misverstandje zijn ontstaan? En: is dit een voorbode voor meer en groter gedoe?

 

 

[illustratie Kafka door Reiner Stach foto’s: Journal flash]