Category Archives: artikel

Beeld & Geluid (2)

Schermafbeelding 2016-04-07 om 10.01.53

Haar stem spreekt boekdelen. Ze vraagt of ze gelegen belt en ik hoor dat ze zich schrap zet om mij het slechte nieuws te brengen. Ik ben het niet geworden. Ik word niet de nieuwe educatief medewerker bij Beeld en Geluid. ‘We hebben het heel lang over je gehad. Je presentatie in het atrium en het gesprek waren heel goed, maar je filmpje… die van de anderen waren beter.’

Met zijn drieen werden we die dag ontvangen. Twee mannen en ik. Er werd uitgelegd wat er van ons werd verwacht: een presentatie geven over Beeld en Geluid, een sollicitatiegesprek voeren en we moesten een filmpje maken over een favoriet onderdeel van De Experience, het museumgedeelte van Beeld en Geluid. Om beurten werden we voor de onderdelen opgeroepen. Een educatief medewerker hielp waar nodig met de basics van het editen. Bij de presentatie in het atrium kwamen mijn onderwijservaring duidelijk van pas. Ik vond het spannend, maar ook leuk om te vertellen over het gebouw, de functie en het ontstaan ervan. Tijdens het gesprek werd duidelijk dat oefening inderdaad kunst baart. Ik snap dat mijn filmpje niet goed was. Mijn ongemak was aan alle kanten zichtbaar. En ik kan me voorstellen dat het editen subtieler had gekund.

‘Nogmaals,’ zegt de stem aan de telefoon, ‘je presentatie en gesprek waren prima. Als algemeen publieksmedewerker zou je het prima doen.’ Ik val haar in de rede: ‘Zoeken jullie daar dan nog iemand voor?’ Ik verwacht een ‘nee’, maar krijg een ‘ja’. Ik word dus geen educatief medewerker, maar algemeen publieksmedewerker. Op oproepbasis. Na de vele afwijzingen die ik heb gehad de laatste tijd, ben ik helemaal high van deze ‘ja. Ik heb een bijbaan bij Beeld en Geluid!

Beeld en geluid

Schermafbeelding 2016-03-30 om 15.10.16

Ik neem dezelfde trein als dat ik tot april 2014 elke dag deed. Passagiers, waaronder ik, nemen plaats in de Eerste klas, omdat zoals altijd de trein over vol is. Ik ben op weg naar Beeld en Geluid voor een sollicitatiegesprek. Nou ja gesprek: gesprek + tests. Ik ben gevraagd van twee tot vijf uur in te ruimen in mijn agenda. De lat ligt hoog voor een toekomstig educatief medewerker. Een filmpje kunnen editen lijkt de belangrijkste skill te zijn. En dat moet ik ter plekke  laten zien.

Het is bijna twee jaar na mijn ontslag en het runnen van mijn eigen tekstbureau loopt niet zo voorspoedig als ik had gedacht. Ik teer snel in op mijn spaargeld en heb een bijbaantje nodig. Lopend van het station naar Het Instituut voor Beeld en Geluid, voel ik me raar. Ik heb het gebouw in twee jaar tijd dag voor dag zien verrijzen als ik naar en van mijn werk op de VARAgids redactie liep. Nooit gedacht dat ik daar op een dag zou gaan solliciteren als educatief medewerker. De redactie was mijn thuis. Het was vanzelfsprekend om een baan te hebben. Als ik nu terugkijk op die tijd kan ik me bijna niet voorstellen dat ik een baan had. En dat ik zo verwend was om het vanzelfsprekend te vinden. Ik zou het graag weer willen: een (vaste) baan met collega’s. De economie trekt aan, zeggen ze. En ik zie ook inderdaad heel veel leuke en geschikte vacatures, maar ik mag zelden op gesprek (en mag ik wel, dan ben ik de eeuwige tweede). Omdat er zoveel aanbod is, kunnen ze het schaap met de vijf poten eisen en krijgen. Zelfs voor een telefonische klantenservicefunctie was ervaring vereist en werd ik ongeschikt bevonden. Dat is slikken. Frustrerend. Beeld en Geluid past bij mij. Media, onderwijs en museum. Check, check en check. Alleen dat editen. Afijn, gaan met die banaan. Met rechte rug en een lach begroet ik de dame die mij allerhartelijkst ontvangt.

Leren unitasken

Schermafbeelding 2015-09-25 om 10.18.18

‘Basisschool leert kind niet hoe het moet leren,’ kopte de Volkskrant een tijd geleden (22 mei 2015, Opinie & Debat). Ik heb het artikel uitgescheurd en bewaard, want het noopte mij met m’n bevlogenheid over de 21st century skills tot nadenken. Naast de beoogde competenties als samenwerken, creativiteit, ICT-geletterdheid, communiceren, probleemoplossend vermogen, kritisch denken en sociale en culturele vaardigheden, brak het schrijversduo van het stuk – beiden ouder, tekstschrijver en auteur van De huiswerkhulp. Hogere cijfers, sneller klaar – een lans voor het haast ouderwets klinkende ‘leren’.

Oefenen en doorzetten

Leren leren. Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Het vereist veel oefenen, leren van de gemaakte fouten, systematisch en nauwkeurig werken, plannen en doorzetten. Ik had het graag tot in de finesses onder de knie gekregen. De deadline van deze blog bijvoorbeeld heb ik bij de verkeerde datum in mijn agenda gezet, waardoor ik net een mailtje ontving met de vraag waar mijn tekst bleef. Heel vervelend, het zorgt voor ergernis aan de opdrachtgevende kant en voor onrust bij mij, want alles op de agenda moet nu natuurlijk doorschuiven naar een later tijdstip. Ik zou immers geen knip voor de tekstschrijvende neus waard zijn als het maken van deze tekst nu niet voor alles zou gaan. Met een beetje pech komt een andere deadline zo in gevaar. In ieder geval komt er een punt bij op de to-do-list, terwijl zo’n lijst alleen maar fijn is als je gedane taken kunt doorstrepen. En o, wat een heerlijk euforisch gevoel is dat. Dat komt omdat het beloningssysteem in onze hersenen wordt geactiveerd en er een lichtelijk genotsgevoel optreedt. Met als gevolg dat we gaan multitasken. Of beter gezegd: probéren meerdere taken tegelijk te doen. Dan kunnen we lekker strepen op die lijst!

Multitaksen

Het probleem van multitasken is dat het niet kan. We denken dat we meerdere dingen tegelijkertijd doen, maar echt goed concentreren is alleen maar mogelijk op een activiteit tegelijk. Onderzoek heeft uitgewezen dat als mensen het idee hebben dat ze twee dingen tegelijk doen – telefoneren en een mailtje beantwoorden – hun aandacht razend snel afwisselt tussen de twee activiteiten. Mét daarbij iedere keer verlies van tijd, omdat de hersenen weer even moeten aanhaken waar ze ook al weer waren gebleven bij het beantwoorden van de mail. Neuropsycholoog Daniel Levitin zegt zelfs: ‘When trying to concentrate on a task, an unread email in your inbox can reduce your effective IQ by 10 points.’ Mulitaksen zorgt voor minder rendement – ook al zo’n alom tegenwoordig woord in het onderwijs – en voor stress.

Het genot van unitasken

Als onderdeel van de minst sexy 21st century skill – het leren leren –  hoort dus unitasken, zou ik zeggen. We leren dan al jong dat juist door ons op een activiteit tegelijk te concentreren, het genot van een doorgestreepte to-do-lijst eerder is bereikt. En dat we daar dus langer van kunnen genieten! Win-win. Ik heb het tijdens het tikken, niet een keer gekeken of er mail is binnengekomen, maar me wel zeker tien keer afgevraagd of ik nieuwe berichten heb. Slechte gewoonten zijn moeilijk af te leren… Oefenen en doorzetten, je bent nooit te oud om te leren leren.

Deze blog verscheen eerder op de site van Tekst2000 B1

 

Nieuwe site, twee tests en …

Schermafbeelding 2015-09-10 om 16.42.33

Verbouwing

Machtig mina wat is het lang geleden dat ik iets van me heb laten horen. Jammer – en zeker niet commercieel … – maar het is niet anders. Ik dacht steeds ‘ik wacht even totdat de verbouwing van de site helemaal af is.’ Dat is het nog steeds niet. Wat je nu ziet  is een webblog over de arbeidsmarkt die langzaamaan transformeert in een website waarop toekomstige opdrachtgevers kunnen zien wat ik voor ze kan betekenen (portfolio en aanbevelingen staan op het verlanglijstje). Om het overzichterlijker te maken dan het was hebben we (ik en mijn broertje Wouter, van wie ik afhankelijk ben om dit soort ideeën tot een goed einde te brengen en die overigens ontzettend goed aan de weg timmert als ondernemer – ik voel een interview opkomen) een ander theme gekozen. Dat zorgt weliswaar voor een rustiger beeld, maar betekent ook dat de blogs die ik eerder heb gepost opnieuw moeten worden opgemaakt willen ze er een beetje aantrekkelijk uitzien om te lezen. Posts die niet meer relevant zijn heb ik verwijderd. Zo is ‘Mijn week in foto’s’ verdwenen.

Hoe ik het blog verder in ga richten en hoe frequent ik van me zal laten horen, weet ik nog niet. Ik heb verschillende plannen, buiten ‘Uitgewerkt’, die ik vorm wil gaan geven, maar die zijn zo prematuur dat ik er niets over kan zeggen.

Zelfinzicht

Waar ik wel graag wat over wil zeggen zijn de twee tests die veel zelfinzicht geven, plus de juiste woorden om een mooi profiel op je CV mee te componeren. Het CV als opsomming van een aantal jaartallen en feiten verliest immers snel terrein, was onlangs (4 september) in de PZC (Provinciale Zeeuwse Courant) te lezen. In het krantenartikel claimt technisch bemiddelaar Connect de eerste te zijn die het CV in de ban doet. In plaats daarvan werkt de bemiddelaar voor technisch personeel liever met profielschetsen. Gebaseerd op de competenties van de werkzoekende wordt in een aantal zinnen geschetst waarom de kandidaat geschikt is voor de functie. En dat blijkt veel beter te werken. In het krantenartikel staat te lezen dat uitzendorganisatie Tempo Team al eerder heeft opgemerkt ‘dat vaardigheden als aanpassingsvermogen en flexibiliteit de komende tijd veel belangrijker worden dan een waslijst aan werkervaring en opleidingen.’ En om zo’n profiel accuraat op te stellen zijn deze tests heel handig!

MBTI
De eerste is de MBTI-test. Inmiddels gratis en voor niets on-line in te vullen en zoals ze zelf zeggen’ freakishly accurate’. En: ‘It’s so incredible to finally be understood.’ Precies wat ik dacht toen ik de testresultaten las. Dus:

‘Take our Personality Test and get a ‘freakishly accurate’ description of who you are and why you do things the way you do.’

 

Discover Your Strengths
Voor de tweede test koop je eerst het boekje Now, Discover Your Strengths bij
 Bol.com voor 14,00 euro. Je leest over de werkwijze en achterin vind je een code waarmee je een verder gratis test kunt doen. Met als resultaat een opsomming van jouw vijf belangrijkste competenties in volgorde van belangrijkheid. Zoek goed naar de 1.0 versie van de test, anders werkt de code niet. Nog een waarschuwing: kras de code voorzichtig te voorschijn met een muntstuk ofzo, anders is de code onleesbaar en moet je nog een keer het boek kopen. Dat had ik dus. Ik kraste de eerste keer iets te enthousiast met mijn duimnagel.

LET OP
En last but zeker not least,  houd de eerst volgende post in de gaten. Vooral als je in (of dichtbij) Utrecht woont. De eigenaresse van een heel mooie kledingwinkel vertelt over haar ondernemerschap én geeft behoorlijk wat korting op haar collectie…

Verbeter de wereld, word freelancer

article-0-1B3F5503000005DC-952_964x670

 

Avontuur
Vandaag precies een jaar geleden ging ik officieel uit dienst bij de VARA. Ik had niet kunnen verzinnen dat ik een jaar later zou doen, wat ik nu doe. En ik ben héél benieuwd hoe op 1 april 2016 mijn leven eruit ziet. Werk ik nog steeds als zelfstandige? En wat, waar en hoe dan? Of ben ik weer in loondienst en waar dát dan? Ik ben er bij tijd en wijle zenuwachtig over, maar voor het grootste gedeelte van de tijd vind ik het freelanceschap een spannend avontuur.

Zuur
Het is hard werken om aan nieuw werk te komen, maar ik ontmoet er allemaal interessante mensen door, die op hun beurt hard hun best doen om aan werk te komen. En dan is het zuur dat er weer (sommige) anderen zijn die jouw werk voor lief nemen en er liever niet voor betalen. Dat ze nog net een bedankmailtje schrijven, maar dat je zelf moet vragen waar de factuur naar toe kan worden gestuurd. Laat staan dat ze in het geval van een blad een recensie-exemplaar toe sturen. Niet netjes. Héél lang doen over het uitbetalen van een factuur. Onbeleefd. Soms denk ik dat de wereld er een stukje beter uit zou zien als iedereen een tijd beginnend ondernemer/zelfstandige zou zijn. Gewoon om eens te ervaren hoe het is als er zo met je (werk) wordt omgegaan. Voelen wat je moet doen om te zorgen dat je werk krijgt. Een keer aan de andere kant staan werkt verhelderend. Voor mij in ieder geval. Ik geloof dat ik de waardering voor werk uitgedrukt in geld beter begrijp.

Onderhandelen?
Een vriend van mij vertelde over een discussie met zijn schoonouders, die overal onderhandelen om het onderste uit de kan te krijgen. Iets waar hij zich als freelancer aan ergert. Toen zijn schoonmoeder hem laatst vroeg waarom ze hem en zijn vrouw en kinderen zo weinig zagen, antwoordde hij dat er heel veel tijd ging zitten in werken, omdat iedereen zijn diensten voor niks wil. Hij verwees daarbij, bijwijze van voorbeeld, naar hun onderhandelingen met de tuinman. ‘Als jullie de tuinman vragen voor niks het gras te maaien, moet de man elders twee keer zo lang werken om toch aan het benodigde inkomen te komen.’  Schoonmama vond dat natuurlijk totaal iets anders. Wat zij doen is scherp onderhandelen. Wat hun schoonzoon wordt aangedaan is asociaal.

Iemand betaalt de prijs
Precies hieraan moest ik denken toen ik in de Volkskrant een stuk las over duurder voedsel en waarom dat beter is. Kern van het verhaal: voor alles wat wij erg goedkoop vergaren wordt elders de prijs betaald. Dat geldt natuurlijk evengoed voor kleding. Voor alle goederen en diensten eigenlijk waar wij gebruik van maken, ver weg en in Nederland. Dat is niet fair.

2ef4ed52f07619044efb4af93043369e

 

[gevonden op mashable.com]

Creative bohémian

12c92cb5802f25dec886f68e94ded03e

Leren leren
In het eerste jaar van de studie leerden ik en mijn medestudenten hoe we moest leren. Een van de lessen was dat je soms weliswaar zoveel studiewerk had dat je dat nooit in een dag af kon hebben, maar dat je dan ‘s avonds in je bedje tóch tegen jezelf moest zeggen dat het klaar was. ‘Maar wat als het dan nog niet af is?!’ riep ik vertwijfeld. ‘Typisch een vraag voor jou, ‘ lachte vriendin L., die mij in korte tijd al goed had leren kennen.

l_b6333d10-758e-11e1-b6a0-b13bbb400001Leren werken
Hier moest ik onlangs aan denken toen ik me afvroeg wanneer ik genoeg heb gewerkt op een dag, in een week. Er stroomt een hevig calvinisme door mijn aderen. Werken doen we in het zweet des aanschijns en het is al snel niet goed genoeg. Ergo: werken is zwaar en niet leuk. Dat idee is zelfs voor mij inmiddels achterhaald. Lesgeven viel voor mij in die categorie en hield ik dus niet lang vol. Schrijven is ook vaak ploeteren, maar leuk! Maar op dit moment doe ik een groot deel van de tijd iets dat alleen maar leuk is: mensen ontmoeten en met ze praten, ze met elkaar in contact brengen, samenwerkingsplannen smeden, etc. Het is allemaal nodig, maar het kost allemaal tijd. En ik vind het zo aangenaam, dat ik het moeilijk vind het als werk te zien. Dat moet ik herzien, anders kom ik alleen met nachtwerk aan het beoogde aantal werkuren. En ik heb al het idee dat ik constant werk. Werk en privé zijn totaal verweven bij mij. Ik woon alleen en heb geen kinderen om voor te zorgen, ik kán altijd aan de slag. En ik vind dat prettig, dacht ik. Ik ben nou eenmaal niet iemand van de  overzichten en schema’s, daar val ik juist van stil. Ik houd ervan hoe ik soms doldraai van de ideeën – die bijna allemaal een stille dood sterven – en hoe ik aan de haal kan gaan met een gedachte die me invalt.

Het nieuwe werken
Gisteren keek ik de Tegenlicht-aflevering ‘Het werken van morgen‘ (aanrader!) en ik vermoed dat ik bij de groep creative bohémiens hoor. Ik denk dan direct aan strand, zon en palmbomen, dus ik associeer me er graag mee. Ik ben heel blij dat ik na mijn ontslag (volgende week een jaar geleden) mezelf opnieuw aan het uitvinden ben. Ik vind het leuk, het geeft veel reuring en energie. Maar ook spanning. Dat voel ik aan mijn rug, die stijf is van de stress en dat zie ik aan de wallen onder mijn ogen van het het woelen in bed voordat ik in slaap val omdat alle plannen die ik heb juist in rust toestand doorontwikkelen.

Alle begin is spannend natuurlijk, houd ik mezelf voor. En ik kan beter mijn definitie van werk herzien, want ik vind wat ik nu doen veel te leuk om los te laten. En ik moet een beetje vertrouwen hebben, scheelt enórm!

 

Denken in beeld

cfaef7fa4f115341c224edaccb95915f

MASTERCLASS
Na twee dagen masterclass ‘Denken in beeld’ was ik helemaal daas, maar ook heel content. Het was fantastisch. (Chef-)redacteuren van publiekstijdschriften, opinie- en omroepbladen zouden worden getraind in denken in beeld. Aangemoedigd worden om een eigen visie te ontwikkelen waar het gaat om denken in beeldideeën, beeldselectie en storytelling. Daar wilde ik als beeldliefhebber heel graag bij zijn, maar de inschrijvingstermijn was al lang verlopen. Ik waagde er een mailtje aan en ik mocht er nog bij! Het overtrof mijn verwachtingen. Meestal ligt het tempo van soortgelijke cursusdagen laag, met ellenlange voorstelrondjes die het concentratievermogen tarten. Hier niet.

FLIPPERKAST
Organisator COP had bevlogen mensen ingehuurd, de locatie (twee verschillende, werkt heel goed!) was perfect en de deelnemers geïnteresseerd. En ik was weer eens forens. Ik hoorde ‘er’ weer bij. Bij de werkende kant van de samenleving. Zo voelde het in ieder geval en dat voelde goed. Het was een heerlijke sensatie om als vanouds, net als ‘iedereen’, in het donker in een overvolle trein te reizen, moe en met een eveneens overlopend hoofd. Niet in de laatste plaats omdat ik dwars door mijn schaamte heen heb lopen leuren met mezelf als werkzoekende. Ik zou immers geen knip voor de neus waard zijn geweest als ik niet van de gelegenheid gebruik had gemaakt om kenbaar te maken dat ik werk zoek. Ik ben nog steeds hyper van alle input. Het is een soort flipperkast in m’n hoofd en ik kan niet kiezen welk idee ik het eerst uit ga werken.

ELS OP HET PAARD
En ik ben nogal jaloers op het beroep van Helena van Dun, een van de docenten (zie onder). Wat zij doet komt het dichtst in de buurt van wat ik van jongsafaan wil doen, alleen wist ik tot deze masterclass niet dat dit zo kon, eerlijk gezegd. Ik vond en vind het moeilijk om te omschrijven wat voor soort werk ik wil doen. De gemene deler is ‘dingen maken’. In de breedste zin van het woord. Net als toen ik jong was eigenlijk. Ik schreef  het boek ‘Els op het paard’, hield een dagboek bij, breidde een Maja de Bij-popje en een trui (samen met oma), richtte keer op keer mijn kamer opnieuw in, stopte uitgescheurde pagina’s uit interieurbladen in een map voor later, liet me door films inspireren voor de inrichting van mijn eerste huis. Ik schrijf en brei nog steeds. Houd er nog steeds van mijn huis opnieuw in te richten. Ik ben zelfs een keer naar een open avond van Artemis geweest, waar ik me heb laten afschrikken door alle het talent dat ik daar zag. Ik vind het leuk om kennis over te dragen, het beste uit mensen te halen, samen een nieuw project te beginnen. Ik hoor vaak dat ik moet focussen. Ook tijdens de masterclass viel dat woord een aantal keer in de gesprekken die ik voerde. En dan had ik het alleen nog maar over schrijven. De focus betreft dan de niche waarbinnen ik zou moeten opereren. Dat is blijkbaar een must voor de huidige arbeidsmarkt. Iedere keer dat iemand tegen me zegt dat ik moet kiezen, me op een ding moet richten, voel ik me als een kind dat berispt wordt. ‘Onzin,’ zei gelukkig een van mijn mede-cursisten, ‘fuck de focus’. Een vrouw naar mijn hart.

 

Luis Mendo Editorial Designer, illustrator
 http://www.luismendo.com

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHelena van Dun, adviseur, beeldcoördinator en trainer

voor onder andere Libelle, Red, Nouveau,

VT wonen, Eigen Huis & Interieur, Autoweek, Psychologie Magazine

en als docent verbonden geweest aan Charles Montaigne, Artemis en Hogeschool Utrecht

Jaap Biemans / Coverjunkie 

Cover lover & mag addict.

foreveryoungIt’s all about creativity in magazine design

 http://www.coverjunkie.com

 Martijn van de Griendt, fotograaf.

Maakt veel werk in opdracht voor kranten, tijdschriften en reclamebureaus en vrij werk.

Dit jaar had hij een tentoonstelling in de Kunsthal,

hij heeft diverse boeken samengesteld en is winnaar van verschillende prijzen

van de Zilveren Camera (o.a. voor jong talent in 1997)

 

IMG_6974

Cyprian Koscielniak, illustrator bij NRC en Frankfurter Allgemeine

en losse opdrachten voor o.a. Rabobank, Joods Historisch Museum,

diverse Poolse magazines, ABN AMRO.

Daarnaast is Cyprian docent illustratie bij Academy Minerva in Groningen
www.cypriankoscielniak.com

Mijn ei

mimiapples-682x1024

 

PAUW
Wat plezierig dat Jeroen Pauw ophef heeft veroorzaakt met zijn uitspraken over het geringe aantal vrouwelijke gasten in talkshows. Daardoor kan ik met een zweem van actualiteit het ei kwijt waar ik heel mijn vakantie mee heb rondgelopen. En ja, hij heeft gelijk, er zijn nog niet voldoende vrouwen in hogere bestuurlijke functies, maar er zijn natuurlijk genoeg vrouwen die iets interessants hebben gedaan, gemaakt en hebben te melden.

 

002b33153a8444e2b02e268291422eac

MIJN EI

Maar goed, mijn ei. Het begon met een post op het blog Manger van televisiekok, kookboekenschrijver, blogger en beeldschone moeder van zeven kinderen in de Médoc, Mimi Thorisson (foto). Iemand had het nodig gevonden commentaar te geven op een instagram foto waarop ze een bakkerswinkel uit komt lopen met twee van haar dochters en een van haar vele honden. Het commentaar, dat ze overigens direct heeft gewist: ‘You promote childbirth and cooking but women should be in boardrooms making important decisions as CEO’s.’ Mijn mond viel open van verbazing. Deze vrouw verdient haar centen met dingen die ze heel leuk vindt om te doen. Helaas zag Thorisson zich genoodzaakt om zichzelf te verdedigen. Ik vond het commentaar zo absurd dat ik er om moest lachen, tegelijkertijd vond ik het verdrietig. Waarom elkaar zo afkammen? Net als in de Pauw-discussie. Vrouwen die andere vrouwen wegzetten als zeikwijfen, omdat ze part-time werken. Als schuldige, als degenen die het voor de rest verpesten, omdat ze met hun deeltijd banen de standaard zouden zetten voor alle vrouwen. Waarom elkaar zo de maat nemen, afkatten, neerhalen, beschamen? En ik dacht aan mijn idool Caitlin Moran, militant feministe die als maatstaaf heeft: zouden mannen het ook doen?  Het antwoord is ja, volgens Moran, mannen zijn kritisch op elkaar.

SCHAAMTE

Natuurlijk mogen vrouwen het oneens zijn met elkaar. En toch zit het me niet lekker. Dat komt denk ik omdat ik het het instagramcommentaar las terwijl ik mijn andere vakantieboeken tot mij nam. Namelijk die van Brené Brown. Het derde deel van mijn ei. De vrouw wier TEDtalks ik al op Uitgekleed plaatste, doet onderzoek waar ik jaloers op ben. Ze bekijkt wetenschappelijk wat verbondenheid is en wat het doet voor mensen. Tijdens dat onderzoek (dat nu al tien jaar duurt) stuitte ze als eerste op schaamte, een grote boosdoener. Het kostte haar zes jaar onderzoek om er grip op te krijgen: We zetten schaamte in om de ander onze wil op te leggen. Bij het opvoeden van kinderen, in het onderwijs, en in werk situaties. Denk aan een leidinggevende die iemand te kakken zet tegenover zijn of haar collega’s. We kennen allemaal wel iemand die schaamte inzet als machtsmiddel, want die persoom zijn we zelf. Iedereen doet het. Man en vrouw. Maar het werkt niet, het heeft zelfs een averechts effect. We verwijderen ons van elkaar, terwijl we elkaar eigenlijk nodig hebben, ook al geven we dat liever niet toe. Het alleen afkunnen straalt iets krachtigs uit en staat hoog aangeschreven in onze cultuur. Maar het werkt niet. De mens is gemaakt als kuddedier, niemand redt het alleen. Als heel de wereld Browns boeken zou lezen en ter harte zou nemen zou er een revolutie kunnen plaatsvinden. Of nou ja, iets gematigder en beter verwoord door professor Jody Williams, Nobelprijswinnaar voor de Vrede in 1997 over Gelukkig ben ik niet de enige: ‘Dit belangrijke en hoopvolle boek biedt een gedurfd nieuw perspectief.’ En zo is het.

Mijn loopbaancoachingstraject

82637e3006a841dd84b01b903dbc44eaONTSLAG
Ik weet nog goed dat ik het kamertje inliep van Vera de Witte, directeur Communicatie bij VNG (Vereniging Nederlandse Gemeenten). We vonden elkaar leuk. Handje schudden, voorstellen, koffie. Ik bedankte haar voor het feit dat ze tijd voor mij wilde maken enkel en alleen omdat mijn hoofd P&O een aantal bevriende werkgevers had aangeschreven om mij te promoten. Zo erg vond ze het om mij te ontslaan (‘Vroeger wist ik dat het wel goed kwam, maar nu is de arbeidsmarkt zo krap …’) Ook al zo lief.

ZOEKPLAATJE
Afijn, babbeltje, lachen, dit voelde goed. En toen vroeg De Witte wat voor werk ik wilde doen. Bij elke zin die ik sprak betrok haar gezicht iets meer. Haar conclusie: ‘Je bent een hartstikke leuke meid en ik zou je zo inhuren, maar ik heb geen idee op welke functie. Je bent een zoekplaatje, meid.’ Op de toppen van mijn zenuwen, ik wist al een half jaar dat ik boventallig zou worden, barstte ik in tranen uit. Zij schrok, ik schaamde me. O, wat schaamde ik mij. Ze had me uitgenodigd omdat ik door mijn hoofd P&O was aangeprezen als een goede werknemer. De Witte: ‘Als ik zo’n mailtje lees, wil ik iemand ontmoeten. Ik wil altijd goede mensen spreken.’ Ik voelde me nog kleiner worden. Had ik mijn hoofd P&O een andere Joke voorgespiegeld dan ik was? Toen ik mij in de trein vanuit Den Haag terug naar Utrecht bij elkaar raapte, wist ik: ze heeft gelijk. ‘En ze heeft gezegd dat ze me wil helpen en haar netwerk wil inzetten, ‘ sprak ik tegen mezelf. ‘Dat is goed nieuws, dat is aardig. Daar heb je echt wat aan.’

LOOPBAANTRAJECT
En toen ik niet veel later in mijn boventalligheidsbestaan een loopbaantraject kreeg aangeboden dacht ik direct aan haar. Toch nam ik eerst nog een even kijkje bij een coach waar mijn werkgever mee werkte. Geen klik. Ik ergerde me aan deze vrouw en zij volgens mij aan mij. Ik mailde Vera, zoals ik haar vanaf dat moment aansprak. Ik vroeg haar of ze mij wilde coachen en dat wilde ze. Gelukkig.  Het was hard werken. In die zin, ik moest over mezelf nadenken als iemand die na twaalf jaar opnieuw de arbeidsmarkt op ging. Ik moest overduidelijk uit mijn comfort-zone. Ik moest mezelf leren verkopen. ‘Je hebt zoveel in je mars,’ riep Vera dan uit, ‘maar je presenteert je als een stagiair!’ Ik wist het. Ik voelde het. Ik voelde me in een constante staat van black-out als ik mezelf moest aanprijzen. Ik haalde diep adem, rechtte mijn rug, opende mijn mond, maar er kwam alleen gepruttel uit. Mijn brein draaide tevergeefs op volle toeren op zoek naar een woord om aan te blijven haken. Maar oefening baart wel degelijk kunst en dat culmineerde in vier oefengesprekken met echte mensen die mijn presentatie zouden beoordelen. Vier personen uit Vera’s netwerk wilden een uur voor mij uittrekken. Dat is fantastisch natuurlijk! Drie leuke werkgevers en een – ehm – pittiger gesprek, beloofde Vera mij. Dat werd het tweede gesprek. Ik wist het al toen ik werd opgehaald bij de receptie. Mijn ijsbrekende constateringen over het gebouw werden genegeerd of verbeterd. Er werd niks ondernomen om mij op mijn gemak te stellen. Het gesprek werd een ramp. Alweer waren er tranen. Ik deed niks om de aannames die over mij werden gedaan te weerleggen, ik incasseerde ze als een stout kind dat straf verdiende. Ik had op moeten staan, een hand moeten geven en zeggen dat een goede samenwerking mij onmogelijk leek. Ik denk dat ik zoiets nu zou durven. Maanden na deze ervaring kan ik er om lachen. En kan ik zeggen dat het loopbaantraject mij in vijf ontmoetingen – plus de nepsollicitatiegesprekken – echt heeft geholpen. Ik heb mijn CV en LinkedIn-profiel opgeschoond en Vera’s tips komen nog steeds van pas als ik vacatures bekijk en een sollicitatiebrief schrijf. Kortom, ik kan het iedereen aanraden, zo’n traject. Dus ik dacht ‘waarom geen korte reeks interviews met (loopbaan)coaches als wegwijs voor de lezers?’ Je hebt ze namelijk in soorten en maten. Ik zal verschillende smaken uitkiezen en ze aan jullie presenteren. Te beginnen met Vera de Witte natuurlijk. Donderdag. ‘De coach’.

Kies Exact

IIAV01_2882_W

EEN SLIMME MEID IS ZZP’ER?

‘Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’. Ken je die Postbus51-spot uit 1987 nog?  Ik zat op de grond voor de televisie en een ijzeren vuist omklemde mijn hart toen het Jeugdjournaal – de boodschap was dus voor mij bedoeld! – de ‘Kies Exact’-campagne aankondigde. De adem werd mij benomen. Meisjes moesten exacte vakken kiezen om later voor zichzelf te kunnen zorgen. Trouwen en teren op de zak van een partner zou tegen de tijd dat ik volwassen werd echt niet meer kunnen.

Daar vervloog een droom én mijn vertrouwen in de toekomst. Ik vergaapte me altijd aan de in de wit geklede bruidjes die aan de arm van hun aanstaande het pittoreske Middelburgse stadhuis betraden.97380e7df75ad2376231c8a72d61ae76Daar zou ik later ook liefdevol mijn handtekening zetten. En dan zou ik kindjes krijgen. En verder dacht ik niet. Tot die avond. Het werd mij duidelijk dat ik alleen een toekomst zou hebben als ik wis-, natuur- en scheikunde in mijn vakkenpakket zou nemen. En als ik zou leren lassen, tenminste dat beeld zag ik voor me toen het Jeugdjournaal het Armagaddon-scenario voor mij uittekende. Wiskunde! Dat was rekenen en dat kon ik niet! Bijles na bijles werd tevergeefs aan mij besteed. En zo zou het later eveneens gaan bij wiskunde en al die andere exacte ellende. Het moge duidelijk zijn, ik ben er een van het pretpakket. Ben ik daarom nu werkloos? Ik vroeg het mij van de week ineens af.

 TECHNOLOGIE SLOKT BANEN OP f629f37777b742625f05bbeeb9a78b81

Mezelf redden zonder partner, daar kan ik een dikke vink achterzetten. Lukt! Zonder wiskunde. Ha! Ik mis er wel een. Een echtgenoot en vriend  bedoel ik. Sowieso voor de gezelligheid enzo, maar ook heel specifiek bij het zoeken naar een baan. Of meer nog bij het opzetten van een ZZP-platform met Uitgewerkt. Vanwege het geld. Een extra inkomen zou mij wellicht helpen om de sprong naar zelfstandige eerder te maken, een halve uitkering is met een partner misschien nog wel te doen. Maar een aanvullend karakter zou nog veel meer welkom zijn. Iemand die even enthousiast is als ik, maar veel beter in focussen. In mijn eentje verzand ik snel in het steeds maar meer ideeën verzamelen. Uiteraard heb ik allerlei mensen om mij heen met wie ik mijn plannen op gezette tijden bespreek, maar een vaste significant other in huis zou ik er graag bijhebben. Lijkt me prettiger pionieren. Want zo voel ik mij: Een pionier. Een wegbereider.  Ik, en alle andere mensen zonder vaste baan, effenen alvast het pad voor de rest die later zal volgen. De rest ja, want er zal steeds minder werk zijn. Technologie slokt banen op, leert trendwatcher Adjiedj Bakas ons op zijn site. Daardoor zullen we het bestaande – betaalde en onbetaalde – werk beter  moeten verdelen.

HOSSELEN & SCHARRELEN

Onlangs zei Bakas het als volgt in het Financieel Dagblad: ‘Het nieuwste werken is hosselen.’ En: ‘Freelancen en baantjes combineren wordt het ‘nieuwe normaal’. In dagblad Trouw kondigt hij een opleving van de ambachten aan: ‘Die worden gemoderniseerd met laserprinten, 3D-printen, enzovoorts. De meest getalenteerden zullen fulltime werken. Wie een gematigd talent heeft, de meerderheid, zal drie dagen werken en twee dagen vrijwilligerswerk doen omdat de overheid de zorg niet meer kan betalen. Dan moet je denken aan ouderenzorg, kinderopvang, buurtcomités om de veiligheid in de wijk te verzorgen of het groen verzorgen. Als de overheid op die manier het leven goedkoper maakt, hoeven we minder belasting te betalen. Wat ik wil, is dat het belasting- en uitkeringstelsel wordt herzien. AOW, WW, kinderbijslag, we moeten het allemaal inwisselen voor een vlaktaks en een basisinkomen van 700 euro per maand. De rest moet je erbij scharrelen.’ Zo. Dat staat ons dus te wachten. Sterker nog, het is al bezig, ik zie het om mij heen gebeuren. Eng soms, maar vooralsnog vooral spannend en interessant.

 

 

IIAV01_2916_W

Het ministerie van Onderwijs en Wetenschappen start in 1987 de campagne ‘Kies exact‘. De bedoeling is meisjes in het voortgezet onderwijs te stimuleren minimaal in één exact vak eindexamen te doen. Een vakkenpakket met minimaal wiskunde zou de kansen van meisjes in vervolgopleidingen en op de arbeidsmarkt vergroten. Deze campagne past in het emancipatiebeleid van de overheid, waarin gewerkt wordt aan de 1990-maatregel die alle mensen vanaf 18 jaar verplicht tot economische zelfstandigheid.