Category Archives: Uncategorized

Beeld & Geluid (2)

Schermafbeelding 2016-04-07 om 10.01.53

Haar stem spreekt boekdelen. Ze vraagt of ze gelegen belt en ik hoor dat ze zich schrap zet om mij het slechte nieuws te brengen. Ik ben het niet geworden. Ik word niet de nieuwe educatief medewerker bij Beeld en Geluid. ‘We hebben het heel lang over je gehad. Je presentatie in het atrium en het gesprek waren heel goed, maar je filmpje… die van de anderen waren beter.’

Met zijn drieen werden we die dag ontvangen. Twee mannen en ik. Er werd uitgelegd wat er van ons werd verwacht: een presentatie geven over Beeld en Geluid, een sollicitatiegesprek voeren en we moesten een filmpje maken over een favoriet onderdeel van De Experience, het museumgedeelte van Beeld en Geluid. Om beurten werden we voor de onderdelen opgeroepen. Een educatief medewerker hielp waar nodig met de basics van het editen. Bij de presentatie in het atrium kwamen mijn onderwijservaring duidelijk van pas. Ik vond het spannend, maar ook leuk om te vertellen over het gebouw, de functie en het ontstaan ervan. Tijdens het gesprek werd duidelijk dat oefening inderdaad kunst baart. Ik snap dat mijn filmpje niet goed was. Mijn ongemak was aan alle kanten zichtbaar. En ik kan me voorstellen dat het editen subtieler had gekund.

‘Nogmaals,’ zegt de stem aan de telefoon, ‘je presentatie en gesprek waren prima. Als algemeen publieksmedewerker zou je het prima doen.’ Ik val haar in de rede: ‘Zoeken jullie daar dan nog iemand voor?’ Ik verwacht een ‘nee’, maar krijg een ‘ja’. Ik word dus geen educatief medewerker, maar algemeen publieksmedewerker. Op oproepbasis. Na de vele afwijzingen die ik heb gehad de laatste tijd, ben ik helemaal high van deze ‘ja. Ik heb een bijbaan bij Beeld en Geluid!

Ondernemen tijdens de crisis

Schermafbeelding 2015-09-15 om 13.43.04
Schoonheid en kracht

Ondernemen tijdens de economische crisis is geen sinecure. Daar weet Erica Haak, eigenaresse van kledingwinkel AY, alles van. Een gesprek over het opzetten van een eigen zaak én – bij wijze van toegift – kledingtips voor een sollicitatie.

De etalage van kledingwinkel AY in de Utrechtse Zadelstraat is altijd een pláátje en sinds vijf jaar is de winkel met recht een Utrechts pareltje. Bleef het voor mij lange tijd bij alleen kijken en watertanden, sinds een aantal jaar is het af en toe kopen. Eerlijk is eerlijk: het liefst in de sale, want de kleding en sieraden die eigenaresse Erica in haar winkel heeft hangen zijn niet goedkoop, maar wel prachtig en tijdloos. En zeer in trek, want elk jaar draait ze winst. En dat is knap in deze tijd.

Starten tijdens de crisis

Sterker nog, Erica begon haar bedrijf toen de economische crisis al een paar jaar verwoestend om zich heen aan het slaan was. Toch gingen de lichten bij de Kamer van Koophandel en de bank direct op groen. ‘Door een combinatie van ervaringen wist ik precies wat ik wilde en kon ik het allemaal uitrekenen en begroten. Dat wekte groot vertrouwen.’ Naast haar tot in detail uitgewerkte businessplan kon Erica namelijk bogen op werkervaring als bijstandsconsulente en medewerker P&O, waardoor ze mensenkennis heeft en cijfermatig sterk is onderlegd. Kunstzinnig is ze heel haar leven al. Ze heeft kunstacademie gedaan (niet afgemaakt), richtte huizen in voor architectenbureau Ad van Iepenburg, heeft in verschillende kledingwinkels gewerkt en was personalshopper voor, onder andere, haar vroegere collega’s. O ja, én ze is model geweest.  

IMG_8098

Up-coming Utrecht

Bovendien wist ze exact hoe de winkel eruit moest zien. ‘Ik wilde perse een pand in de Zadelstraat, toen een up-coming stukje Utrecht. Mensen die onderweg zijn naar een cursus aan de universiteit lopen hier langs en worden hopelijk door de etalage aangetrokken, zodat ze na de studiedag even binnen stappen. De etalage moet er altijd tiptop uitzien. De hele winkel trouwens. Ik bén de winkel.’ En dan doelt Erica niet alleen op de merken die ze verkoopt, maar ook op de inrichting van het pand. ‘Omdat ik lang ben, heb ik met mijn toenmalige man zelf de meubels ontworpen en gemaakt. Ze zijn groot en hoog, zodat mijn lengte minder opvalt. Dat is belangrijk, want mensen zijn daar vaak door geïntimideerd. Dat wil ik niet, want dan komt niemand de winkel binnen.’

 De naam van de winkel, AY, verwijst naar de gelijknamige farao, de vermoedelijke vader van Nefertite (‘De mooie is gekomen’). ‘Omdat je het uitspreekt als het Engelse ‘I’ opperde een vriend om er ‘Adore Yourself’ van te maken. Het gaat mij om AY, dat staat voor schoonheid, tijdloosheid en kracht.’ Schoon- en tijdloosheid van de kleding in de winkel, uiteraard. De kracht, voor het doorzettingsvermogen en de power die er nodig is om een eigen winkel te runnen. ‘Het is hartstikke leuk, maar niet altijd makkelijk. Op stille dagen is het altijd de vraag wanneer het weer aantrekt en ieder nieuw seizoen is het afwachten of mijn klanten waarderen wat ik heb ingekocht. Als beginnend ondernemer heb ik nog geen eigen vermogen opgebouwd, in die zin is iedere dag spannend en zijn stille tijden zenuwslopend. Gelukkig ben ik sterk en houd ik van een beetje spanning. Bovendien is alles tot nu toe goed gekomen. Ondanks de crisis groei ik ieder jaar!’

Persoonlijke aandacht

Erica is naar eigen zeggen in een gat gesprongen. ‘Ik miste in Utrecht een winkel die gezellig was met verkopers die kennis hadden van de stoffen en persoonlijke aandacht voor de klanten. Ik weet hoe de verschillende stoffen vallen, hoe ze te met elkaar te combineren zijn en ik zie – dankzij mijn kunstacademie-oog – in een oogopslag wat iemand staat. Het gaat allemaal over de verhoudingen van iemands lichaam.’ Erica vind het belangrijk om haar klanten bij naam te kennen en te weten wat ze in hun kast hebben hangen. ‘Daar investeer ik in. Als er een item binnenkomt dat bij iemands garderobe past, sms ik die klant. Ik ben bezig met het opbouwen van een relatie met mijn klanten en ben er niet op uit om hen een groot bedrag stuk te laten slaan.’

 

Een sollicitatie – Wat trek ik aan?!?

Nu ik Erica haar toch spreek, maak ik van de gelegenheid gebruik wat algemene tips te vragen over sollicitatiekleding, of een belangrijk-gesprek-met-een- belangrijke-eventuele- nieuwe-klant-kleding. Erica steekt direct van wal: ‘Vaak maken mensen daar een heel gedoe van. Laat dat! Iedereen heeft wel een nette broek, een jasje en een topje. Trek iets aan dat lekker zit. Natuurlijk moet het netjes zijn, maar het is even belangrijk dat je je er comfortabel en mooi in voelt.’

‘Let op dat je schoenen niet knellen! En zorg dat je een bepaalde vorm van zakelijkheid en afstandelijkheid uitstraalt. Dat bereik je door te kiezen voor rustige ingetogen kleuren. Geen prints, die leiden af en geven je gesprekspartner het gevoel dat je iets te verbergen hebt. Lang haar, draag je opgestoken of in ieder geval vast zodat je gezicht goed te zien is. Dat geeft een open uitstraling. Make-up en sieraden houd je rustig. Fotografeer jezelf in de out-fit die je van plan bent aan te trekken. Kom je over zoals je over wil komen?’

Heel lang

Géén hoge hakken, dan word je nog langer en daar wordt de persoon tegenover je onzeker van. Je komt intimiderend over.

Heel klein

Jij trekt juist knalhakken aan.

Vol figuur

Het is belangrijk dat je los vallende donkerkleurige kledingstukken aantrekt van een mooie kwaliteit. Een jurk met een lang sluik vallend jasje of vest in een kleur. En – de uitzondering! – een sjaal in een afwijkende kleur met een bijzondere print.

Dun figuur

Blijf weg van donkere kleuren. Lichtkleurige kleding geeft je meer body. Kies voor een pak met een eveneens lichtkleurige trui eronder.

IMG_8106Maak kans op een gratis garderobe check en 10 % korting!

Moet je binnenkort op een sollicitatiegesprek, heb je een nieuwe baan waar je een heel nieuwe garderobe voor nodig hebt, of heb je een behoorlijk budget stuk te slaan en wil je graag advies? Erica biedt de eerste drie lezers van ‘Uitgewerkt’ die zich bij haar in de winkel melden een gratis garderobe check aan, plus een korting van 10% bij besteding vanaf €500,00.

Adore Yourself, Zadelstraat 9, 3511 LR Utrecht,  Tel: +31(0)30-2331183 , info@adoreyourself.nl

Onderwijzer aan de macht

‘Leraren waren de arbeiders, maar zijn nu de ingenieurs van het onderwijs,’ zegt de in Amsterdam wonende Franse socioloog Laurent Chambon in de Tegenlicht-aflevering ‘Onderwijzers aan de macht’. Zo is het!, juicht de oud-docent én de zzp’er in mij.

Nieuw werken
Sinds ik vorig jaar ben wegbezuinigd bij de VARAgids ben ik nog meer fan van het VPRO-programma Tegenlicht dan ik al was. Ik was het, omdat de documentairereeks zo accuraat de contouren van de toekomst weet te schetsen en ik ben het nog meer, omdat veel uitzendingen over mijn huidige leven gaan. De afleveringen over ‘het werken van morgen’ – banen stapelen, het verdwijnen van banen/vaste contracten, als zzp’er in verschillende verbanden met andere zelfstandigen opdrachten aannemen – gaan over mijn manier van werken van nu. Het is fantastisch, frustrerend en beangstigend tegelijk.

f3c14013a13e963f3fb3a41007695c34

Nieuw onderwijs
Met grote interesse volg ik het debat over het basisloon en de ontwikkelingen in het onderwijs. Als er een compleet nieuwe arbeidstoekomst voor ons ligt, is het belangrijk dat we daar op beide vlakken op anticiperen. Onderwijs gaat mij sowieso aan het hart, als voormalig docent geschiedenis. Tijdens mijn korte carrière voor de klas – twee jaar – bleek hoe totaal ongeschikt ik ben als leraar. Iedere dag fietste ik huilend naar mijn werk. Weer lag er een dag voor me, waarop ik tekort zou schieten als juf. Ik was alleen maar bezig met overleven en had niet de rust er te zijn voor de leerlingen. Ik zag wat ze nodig hadden, maar het ontbrak mij aan het gereedschap om het ze te geven. Het was een frustrerende uitputtingsslag. Voor de leerlingen moet het niet veel anders zijn geweest. Goed onderwijs begint immers met de juiste persoon voor de klas.

Samen gelukkig worden
Ik geloof zeker dat we moeten kijken naar nieuwe vormen van onderwijs en het aanreiken van vaardigheden die in de toekomst gevraagd zullen worden van onze kinderen en die wil ik ook absoluut gaan bekijken. Het terugdringen van de administratiejungle en het doorgeslagen toetsingssysteem en de overal ontluikende initiatieven om ons onderwijssysteem, allemaal ontzettend belangrijk, interessant of hoopgevend.

Maar het begint en eindigt met de persoon voor de klas. Iemand die oog heeft voor alle persoontjes in de banken voor hem of haar. Ik moet denken aan Meester Bart die zijn leven als docent op een Middelbare School deelt op Tumblr. Er spreekt een grote liefde voor zijn kinderen en het vak van docent uit zijn anekdotes. En ik moet denken aan zijn Japanse collega Kanamori. Hij is al meer dan 30 jaar leraar en daarnaast filosoof en cultuurhistorisch vrijdenker. Zijn doel voor de klas: kinderen leren samen gelukkig te worden. Hij moedigt kinderen aan plezier te hebben en leert zijn klas dat ze hun eigen sterke kanten en die van hun vrienden moeten bevestigen en laten bevestigen. Kanamori wil een klas waar kinderen een sterk emotionele band met elkaar hebben en reikt ideeën aan hoe dat in het leven kan. Want zegt hij, ‘Als één kind niet gelukkig is, is niemand gelukkig.’ Dat leidde in 2003 – Kanamori is dan 57 jaar – tot de prachtige en ontroerende documentaire Childeren full of life.

 

Deze blog verscheen eerder op de site Tekst2000 B1

Creative bohémian

12c92cb5802f25dec886f68e94ded03e

Leren leren
In het eerste jaar van de studie leerden ik en mijn medestudenten hoe we moest leren. Een van de lessen was dat je soms weliswaar zoveel studiewerk had dat je dat nooit in een dag af kon hebben, maar dat je dan ‘s avonds in je bedje tóch tegen jezelf moest zeggen dat het klaar was. ‘Maar wat als het dan nog niet af is?!’ riep ik vertwijfeld. ‘Typisch een vraag voor jou, ‘ lachte vriendin L., die mij in korte tijd al goed had leren kennen.

l_b6333d10-758e-11e1-b6a0-b13bbb400001Leren werken
Hier moest ik onlangs aan denken toen ik me afvroeg wanneer ik genoeg heb gewerkt op een dag, in een week. Er stroomt een hevig calvinisme door mijn aderen. Werken doen we in het zweet des aanschijns en het is al snel niet goed genoeg. Ergo: werken is zwaar en niet leuk. Dat idee is zelfs voor mij inmiddels achterhaald. Lesgeven viel voor mij in die categorie en hield ik dus niet lang vol. Schrijven is ook vaak ploeteren, maar leuk! Maar op dit moment doe ik een groot deel van de tijd iets dat alleen maar leuk is: mensen ontmoeten en met ze praten, ze met elkaar in contact brengen, samenwerkingsplannen smeden, etc. Het is allemaal nodig, maar het kost allemaal tijd. En ik vind het zo aangenaam, dat ik het moeilijk vind het als werk te zien. Dat moet ik herzien, anders kom ik alleen met nachtwerk aan het beoogde aantal werkuren. En ik heb al het idee dat ik constant werk. Werk en privé zijn totaal verweven bij mij. Ik woon alleen en heb geen kinderen om voor te zorgen, ik kán altijd aan de slag. En ik vind dat prettig, dacht ik. Ik ben nou eenmaal niet iemand van de  overzichten en schema’s, daar val ik juist van stil. Ik houd ervan hoe ik soms doldraai van de ideeën – die bijna allemaal een stille dood sterven – en hoe ik aan de haal kan gaan met een gedachte die me invalt.

Het nieuwe werken
Gisteren keek ik de Tegenlicht-aflevering ‘Het werken van morgen‘ (aanrader!) en ik vermoed dat ik bij de groep creative bohémiens hoor. Ik denk dan direct aan strand, zon en palmbomen, dus ik associeer me er graag mee. Ik ben heel blij dat ik na mijn ontslag (volgende week een jaar geleden) mezelf opnieuw aan het uitvinden ben. Ik vind het leuk, het geeft veel reuring en energie. Maar ook spanning. Dat voel ik aan mijn rug, die stijf is van de stress en dat zie ik aan de wallen onder mijn ogen van het het woelen in bed voordat ik in slaap val omdat alle plannen die ik heb juist in rust toestand doorontwikkelen.

Alle begin is spannend natuurlijk, houd ik mezelf voor. En ik kan beter mijn definitie van werk herzien, want ik vind wat ik nu doen veel te leuk om los te laten. En ik moet een beetje vertrouwen hebben, scheelt enórm!

 

Van de een op de andere dag – OPROEP

studsplacecast

Beeld uit de tv-serie  Studs’ Place

WIL JIJ MET JE VERHAAL IN DE VOLKSKRANT?

daan3Vanaf januari begint romanschrijver, interviewer en historicus Daan Heerma van Voss met een tweewekelijkse interviewserie in de Volkskrant (V-katern, twee pagina’s, één foto) over werklozen / werkzoekenden. In zijn oproep op Facebook zegt hij: ‘Hun verhalen zijn doorgaans niet meer dan voetnoten bij statistieken, of bij een neergaande AEX-lijn. Dat zou ik met deze serie willen rechtzetten. Een echo van Studs Terkel’s Working‘. Mensen ‘from all walks of life‘. Het is tot nu toe lastig gebleken om aan mensen van boven de 55 te komen, en aan mensen met een andere etnische achtergrond dan de Nederlandse. Gesprekken over het leven na het werk, over nieuwe hoop en hopeloosheid, over schaamte en trots, over werk en zelfbeeld. Kent u mensen (het liefst uit deze twee categorieën) die met me zouden willen praten? Mail gaarne naar: vandeeneopdeanderedag@gmail.com. Heel veel dank! Daan Heerma van Voss’

Uiteraard heb ik mezelf eerst voor het hoofd geslagen, dat ik niet met dit interview-idee naar de Volkskrant ben gegaan. Want dit is natuurlijk de manier om te laten zien wat werkloos zijn allemaal met zich meebrengt. Ik hoop dan ook dat ik door deze oproep te verspreiden bijdraag aan een interviewserie met een evenwichtige samenstelling van de Nederlandse bevolking.

We zijn er nog niet

VrolijkeKerst feb 2014
VROLIJKE KERST

Voor de VARAgids interviewde ik deze week scenariste Tamara Bos (Minoes, Het paard van Sinterklaas, Wiplala), over haar nieuwe jeugdserie Vrolijke Kerst en de manier waarop ze te werk gaat bij het schrijven van scripts (komende dinsdag ligt dat gidsje in de schappen mensen). We kwamen te spreken over emancipatie (je leest in het stuk wel waarom) en concludeerden: we zijn er nog niet wat betreft de gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen.

Toen ik na een uurtje telefoneren ophing, moest ik denken aan een Amerikaans artikel dat ik laatst las over een vrouw die moeder en entrepreneur is. Het hebben van haar eigen business (award-winning en al) viel haar zwaar. Dat vertelde ze haar arts, die concludeerde dat ze als werkende moeder natuurlijk moeite had om te schipperen om noch haar baan, noch haar kinderen te kort te doen. Maar dat is het punt niet, ze wil helemaal niet die perfecte moeder zijn, haar bedrijf kost haar gewoon veel energie. Je moet het zo maar lezen, zij kan het veel beter verwoorden dan ik, maar ze is ervan overtuigd en ik ben daar haar overtuigd dat diezelfde arts deze opmerking nooit tegen een man had gemaakt die vader is en een zaak runt. I’m NOT Trying to Have It All

[Vrolijke Kerst is dagelijks vanaf 6 december te zien om 18:00 uur op NPO Z@pp]

ZELFSTANDIGE MET KERSTPAKKET

Over werken als zelfstandige en Kerstmis gesproken: waar is je kerstpakket als zzp’er? Precies, nergens. Judit Grotenhuis en Oscar Kocken hebben daar voor zzp’ers in en om Utrecht iets leuks op bedacht. Via Kerstpakketservice.com matchen zij freelancers die voor elkaar een kerstpakket maken. Je koopt en maakt voor tien euro een kerstpakket dat je tijdens een kerstborrel met elkaar uitwisselt. Het is dus ook een beetje netwerken. Ik ben voor! 0f5427f154430cb4a817e828a2684426

[FILM] Pride*****

2547997
Pride

 

KNAPPE BALANS HUMOR EN ERNST
Tranen met tuiten heb ik gehuild, afgelopen zondag in de bioscoop. Gelachen heb ik ongeveer evenveel. Hardop. Toen ik voor het eerst las over de film Pride wilde ik hem zo snel mogelijk zien. Ik ben een sucker for films die drijven op rechtvaardigheidsgevoel en mensen die zich over hun eigen vooroordelen heen zetten en het beste uit zichzelf naar boven halen en het samen-zijn-we sterker-de-mensheid-is-zo-slecht-nog-niet-gevoel uitstralen. Ik kwam volledig aan mijn trekken bij de rolprent over dit waargebeurde stukje vergeten Britse geschiedenis, waar men trots op mag zijn. Ik ben het zelfs, plaatsvervangend.

HOMOSEKSUELE MANNEN EN VROUWEN UIT LONDEN EN WELSCHE MIJNWERKERSGEZINNEN 
We schrijven de ‘Billy Elliotjaren’ 1984/85. De mijnwerkersstaking in Wales is in volle gang. Tatcher geeft geen duimbreed toe, de mijnwerkers bijten zich vast in hun verzet en nemen de pakken slaag van de ME op de koop toe. Ze krijgen steun uit de heel Groot-Britannië. Ook uit onverwachte hoek: homo-activisten uit Londen. Daar zitten de meeste mijnwerkers niet op te wachten. De Londense gay & lesbianscene is op hun beurt evenmin happig om hun eigen strijd voor acceptatie op een lager pitje zitten ten faveure van de mijnwerkers. Toch lukt het de geëngageerde Mark Ashton (Ben Schnetzer) de actiegroep Lesbians and Gays Support the Miners (LGSM) op te richten. Hij overtuigd zijn vrienden door te wijzen op de parallellen in het politieoptreden tegen hen en de mijnwerkers. En dan is er ook nog de dreiging van de aidsepidemie.

lgsm-banner-pride-1985-440x295

OPBEURENDE KOMEDIE OVER DE NARE JAREN 80
Onbeschaamd hanteert Pride de technieken van de een feelgoodmovie. Tegenslagen die overwonnen moeten worden en triomfen die vragen om feest. Zelfs over de top is het perfect gedoseerd. Onweerstaanbaar. Zo ook de rol van Bill Nighy (de reden waarom ik Love Actually keer op keer wil zien) en de disco, synthipop en newwavehits uit de jaren 80. Als je na deze film niet opgewekt de bioscoop uitkomt, moet je je laten nakijken.

 

rsz_the-pride-movie-posterSchermafbeelding 2014-11-05 om 15.01.03

 

 

 

 

 

 

<– Vorige film: Deux jours, une nuit

De coach #2

2012_10_FZ Awards

 

DE COACH

 

 

 

 

Eva Hukshorn (35) is ondernemer, investeerder en coach bij startups. Ze is partner bij EFactor, de grootste sociale netwerksite voor ondernemers wereldwijd. In 2012 werd ze onderneemster van het jaar, iets waar ze zich sinds haar tiende voor heeft ingezet.

‘Ik geloof heel erg in luck is ‘where opportunity meets preparation’.’

Ik heb er heel hard gewerkt om te komen waar ik nu ben. Uren die mensen zich niet kunnen voorstellen. Toen ik in de investmentbanking zat, werkte ik gemiddeld 60 uur per week. Deel dat even door zeven: dat is negen uur per dag. Dat was een doorsnee week. Waren er deadlines te halen dan maakten we weken van tachtig uur. Het is de beste leerschool die ik heb gehad. Ik heb er leren werken. Ik was jongste bediende, dan leer je je mond houden en te doen wat je gezegd wordt. In die deadline-weken deed ik lopende band werk. Je kunt niet tachtig uur gefocust bezig zijn, dus maakte ik ook heel stompzinnige PowerPoint presentaties, daar is niks intelligents aan. Doorgaan tot twee, drie uur ’s nachts en om tien uur weer paraat zijn op kantoor. Werken!’

 

‘Opportunity meets preparation’

Toen ik tien jaar was zei ik dat ik zakenvrouw van het jaar wilde worden. In 2012, op mijn 33ste, ben ik onderneemster van het jaar geworden. Dat heeft planning gevergd. Op mijn dertiende heb ik samen met mijn vader een stappenplan geschreven. Alles in dat plan heb ik afgetikt. Daarom geloof ik heel erg in luck is where opportunity meets preparation. Natuurlijk heb ik een bepaalde skillset, ik kan makkelijk leren. Iedereen heeft iets dat hij of zij goed kan. Als je je voorbereidt en hard werkt creëer je meer kansen. Als het goed met je gaat denken mensen altijd dat het je aan is komen waaien. Het is nooit dat iemand vindt: dat heb je nou echt verdient, daar heb je zo hard voor gewerkt. Mensen zien alleen de positieve kanten van succes. Maar je relaties, je partner en je vrienden die je hebt opgegeven, daar weten ze niets van af. Mijn moeder was heel erg ziek in die tijd dat ik zoveel uren draaide. Ze begreep dat ik dat deed. Het is zeldzaam dat iemand op straat wordt ontdekt en succes krijgt. En ook al neem je die shortcut, dan nog is het daarna keihard werken. Hoeveel mensen zijn er bereid om, zoals ik toen ik analist was, minimaal zestig uur per week te werken? Niet veel vermoed ik. Loop dan ook niet te miepen als ik meer verdien.’

‘Ik ben gewoon begonnen door mijn stappenplan te volgen. Ik heb me onderweg niet wezenlijk afgevraagd of ik het echt wilde. Veel mensen geven iets niet voldoende de tijd om te laten rijpen. Binnen een jaar moet je succesvol zijn anders is het het niet. Onzin! Voor heel veel dingen moet je tienduizend kilometer gelopen hebben wil je een beetje weten waar je het over hebt. En dan ben je nog niet succesvol. Op mijn dertiende wist ik al zeker dat ik ging studeren, dat ik in het bestuur ging op een studentenvereniging, dat ik naar het buitenland wilde gaan. Ik wist dat ik atheneum ging doen en geen gymnasium, omdat ik Griekse legendes later als ik groot was in een boek wel zou lezen, maar een boek wiskunde niet. c0dc764894e1c720d1d1b7c4c8e39eec

 

Op kinderniveau ben je dan een soort van ‘aan het werk’. Dat geldt ook voor Beyonce die op haar zesde al danste in de achtertuin. Zij was op haar 25ste succesvol, de meeste mensen beginnen dan pas aan hun loopbaan. Mijn carrière is grotendeels verlopen zoals ik had gepland. Op een gegeven moment woonde ik in het buitenland. Ik werkte in the City, het financiële hart van Londen. Daar liep ik dan eindelijk na al die jaren planning. Ik belde naar mijn moeder: ‘Ik loop ik na vijftien jaar eindelijk in the City. ‘Ja meisje,’ zei mijn moeder, ‘ben je gelukkig?’ Nooit over nagedacht, geluk stond niet in mijn stappenplan. Ik heb mijn plan rigoureus in de prullenbak gegooid en ben naar Nederland gegaan om bij de fusie & overname afdeling van ABN AMRO te werken. Ik dacht pas weer aan het plan toen ik me inkocht bij EFactor. Mijn vader zei ‘word je toch nog zakenvrouw van het jaar.’ En toen was ik het dus nog niet hè? Verrek man dacht ik, onderbewust heb ik toch mijn planning gevolgd! Als een plan uit je hart komt en opportunity meets preparation, dan kom je er wel!’

‘Denk ik niet in rechten, maar in bijdrage, anders denk je heel snel dat je onrecht wordt aangedaan.’

American Dream-gehalte

Ik zie in Nederland steeds meer American Dream-gehalte. Men wordt ambitieuzer. Denkt groter. Er wordt gekeken hoe zaken wereldwijd uitgebreid kunnen worden. En er wordt steeds meer gepraat over faillissementen en mensen die onderuit gaan en wat je daar van kan leren. Een goed teken! Mensen die zakelijk struikelen, of een keer zijn ontslagen, zijn vaak de beste ondernemers. Zij worden gedwongen goed om zich heen en naar zichzelf te kijken, zichzelf opnieuw uit te vinden. Dat zorgt voor heel veel creativiteit, nieuwe mensen in je omgeving, nieuwe ideeën. Je moet nóóit in je comfortzone blijven hangen. Altijd eruit gaan, dan creëer je je eigen werk. Natuurlijk zit het een keer tegen. Dat hoort erbij. En natuurlijk zit ik ook wel eens lekker in die comfortzone. Zorg alleen dat het niet te lang duurt. Wees nieuwsgierig! Dat drijft de ondernemersgeest. Maar nieuwsgierig zijn zonder arbeidsethos leidt tot altijd ‘b’ zeggen als er ‘a’ gevraagd wordt. Dan blijf je puberaal en daar heeft niemand wat aan.[/one_half][one_half last=”yes”] Blijf goed zelf nadenken. Hoe logisch is het dat een huis na jaren meer waard wordt als je er niks aan gedaan hebt? Hoe reëel is het dat een kiwi een kwartje kost als je ziet waar die helemaal vandaan komt en dat mensen zich er keihard voor hebben afgebeuld in de brandende hitte? Leuk voor je als een situatie een tijdje in jouw voordeel was, maar ga niet zitten klagen als die bubbel wordt doorgeprikt en de prijzen worden rechtgezet. Mensen moeten iets eerlijker tegen de wereld aankijken, in plaats van de hele tijd denken dat hen onrecht wordt aangedaan. Wat draag jij bij? Wat zijn jouw plichten? Neem niet alles voor lief. Zeker in de Nederlandse maatschappij waar we geen oorlog kennen, geen down site kennen hebben we daar een handje van. Natuurlijk hebben heel veel mensen individueel moeilijkheden, maar ook daar is beter mee om te gaan als je hebt geleerd om niet in rechten, maar in bijdrage te denken. Anders denk je heel snel dat je onrecht wordt aangedaan. Alsof je récht hebt op een goed leven.’

 

acf4ec4cff49ee843601c6ad10f1f43d

Coaching

Werk heeft veel facetten. Het is bezigheidstherapie, het kan zelfvertrouwen geven, het kan je uit je comfortzone halen, het maakt deel uit van je sociale netwerk, het vult een groot deel van de tijd until you die, zal ik maar zeggen. Het is naast slapen de grootste tijdsbesteding in je leven. Het is een onderdeel van wie je bent. En het levert geld op. Dat laatste is toch wel heel essentieel. Het bekostigt niet alleen je leven, maar is ook een vorm van waardering voor je werk. Kijk, ik ben zo nieuwsgierig, voor mij is mijn werk geen werk, snap je? Het is ook mijn hobby. Het is niet zo dat ik niet meer ga werken als ik tien miljoen win in de loterij. Gewoon omdat ik het leuk vind wat ik doe. Mensen ontmoeten, nieuwe dingen bedenken en van niets naar iets helpen. Ik denk dat iedereen die fundamenteel iets anders zou gaan doen als hij de loterij wint op dit moment niet goed bezig is. Die mensen moeten ander werk zoeken.’

‘EFactor helpt wereldwijd ondernemers hun bedrijf op te starten. Dus ik heb veel koffiegesprekken. Over van alles. Daar komen allerlei coachgesprekken uit voort. Soms ben ik een lifecoach, dan weer een ondernemerscoach. En ik coach ook mensen die via via bij mij komen. Dat is soms vrijwilligerswerk. Ik doe dat dan naast mijn werkzaamheden voor EFactor. Maar als het teveel op werk gaat lijken, moeten mensen ervoor betalen. Dat zeg ik van te voren. Veel mensen hebben gewoon een duwtje in de rug nodig. Dat kan ik hen geven. Mensen krijgen zelfvertrouwen van mij, ze worden empowered door mij. Ik wijs op waar ze staan, wat hun kracht is, maar ook waar hun zwakte zit. Ik kan niemand verder helpen als ik niet kan laten zien dat ik weet wat hun gevoelige snaar is. Je moet bij mij niet met onzin of excuses aankomen. Soms moet ik dan mensen breken. Dat kan heel confronterend zijn. Toch is het maar twee keer in al die vier jaar – en ik spreek ongeveer twintig ondernemers per maand – voorgekomen dat iemand het voor gezien hield, omdat ik te confronterend was. Dat is oké. Ik geloof niet in coaches die meebabbelen. Ik kan niet jouw leven leiden, ik weet niet wie jij bent in een uur. Ik kan meestal wel zien wat iemands gevoelige punt is. We zijn allemaal niet zo uniek helaas. Vaak komt iemands jeugd ter sprake. Als je dat niet verwerkt hebt gaat dat je tegen houden in alles wat je onderneemt. Zeker bij startups. Co-partners trouwen zo ongeveer met elkaar, ze zien elkaar elke dag. Alle gewoontes die mensen in relaties hebben, herhalen ze bij hun co-partners. En het opzetten van een bedrijf is heftig hoor: er is nog geen geld en je krijgt honderd keer per dag ‘nee’ te horen.’

‘Ik heb geen opleiding gevolgd om mensen op die manier te begeleiden, maar ik heb zelf van alles meegemaakt. Ik heb geen makkelijke jeugd gehad en heb tien jaar lang hard aan mezelf gewerkt. Alles is grotendeels opgeschoond en opgeruimd. Bovendien heb ik een heftig zakelijk leven gehad, ik heb in een snelkookpan gezeten wat mijn carrière betreft. Ik heb veel gezien, dus ik herken snel zaken bij andere mensen. Ik verwijs mensen altijd door naar andere professionals als ik denk dat meer specialisme nodig is. Ik blijf natuurlijk beste stuurlui aan wal hè. Het is altijd makkelijker iemand anders situatie te doorgronden, dan die van jezelf. Ik ben zelf ook gecoacht. Zakelijk heb ik verschillende coaches gehad, maar ook mijn vader is een grote lifecoach geweest.’

2009_08_2395_pasfoto‘Coachen is veel geven. Ik empower mensen door veel van mijn energie te geven. Die ben ik dan kwijt. Dat is niet altijd makkelijk of leuk, want soms willen mensen gewoon een beetje klagen. Of mensen komen totaal onvoorbereid bij mij. Komen ze mijn kennis drainen. Het ergste is dat mensen aan het einde van een gesprek gewoon weglopen. Dan mag ik de koffie betalen. Dat gebeurt zo vaak, tegenwoordig zeg ik er wat van. Andere keren is het fantastisch om te doen. Ik heb verhalen van mensen die ik van 30.000 euro schuld naar nul heb geholpen. Een vrouw kwam bij mij voor een businessplan. Vervolgens kwam haar hele sociale leven op tafel, dat was een grote chaos. Een jaar lang zijn we aan het opruimen geweest en nu is ze weer helemaal happy. Schuld afbetaald, leuke vent gevonden, kinderen rustig. Echt top! Dat heeft me heel veel energie gegeven, Het is zo fijn dat je iemand verder hebt kunnen helpen. Dat geeft mij voldoening.’ Unknown

Bier & (ZZP-)Talk

Klein-Berlijn

 

PYJAMA

Een minne week, met een redelijk spetterend einde. Dat is de beste samenvatting van de laatste dagen. Tot na het middaguur zat ik elke dag in pyjama achter mijn computer in een poging aan het werk te gaan. Gebeurde niet. Ik bekeek alleen maar blogs, kwam niet op gang en vroeg me af of ik óóit weer aan het werk zou komen. Een vraag die ik zelf beantwoordde: ‘Neen Joke, niet als je alleen maar aan het blog-hoppen bent’. Mijn zelfmedelijden was groot: het moet ook allemaal maar uit mezelf komen. En dat is natuurlijk waar en soms een opgave voor zzp’ers en werklozen. Tot nu toe tackelde ik dat door iedere week een of meerdere ontmoetingen te plannen. Die geven mij inspiratie om een aantal dagen vooruit te kunnen. Deze week stond er niets op de planning. Behalve dan voor gisteravond, toen de ZZP-talks in Utrecht plaats vonden. Ruim van te voren hadden mijn vriendin Saskia (ja, de Saskia van Van Vroeger Voor Later) gepland  om de avond bij te wonen. Puntje bij paaltje: gisteravond hadden we eigenlijk geen zin. Saskia had een zelfde soort week als ik en eigenlijk wilden we alleen maar bier drinken en kletsen.

MIDDENWEG

We hebben voor de middenweg gekozen. We schoven aan voor de talks, maar toen het netwerken begon zijn we bij het café om de hoek gaan zitten. Allebei blij dat we toch waren gaan luisteren (en ik euforisch omdat ik de laatste spreker had gestrikt voor een interview: René Frijters, de oprichter en directeur van Knab) en ook nog kregen waar we het meest behoefte aan hadden: een biertje met een gelijkgestemde vriendin in een soortgelijke situatie.

logo

aff200b5f4b5ff73c84879f1aec02505

 

Mijn eerste persbericht & geluk is geen keuze

7bc435746e9b1efcc6b12136f0031000MIJN EERSTE PERSBERICHT

Met enige trots kan ik meedelen dat ik deze week voor het eerst een persbericht ontving! Men weet Uitgewerkt dus te vinden. Opsteker! Voor dit soort nieuwsberichten moet ik een plek op de home-pagina inruimen, maar omdat het de eerste is is mag-ie op het blogpodium.

11 juni 2014

Rechtsbijstandverzekeraar ARAG verwacht een forse toename van juridische geschillen naar aanleiding van de nieuwe Wet Werk en Zekerheid

Onduidelijkheid in wetgeving kan een stijging van 30% in arbeidsconflicten veroorzaken

-LEUSDEN- De nieuwe wet Werk en Zekerheid die gisteren door de Eerste Kamer is aangenomen gaat naar verwachting meer juridische geschillen opleveren. Dat stelt rechtsbijstandverzekeraar en juridisch dienstverlener ARAG.  Ondernemers zullen moeite hebben met de veranderde regels en de onduidelijke wetgeving kan  veel extra werk en zorgen veroorzaken.   ‘Dit is slechts een van de zorgelijke punten die de nieuwe wet op zal leveren.’ Zegt adjunct-directeur rechtshulp Mr. Peter Deen ‘Deze nieuwe wet hanteert meerdere  malen zogenaamde open normen waardoor de wet niet klip en klaar meldt hoe het nu precies is. Dat zal in veel gevallen de rechter moeten beslissen ’Deze onduidelijkheid zal naar verwachting van ARAG een forse toename van arbeidsconflicten tot gevolg hebben. ‘ Wij houden rekening met een stijging van 30% van het aantal arbeidszaken, dat nu al op een hoog niveau ligt door de economische crisis.’ Vooral kleine ondernemers en ondernemingen zonder P&O-afdelingen zullen hier de dupe van worden.   Andere ingrijpende gevolgen   Naast de gewijzigde ontslagregeling worden, gefaseerd, nog andere maatregelen doorgevoerd. Over de juridische gevolgen van deze maatregelen maakt Deen zich zorgen. ‘De Nederlandse ondernemer leeft in een zwaar klimaat. De extra regeldruk die de Wet Werk en Zekerheid met zich meebrengt, kan ervoor zorgen dat de ondernemer door de bomen het bos niet meer ziet. Precies om die reden proberen wij de gevolgen van de nieuwe wet zo transparant mogelijk te maken. Wij zien het als onze taak om nu het voortouw te nemen en de helpende hand te bieden.’ ARAG organiseert in juli de ARAG contractweken en publiceert vandaag een whitepaper op haar website waarin de belangrijkste wijzigingen van de Wet Werk en Zekerheid voor ondernemers worden behandeld.   Welke zaken kunnen tot problemen leiden?   Per 1 januari 2015

  • – Geen proeftijd meer in halfjaarcontracten
  • – Nieuw! De aanzegtermijn en de vergoeding als de werkgever deze niet nakomt
  • – Geen concurrentiebeding in arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd
  • – Loonbetaling bij oproepkrachten, ook als er onvoldoende werk is
Per 1 juli 2015
  • – Grote wijziging in ontslagrecht, geen keuze meer tussen UWV en kantonrechter
  • – Nieuw! De transitievergoeding in plaats van de ontslagvergoeding
  • – Gewijzigde ketenregeling. Maximaal 3 tijdelijke arbeidsovereenkomsten in 2 jaar.
GELUK IS (G)EEN KEUZE 6ff60bc5aaf39638ee78817731d6502e

In het verlengde hiervan raad ik een stuk in Volkskrant Magazine van dit weekend aan: ‘Geluk is (g)een keuze’. Als weerwoord tegen mensen die jouw ontslag (of andere tegenslag) zien als een mogelijkheid voor je waar je blij mee moet zijn. Mensen die lachend beweren: What doesn’t kill you makes you stonger, het huidige equivalent van ‘tanden op elkaar, niet zeuren en doorgaan’. Wetenschappelijk is het tegendeel bewezen. ‘Uit een Nederlandse studie uit 2013 van het Trimbos-instituut toont een rechtstreeks verband aan tussen het ontstaan van psychische aandoeningen en life events als een scheiding, overlijden van een partner, verlies van werk of een beduidende teruggang in inkomen.’ Of zoals een geïnterviewde zegt: ‘Ik ben niet sterker geworden door mijn ziekte. Mijn incasseringsvermogen wordt juist kleiner. Toen ik een tijd terug een probleem had met mijn baas, ben ik ingestort.’ En: ‘Jan zit regelmatig hele dagen thuis en het lukt hem niet dat als een uitdaging te zien.’

Kort samengevat lijkt sterker uit een crisis komen voor een groot deel van de mensen een dooddoener. De meeste mensen vinden overigens wel dat ze wijzer zijn geworden. Hoe dan ook, ik vond het een verademing om te lezen. Aanrader. Ook voor hen die het zelf pico bello voor elkaar hebben en zich soms op betrappen dat ze tegen mensen in hun omgeving die het wat minder goed voor elkaar hebben, beweren dat ze sterker en beter uit hun crisis komen. Dat het Chinese teken voor crisis en kans een en dezelfde is …